Land Of Ciné

Transformers: Dark of the Moon (2011)

2012-02-01T01:40:00.000+02:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: MichaelBay

Σενάριο: Ehren Kruger

Παίζουν: Shia LaBeouf,Rosie Huntington-Whiteley

Περισσότερα στο IMDBκαι στο RottenTomatoes.

Είδος

Δράση

Autobots καιDecepticons αρχίζουν ξανά τοξύλο, αυτή τη φορά με στόχο εξοπλισμόπου έπεσε στο φεγγάρι κατά τη διάρκειατου πολέμου τους. Στη μέση φυσικά θαμπει για άλλη μια φορά ο νεαρός SamWitwicky, που μοστράρει καινούριαγυναίκα, παλιό αυτοκίνητο και φουσκωμέναμυαλά.

Ηφιλμογραφία του Michael Bay είναιμια σπουδή στην έκρηξη και τη flamboyantχρήση των ειδικών εφέ. Ποιοςπερισσότερο ταιριαστός για να αναλάβειένα franchise που στηρίζεταισε ρομπότ που χτυπούν, κυνηγούν καιανατινάζουν το ένα το άλλο για τηνδιασκέδασή σου. Στο πρώτο μέρος τηςτριλογίας, τα κατάφερε καλά, προσφέρονταςαγνή καλοκαιρινή διασκέδαση, μετριάζονταςτην παλοβομάρα του σε λογικά επίπεδα.Στο δεύτερο, διέλυσε τα πάντα, παραδίδονταςένα δυσνόητο χάος, χωρίς αίσθηση λογικήςή κατεύθυνσης. Για το κλείσιμο -ναι,σιγά- της συνεργασίας του με τουςαξιαγάπητους μηχανοκίνητους εξωγήινους,υποσχέθηκε ψηλότερα stakes, καλύτεροσενάριο και εφέ που θα διαλύσουν τομυαλό του ανυποψίαστου moviegoer. Τιαπ' αυτά πέτυχε;

Ναξεκινήσουμε με τον ελέφαντα στο δωμάτιο;Το σενάριο είναι καλύτερο απ' τη 2ηταινία. Μετάφραση: δεν είναι τόοοοοοοσοχάλια. Παραμένει όμως χάλια. Για αρχή,πλήρως αποτυχημένο χιούμορ. (Μεγάληπαρένθεση alert: Oh God αυτοίοι γονείς. Δεν παλεύονταν την πρώτη φοράστο σπίτι τους, ούτε και τη δεύτερη στοκολέγιο. Γιατί να παλεύονται σε έναλεωφορείο-τροχόσπιτο όπου μπαστακώθηκανενθυμούμενοι τα χρόνια της δόξας τουςκαι γκρινιάζοντας για την επαγγελματικήκαι ερωτική αχρηστία του κανακάρη τους;Ποιος γελάει μ' αυτούς τους τύπους;Κλείνει η Μεγάλη παρένθεση.) Μετά έναςσυνεχής βομβαρδισμός κλισέ χαρακτήρων,από το μισότρελο-πλην-cool αφεντικόκαι τον νάρκισσο ανταγωνιστή, μέχρι τουψηλόβαθμο θηλυκό στέλεχος που στάζειτεστοστερόνη. Πιο μετά, ένα μάτσοασύνδετες σκηνές που εκδηλώνουν τηναμερικανική υπεροχή σε κάθε γωνιά τουπλανήτη, αναστάσεις “νεκρών” που δενδικαιολογούνται, ασυναρτησίες καιδιάλογοι επιπέδου παράστασης νηπιαγωγείου.

And then came theexplosions. Μέσα στην αδιανόητηχαζομάρα των πρώτων 90 λεπτών, τα μόνακομμάτια που διέσωζαν το ενδιαφέρονήταν φυσικά οι συμπλοκές των ρομπότ,που σου πετούσαν τα μάτια έξω σε κάθεδιασταύρωση ατσαλιού με ατσάλι, καικάθε ίχνος φλόγας απ' τα σωθικά τουςκαθώς καταστρέφονταν. Και σαν σκηνοθέτηςπου σέβεται το κοινό του, ο Michael Bayστάθηκε και συνειδητοποίησεπως πρέπει να μπει σε mode ολικήςκαταστροφής, αφιερώνοντας το τελευταίο40λεπτο σε μια μάχη επικών διαστάσεων,διαλύοντας ό,τι είχε το δύσμοιρο Σικάγοσε δρόμους, κτήρια ή ουρανό. Ξεπερνώνταςτον εαυτό του, προσφέρει καλογυρισμένηδράση με σταθερή φωτογραφία (μπορείςαυτή τη φορά να καταλάβεις τι γίνεταιόταν παίζουν τα ρομπότ ξύλο, αλήθεια!)και μια πανδαισία οπτικών και ηχητικώνεφέ που αποζημιώνει για όποια πτώση IQχρειάστηκε να υποστείς για να φτάσειςσε εκείνο το σημείο. Και εκπληκτικά, σεκάνει για μερικά λεπτά να αποκτήσειςσυναισθήματα για τους χαρακτήρες του,χειριζόμενος όμορφα την αυτοθυσία καιτο -παντελώς άστοχο μέχρι εκείνη τηστιγμή- ρομάντζο των ατάλαντωνπρωταγωνιστών, και εκμηδενίζονταςσχεδόν τις ρατσιστικές και σεξιστικέςεξάρσεις των προηγούμενων ταινιών. Ηαπίθανη του κλιμάκωση βάζει το κερασάκιστην τούρτα, και το Dark of the Moonπαίρνει με το σπαθί του τοντίτλο του διασκεδαστικότερου -άρα καικαλύτερου;- μέρους της τριλογίας τωνTransformers.

2011 Movie Bits: Part 1

2012-01-21T19:57:00.000+02:00

Captain America: TheFirst Avenger (3/5)

Η πιο πρόσφατητων ταινιών της Marvel γιατους χαρακτήρες που θα πρωταγωνιστήσουνστο υπερθέαμα των Avengers πουθα απολαύσουμε τον Μάιο, βάζει ισχυρήυποψηφιότητα και για τον τίτλο τηςκαλύτερης. Για το IronMan 2 και το Thorτα έχω πει στα αντίστοιχα posts,αλλά ας θυμίσω ότι μίσησα τουςτρόπους με τους οποίους η Marvelδιάλεξε να κάνει τις ταινίεςελκυστικές, και που συνοψίζονται στηταυτόχρονη χρήση αφενός φτηνού χιούμορπου έφτανε στα όρια της παρωδίας καιαφετέρου εντελώς “φτιαχτής” και cheesyατμόσφαιρας. Μεγάλο μέρος τηςεκτίμησής μου για το CaptainAmerica λοιπόν προήλθεαπ' την εντελώς διαφορετική κατεύθυνσηπου ακολούθησαν εδώ οι δημιουργοί.Σοβαρή ταινία, χωρίς χαζά comicreliefs (μέχρι κι ο πρόγονος του TonyStark απέφευγε τις πολλές σαχλαμάρες!)ή προπαγανδιστικά μηνύματα, και μεξεκάθαρη έμφαση στο actionκομμάτι του δημοφιλούς χαρακτήρα.Προφανώς ως κλασικό καλοκαιρινόblockbuster, δεν μπορείς ναπεις ότι ξεφεύγει ιδιαίτερα από σεναριακέςφόρμουλες του είδους, αλλά τουλάχιστονείναι πιο καλογυρισμένο απ' την πλειοψηφίατων comic book μεταφορών τηςσειράς (πόσο ωραία χρώματα) και ξεκολλώνταςαπό την τακτική της διακωμώδησης τηςιστορίας του, είναι και πολύ πιοδιασκεδαστικό απ' αυτές.

The Adjustment Bureau(3/5)

Πολιτικόςερωτεύεται κοπέλα, αλλά αρχίζει νασυνειδητοποιεί ότι υπάρχουν δυνάμειςπου προσπαθούν να εμποδίσουν τη συνέχισητης σχέσης τους. Η sci-fi ιδέαπίσω απ' αυτές τις δυνάμεις, είναι αρκετάενδιαφέρουσα, και το AdjustmentBureau είναι αρκετάτίμιο στην υποστήριξή της. Για ταινίαπου δίνει credits στον PhilipK Dick, βέβαια, δενανταποκρίνεται πάντα στις απαιτήσεις,και βγάζει λίγο μάτι ότι δενέχει καλοσκεφτεί τους τρόπους με τουςοποίους δικαιολογεί τις συμπτώσειςτης. Παρά την προχειρότητα όμως κάποιωνplot points, η σχέση που έχειστον πυρήνα της, πείθει. Βοηθάει οεξαιρετικός Matt Damon πουαντί για μια απλά διεκπεραιωτική ερμηνείαφαίνεται να γουστάρει, και καταφέρνεινα δώσει μόνος του λίγο παραπάνω βάθοςστον χαρακτήρα του. Τελικά, η ταινία μεκέρδισε με την πολύ καθαρή φωτογραφίακαι την ωραία ψευτο-indieαισθητική της, και το lovestory μου άφησε μια γλυκιά γεύση στοστόμα. Αν οι καλές ιδέες του ήταν λίγοπιο καλοδουλεμένες, μπορεί και να γινότανένα sci-fi διαμαντάκι, αλλάακόμα και έτσι, το AdjustmentBureau είναι 100% feel-goodmaterial.

Limitless (3,5/5)

Σε συνέχεια μετο από πάνω, άλλη μια εξαιρετική ιδέαπου με καλύτερη εκτέλεση θα γινόταναριστούργημα: αποτυχημένος τύποςεπιχειρεί να διώξει το writer'sblock του με ένα μυστήριο ναρκωτικόπου υπόσχεται ότι θα του δώσει πρόσβασηστο 100% του εγκεφάλου του. Το πιο εντυπωσιακόκομμάτι της ταινίας, είναι ξεκάθαρα ησκηνοθεσία. Τα φίλτρα και τα χρώματαπου χρησιμοποιούνται για να τονιστείη διαφορά μεταξύ των δύο καταστάσεωντου εγκεφάλου του ήρωα, είναι καταπληκτικά.Όμως και το γράψιμο στα πρώτα 70 λεπτάείναι εξαιρετικό, εισάγοντας με πολύιδιαίτερο τρόπο την έννοια ενός σύγχρονου“υπερ-ήρωα” και στήνοντας γύρω του έναωραιότατο θρίλερ με συνωμοσίες καικυνηγητά. Το τελευταίο μισάωρο δυστυχώςείναι αρκετά πρόχειρο και το φινάλεεντελώς άτσαλο, αλλά δεν χαλάνε και τηνσυνολική αίσθηση της ταινίας, που είναιτελικά ένα πολύ καλό δράμα μυστηρίου,με έναν εξαιρετικό Bradley Cooperσε mode εξιλέωσης γιαόλες τις ερμηνείες-αγγούρια της υπόλοιπηςκαριέρας του.

The Lincoln Lawyer(3/5)

Uber-coolδικηγόροςπου ειδικεύεται στο να υπερασπίζεταικαι να γλιτώνει απ' τη φυλακή “κακούς”,πέφτει σε τύπο που φαίνεται να έχειαδιάβλητο σχέδιο για να αθωωθεί, καιφυσικά κάπου εκεί ξυπνάει η συνείδησήτου. Αν σου φαίνεταιυπερβολικά οικείο το παραπάνω, δεν έχειςκαθόλου άδικο. Σκηνικό που έχουμε δεισε δικαστικό δράμα πολλές φορές, είτεστη μικρή είτε στη μεγάλη οθόνη. Καιχαρακτήρας που επίσης είναι πολύ τηςμόδας τα τελευταία χρόνια. Α, και ανθυμάσαι, τοπροηγούμενο δικαστικό δράμα με τονMatthewMcConaughey δεν με είχε ξετρελάνεικιόλας. Κι όμως, προσπαθώντας να μεπείσει ότι αφενός δεν είναι μια απ' ταίδια και ότι αφετέρου ο McConaughey έχεικάποιο ταλέντο που δεν περιλαμβάνεικοιλιακούς και τρέξιμο σε ηλιόλουσταθέρετρα, το Lincoln Lawyer πρέπεινα ομολογήσω ότι με κέρδισε. Ναι, πολλέςφορές φαίνεται από χιλιόμετρα τι θαγίνει στην επόμενη σκηνή, και απόφωτογραφία και μοντάζ το λες και αρκετάπρόχειρο σε σημεία. Όμως έχει κομμάτιαπραγματικά εντυπωσιακά (οισκηνές με τον Michael Peña πχ), καθώς καιμερικά ωραία twists που ανδεν το κάνουν να ξεχωρίζει ιδιαίτερααπό την κοινή ταινία του είδους, τουδίνουν τουλάχιστον αρκετούς bonusπόντους. Ο McConaughey μεεξέπληξε ευχάριστα παίζοντας μιαταιριαστά παραποιημένη έκδοση τουεαυτού του, χωρίς υπερβολές καιμελοδραματισμούς. Η ταινία είναι γρήγορη,κρατάει το ενδιαφέρον, και το κυριότερο,δεν προσπαθεί να περάσει για κάτιπαραπάνω από ένα διασκεδαστικό -πλην“σοβαρό”- δικαστικό δράμα. Κατηγορίαστην οποία πετυχαίνει διάνα.

30 Minutes or Less(1/5)

Η ταινία μουτράβηξε την προσοχή υποσχόμενη έμπνευσηαπό την απίστευτη ιστορία αυτούτου ανθρώπου. Τελικά το μόνο κοινόσημείο που είχε μ' αυτήν ήταν η ιδέα ενόςανθρώπου που αναγκάζεται να ληστέψειμια τράπεζα φορώντας βόμβα-γιλέκο. Το30 Minutes or Lessαποδείχθηκε κωμωδία στην οποίακανένας απολύτως συντελεστής δεν έκανετην παραμικρή προσπάθεια να υπερασπιστείτη φήμη του. Ο Ruben Fleischer δενδείχνει ούτε δείγμα της φαντασίας μετην οποία σκηνoθέτησε τοZombieland καιοι κωμικοί του cast παίζουνμια νερωμένη έκδοση του πιο συνηθισμένουτους ρόλου, χωρίς νεύρο ή ίχνος προσπάθειας.Οι σεναριογράφοι επαναλαμβάνουν στομεγαλύτερο μέρος της ταινίας, τυπικάκουρασμένα “αστεία”, προσπαθώνταςκιόλας να το παίξουν σινεφίλ βάζονταςτους χαρακτήρες να πετάνε randomαναφορές σε ταινίες δράσης. Η φιλίατων ηρώων δεν πείθει, το ρομάντζο είναιεντελώς άστοχο και η “σχέση” τουχαρακτήρα του Danny McBride μετον πατέρα του είναι εντελώς προβλέψιμηκαι κλισέ. Αστεία σημεία υπάρχουνδιάσπαρτα εδώ κι εκεί, και η ταινίακρατάει τόσο λίγο που καταφέρνει να σουκρατήσει ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον.Γενικά όμως, παρά τις υποσχέσεις, το 30Minutes or Less δεν είναιτίποτα που δεν έχεις ξαναδεί σε αρκετάέως πολύ καλύτερη εκδοχή.

Top 2011 TV series

2012-01-15T22:50:00.000+02:00

Άλλη μια χρονιά που οκινηματογράφος μπήκε σε δεύτερηπροτεραιότητα και βρήκα πάλι τον εαυτόμου να βλέπει -υπερβολικά- πολλή τηλεόραση.Λίστες έκανα πάντα στα “κρυφά”, αλλάφέτος αποφάσισα να μοιραστώ εδώ τααγαπημένα μου τηλεοπτικά θεάματα γιατο 2011. Στην πορεία μου βγήκαν πολλά,οπότε έσπασα αυτό που προοριζόταν γιαένα Top 10, σε δύο διαφορετικές λίστες,χωρίζοντας δράμα και κωμωδία. Έτσι,παρόλο που αρκετές απ' τη 2η κατηγορίαθα άξιζαν πολύ ψηλές θέσεις σε γενικήλίστα, αποφάσισα να play itsafe προβάλλοντας περισσότερες αγαπημένεςμου σειρές και αποφεύγοντας ταυτόχρονατην εφιαλτική σύγκριση διαφορετικώνειδών. Φυσικά ακόμα παρακάτω θυμήθηκαότι οι Άγγλοι πέρσι είχαν κέφια καικατέληξα να κάνω και 3η λίστα, με τιςαγαπημένες μου mini-series τηςχρονιάς. Χωρίς παραπάνω εισαγωγές,ακολουθεί ένα τεράστιο postγια μια εξαιρετικήτηλεοπτική χρονιά.

Διαβάστε περισσότερα »

Moneyball (2011)

2012-01-14T00:04:00.000+02:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: BennettMiller

Σενάριο: Aaron Sorkin,Steven Zaillian (βασισμένο στο βιβλίο τουMichael Lewis)

Παίζουν: Brad Pitt,Jonah Hill, Philip Seymour Hoffman, Chris Pratt

Περισσότερα στο IMDBκαι στο RottenTomatoes.

Είδος

Δράμα,βιογραφία

Ταινίες μεπροπονητές ή managers έχουμεδει αρκετές. Συνήθως αφορούν ένα μεγάλοόνομα που καταλήγει να κοουτσάρει μικρήομάδα και την φέρνει απ' το πουθενά στηνίκη, μια ομάδα από περιθωριακούς misfitsπου απ' το πουθενά καταλήγουν στηνίκη και στην πορεία μαθαίνουν την αξίατης φιλίας κτλ. Γενικά η συνηθισμένηαθλητική ταινία είναι η ιστορία κάποιωνφτωχών πλην τίμιων underdogs πουθριαμβεύουν εναντίον κάποιων “Γολιάθ”.Το Moneyball,δεν το λες λοιπόν μάλλον, ούτε καν“αθλητική ταινία”. Παρόλο που ασχολείταιμε το baseball, είναι περισσότερομια ταινία για την εμμονή ενός ανθρώπουπου λατρεύει ένα άθλημα, αλλά κατανοείότι έχει προβληματικές αρχές καιεπιχειρεί με αυτοθυσία να τις αλλάξει.

Δεν κατάφερα ναεκτιμήσω ποτέ το baseball σανάθλημα. Ίσως είναι που δεν κατάλαβα καιποτέ μου τους κανόνες ή γιατί το κάθεπαιχνίδι διαρκεί δέκα χιλιάδες ώρες.Ευτυχώς, το Moneyballούτε απαιτεί πρότερη γνώση του, ούτεκαι θα σε “φορτώσει” με άχρηστεςπληροφορίες για να σε πείσει. Η τακτικήτου είναι η εξής: “Ψιτ, φίλε, κοίτα. Έχειςαυτόν εδώ τον τύπο. Απέτυχε σαν παίχτης.Αποφάσισε ότι σαν manager δενθα κάνει τα ίδια λάθη μ' αυτούς πουφούσκωσαν κάποτε τα προσόντα του καιτον αγόρασαν, για να καταλήξει τελικάπεταμένα λεφτά. Και αποφάσισε ότι αυτήντην πρακτική θα την αλλάξει, και θασηκώσει το ρημάδι το τρόπαιο με μιαομάδα της πλάκας, γιατί μισεί την ήττα.Α, να και 4-5 στατιστικά με τα οποίαστοχεύει να το κάνει αυτό, αλλά μην σενοιάζει και ιδιαίτερα.” Γιατί, είπαμε,δεν είναι ταινία για το baseball.Είναι μια ωδή στην επιμονή, στομανιώδες κυνηγητό για την επιτυχία,αλλά και στην αναζήτηση της λύτρωσηςγια τα λάθη του παρελθόντος, πουστοιχειώνουν ακόμα τον ύπνο σου καικαθορίζουν τη ζωή σου. Φανταστικός BradPitt, στου οποίου τα μάτια βλέπεις τηνκαταστροφή απ' την ήττα και την λάμψηαπ' την επιτυχία. Φανταστικός AaronSorkin, που συνυπογράφει το adaptationτου ομώνυμου βιβλίου, και συνεχίζει ναγράφει έξοχους διαλόγους με τόσο όμορφοκαι subtle χιούμορ. Φανταστικόςκαι ο Bennett Miller, που μεταφέρειτο σενάριο αυτό χωρίς μελοδραματικέςφανφάρες, άριστη χρήση των flashbacksκαι των πλάνων ψευδο-αρχείου, καιχτίζει τόσο εύκολα βαριά συναισθηματικέςσκηνές. Ναι, με έκανε να κλάψω δύο φορέςγια ένα άθλημα που δεν καταλαβαίνω, γιατην ομάδα μιας πόλης που δεν έχω ιδέαπου πέφτει, και για την εσωτερική μάχηενός ανθρώπου που δεν θυμάμαι τώρα ούτεκαι το όνομά του. Και αυτό για μένα είναισπουδαίος κινηματογράφος.

Drive (2011)

2012-01-14T00:00:00.002+02:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: NicolasWinding Refn

Σενάριο: Hossein Amini(βασισμένο στο βιβλίο του James Sallis)

Παίζουν: Ryan Gosling,Carey Mulligan, Bryan Cranston, Albert Brooks, Oscar Isaac, RonPerlman

Περισσότερα στο IMDBκαι στο RottenTomatoes.

Είδος

Δράμα,θρίλερ, λίγο από ιστορία εκδίκησης καιλίγο από ρομάντζο

Μετά κι από τιςδύο φορές που το είδα, το Driveμου καρφώθηκε στο κεφάλι σαν“αδελφάκι” των History ofViolence και Lostin Translation. Εξηγώ. ΤοDrive είναιξεκάθαρα ένα mood piece, πουβάζει -όπως και τα άλλα δύο- το στυλ πάνωαπ' την ουσία, για να πετύχει έναν στόχο.Στην προκειμένη περίπτωση, ο στόχοςφαίνεται να είναι ένα throwbackστα 80s, στον MichaelMann και στον νεαρό MartyScorsese. Φαίνεται απ' το soundtrack,απ' τους χαρακτήρες, απ' τον τρόποπου μεταχειρίζεται τη βία, απ' τουςρυθμούς του, απ' τα νυχτερινά του πλάνα.Οπτικά ο Refn ξεπερνάει τονεαυτό του, με υπέροχη σκηνοθεσία,ξεχωριστή αλλά όχι υπερβολικά φαντεζί.Τα μακροσκελή σιωπηλά πλάνα μεταξύ τωνηρώων του ενόχλησαν πολύ κόσμο. Μερικέςφορές είναι όντως υπερβολικά, αλλά στιςπερισσότερες των περιπτώσεων συμβολίζουνμε επιτυχία ένα πολύ απλό πράγμα: πόσαπερισσότερα μπορείς να πεις απλά με έναβλέμμα, ένα χαμόγελο ή ένα άγγιγμα. Στορομαντικό κομμάτι πετυχαίνει έτσιδιάνα. Στο κομμάτι revenge-drama,επίσης, έχει ναπαρουσιάσει φοβερά καλογυρισμένεςσκηνές δράσης και αποφεύγει να κάνειτη βία του καρτουνίστικη.

Το πρόβλημα πουέχω εγώ όμως δεν έχει να κάνει τόσο μετους ρυθμούς του, αλλά με το σενάριο.Καμία στιγμή δεν ένιωσα ότι συνδέομαιμε τους χαρακτήρες, γιατί το μόνο πουήξερα γι' αυτούς ήταν ένα ελαφρύ περίγραμματων κινήτρων τους, τα οποία και δενπαρουσίαζαν καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία.Ο Ryan Gosling επίσης μεπροβλημάτισε. Καταλαβαίνω ότι ήτανσκηνοθετική επιλογή η σιωπή του στομεγαλύτερο μέρος της ταινίας, αλλά νιώθωπως κατέληξε σε gimmick καιενώ τα βλέμματά του ήταν πολύ εκφραστικά,τελικά η ερμηνεία του ήταν για μέναεντελώς υποτονική. Παρ' όλα αυτά, είναιτο μόνο απ' τα -ομολογουμένως πολλά-εξεζητημένα σημεία τηςσκηνοθεσίας που μπορώ να πω ότι μεπείραξε. Κατά τα άλλα, λάτρεψα τα πλάνατου Drive, τουπέροχο δέσιμο της εικόνας με την μουσικήκαι την σοβαρότητά του. Μπορεί τελικάνα μην συμμερίζομαι τη γνώμη αυτών πουπαρουσιάζουν σαν την Δευτέρα Παρουσίατου σινεμά, αλλά καταλαβαίνω γιατί τοαγάπησαν και εκτιμώ την τεχνική τουαρτιότητα και τις αναφορές του σε μιαάλλη κινηματογραφική εποχή, που έχειδώσει τη θέση της σε CGI-heavyομοιόμορφες και τυπικέςυπερπαραγωγές.

[TV] Classic Doctor Who – Season 12 (1975)

2012-01-13T23:57:00.001+02:00

Doctor: 4^th(Tom Baker)

Season: 12

Episodes: 01-20 (complete)

Διάρκεια: 20x25λεπτά

Κατά κοινήομολογία, η πρώτη σαιζόν της κλασικήςσειράς που ακολουθεί ένα υποτυπώδεςarc σε όλης τη διάρκεια. Οιιστορίες είναι μεν σε μεγάλο βαθμόαυτοτελείς, αλλά η μετάβαση απ' την μιαστην άλλη δεν βγάζει νόημα αν τις δειςανακατεμένες. Δυστυχώς δεν είναι όλεςκαι εξίσου καλές, αλλά για χάρη του TomBaker και του continuity, αξίζουννα τις δεις με την σειρά. Ας τις δούμεμια μια.

#75. Robot (01-04)

Η πρώτη ιστορίατου Tom Baker είναι ευτυχώςκαι πάρα πολύ καλή. Ένα ρομπότ κλέβειαπόρρητα έγγραφα απ' το UNITκαι μια οργάνωση απειλεί με πυρηνικόόλεθρο ολόκληρο τον πλανήτη. Στην πρώτητου εμφάνιση, ο Tom Baker καταφέρνεινα παρεκκλίνει απ' την ερμηνεία τουπροκατόχου του, και να παρουσιάσει ένανDoctor πιο παιχνιδιάρη, πιοfun, πιο έξω-καρδιά, αστείοαλλά όχι γελοίο. Companions πληντης Sarah Jane Smith είναι και οθρυλικός Brigadier και ογιατρός Harry Sullivan, που θασυνοδέψει τον Doctor καιστην υπόλοιπη σαιζόν. Το Robotείναι γενικά πολύ διασκεδαστικό,με καλογραμμένο σενάριο και μερικάόμορφα σκηνοθετικά τρικ, και ξεφεύγειεύκολα απ' το διαδικαστικό χαρακτήραπου θα μπορούσε να έχει μια post-regenerationιστορία.

#76. The Ark in Space(05-08)

Το TARDISεμφανίζεται σε έναν διαστημικόσταθμό στο μακρινό μέλλον, όπουη Γη έχει καταστραφεί από την ηλιακήακτινοβολία, και οι επιζώντες βρίσκονταισε κατάσταση νάρκωσης περιμένοντας ναγίνει ξανά ο πλανήτης κατοικήσιμος γιανα επιστρέψουν. Ο Doctor, ηSarah και ο Harryανακαλύπτουν ότι κάτι έχει πάει στραβάκαι οι άνθρωποι έχουν μείνει κοιμισμένοιπολύ περισσότερο απ' ό,τι χρειαζόταν,και έρχονται αντιμέτωποι με μια μυστηριώδηασθένεια που καταλαμβάνει έναν έναντους επιζώντες. Το κύριο πρόβλημα με τοArk in Spaceείναι τα production values. Τοσενάριο είναι αξιοπρεπές, αλλά δυστυχώςτο μακιγιάζ και τα εφέ είναι τόσο φτηνάπου όσο κι αν προσπαθείς δεν μπορείς νατα παραβλέψεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα,το βαμμένο πράσινο bubble-wrap πουχρησιμοποιείται για το “τέρας” καιτους μολυσμένους ανθρώπους, που δυστυχώςδεν σου επιτρέπει να πάρεις στα σοβαράτην απειλή, παρά τις φιλότιμες προσπάθειεςτου Tom Baker, που -μεταξύάλλων- βοηθάει την Sarah ναξεπεράσει τους φόβους της, δίνοντας τηςπεριθώριο να αποδείξει ότι το φύλο τηςδεν την κάνει αδύναμη. Γενικά, το Arkin Space δείχνει πολύπαλαιότερο απ' ό,τι είναι, και ακόμα καιμετά το ρετουσάρισμα στα εφέ για το dvd,το αποτέλεσμα παραμένει στην καλύτερημέτριο.

#77. The SontaranExpirement (09-10)

Το φινάλε τουArk in Spaceβρίσκει τους τρεις μας ήρωες νακατεβαίνουν στη Γη για να επιδιορθώσουνένα κανάλι τηλεμεταφοράς. Εκεί συναντούνμια ομάδα “ναυαγισμένων” αποίκων, πουπεριμένουν διάσωση, προσπαθώνταςταυτόχρονα να γλιτώσουν από έναν Sontaranπου κατασκοπεύει τη Γη για να δειαν είναι πρόσφορη για απόβαση. Καλοστημένο40λεπτο, με πιστευτό αυτή τη φορά εχθρό,και ο Styre μου θύμισε γιαάλλη μια φορά πόσο λατρεύω τους Sontaransγια villains του DoctorWho. Απολαυστικά τα τετ-α-τετ του μετην Sarah αλλάκαι με τον Tom Baker, πουδείχνει για πρώτη φορά τα “δόντια”του, και δείχνει ότι μπορεί να είναιεπιθετικός και απειλητικός εκτός απόδιασκεδαστικός. Καλή ιστορία, αλλάδυστυχώς πολύ μικρή.

#78. Genesis of theDaleks (11-16)

Ένας TimeLord διακόπτει την επιστροφή τουDoctor και των συντρόφων τουστον διαστημικό σταθμό, και τους αναθέτειμια εξαιρετικά σημαντική αποστολή: ναεπισκεφτούν τον πλανήτη Skaroστην εποχή της γένεσης απ' τον Davros,του πιο αιμοβόρου εχθρού του Doctor,των Daleks. Στόχος είτενα εμποδίσουν την δημιουργία τους, είτενα την επηρεάσουν καθοριστικά, είτε νααποκτήσουν πληροφορίες που θα βοηθήσουνστο μέλλον στην καταστροφή τους. ΤοGenesis of the Daleksαξίζει κάθε ύμνο που έχει γραφτεί/ειπωθείγια χάρη του, και ήδη απ' το πρώτο δεκάλεπτοενθουσιάζει με το πόσο καλοφτιαγμένοςείναι ο κόσμος του, με το πόσο ψηλά είναιτα stakes και με το πόσοεύκολα αποφεύγονται τα κλισέ στα οποίαθα μπορούσε να στηριχθεί. Σερβίρειμπόλικο σασπένς, περιπέτεια καιεξαιρετικούς χαρακτήρες, ενώ ταυτόχρονακαταπιάνεται με “βαριά” θέματα όπωςείναι η φυλετική διάκριση και το δικαίωματου κάθε όντος στη ζωή. Χορταστικό6-parter, που πέρα απ' τοπλούσιο insight σε σημαντικόκομμάτι της μυθολογίας της σειράς πουπροσφέρει, δείχνει πως η σειρά μπορείμε το κατάλληλο γράψιμο να ξεφύγει απ'τα καλούπια της και να παραδώσει μεγάλαμηνύματα. Αριστουργηματικό και φυσικάmust-see για κάθε fanτης καινούριας σειράς που σέβεταιτον εαυτό του.

#79. Revenge of theCybermen (17-20)

Οι ήρωες μας επιστρέφουν στον διαστημικόσταθμό, αλλά σε λάθος χρονική περίοδο.Περιμένοντας να συναντηθούν με το TARDISγια να συνεχίσουν το ταξίδι τουςστο χωροχρόνο, αναμειγνύονται στηδιαμάχη μεταξύ των Cybermen καιτων κατοίκων του Voga, ενόςπλανήτη που αποτελείται αποκλειστικάαπό χρυσό. Άλλη μια πολύ φτηνή παραγωγή,αλλά δυστυχώς τα προβλήματα αυτή τηφορά είναι περισσότερο σεναριακά.Παντελώς αδιάφορη ιστορία, με κακή χρήσητων Cybermen (που μοιάζουνεδώ τρομαχτικά με playmobil),μερικέςαποφάσεις χαρακτήρων που δεν βγάζουνκανένα απολύτως νόημα και τραβηγμένοαπ' τα μαλλιά για να γεμίσει 4 25λεπτα.Απογοητευτικό για φινάλε σαιζόν, καιδεν συνίσταται για κανέναν απολύτωςλόγο.

(*) Αν δεν έχειςιδέα τι είναι αυτός ο Doctor Whoκαι είσαι fan του sci-fiή/και της αγγλικής τηλεόρασης,α) ντροπή σου, β) αρχίζεις άμεσα τηνσειρά του 2005 και επιστρέφεις όταν τηντελειώσεις.

The Favorites: Se7en (1995)

2011-12-17T22:40:00.000+02:00

Το Se7enθα το θυμάμαι πάντα ωςτην ταινία που με έβαλε στο τρυπάκι νααρχίσω να βλέπω “σοβαρές” ταινίες. Τηνπρώτη φορά με συγκλόνισε. Αρκετά χρόνιαμετά, συνεχίζω να το λατρεύω για το κάθετου δευτερόλεπτο.

Όταν έπιασετο Se7enο David Fincher,είχε ως μόνη κινηματογραφικήεμπειρία το 3ο Alien,στο οποίο εν τέλει -ανπιστέψεις τον ίδιο και στενούς συνεργάτες-δεν εργάστηκε όπως θα ήθελε (ελέωκουστουμιών) και απέτυχε. Κι όμως, ανκαι τυπικά δεν είναι τίποτα περισσότεροαπό απλά επιτυχημένος βιντεοκλιπάς,ξεκινάει εδώ με μια αυτοπεποίθηση πουαγγίζει τα όρια της αλαζονείας. Οιεντυπωσιακοί τίτλοι αρχής της ταινίαςπαρακολουθούν τον villainπου δεν έχει ακόμα συστηθείστο κοινό, και σε πετάνε αυτόματα σε μιαατμόσφαιρα έντασης και καταστροφής. Οιήρωες, δύο ντετέκτιβς που μοιάζουν στηνφιλοσοφία και την εργασιομανία, αλλάδιαφέρουν τόσο πολύ στο χαρακτήρα καιστην προσέγγιση απέναντι στο έγκλημα.Ο “παλιός” είναι έμπειρος, αλλάκουρασμένος και απογοητευμένος. Η πόληόπου έζησε τις περισσότερες δεκαετίεςτου, και η ευκολία με την οποία οι κάτοικοίτης έμαθαν να αντιμετωπίζουν το έγκλημαμε απάθεια, τον έχουν αφήσει με μιαπικρία. Νιώθει πως η ίδια απάθεια έχειπεράσει πια και σ' αυτόν, και έχονταςσυμβιβαστεί με το “so manycorpses roll away unrevenged”, επιθυμείπια να τελειώσει.Ο “νέος” απ' την άλλη, αδιαφορεί γιατην έννοια της υπομονής και τρέχει ναγίνει ήρωας, βάζοντας το συναίσθημαμπροστά απ' τη λογική.

Κι όμως, εγώπάντα εντυπωσιάζομαι πιο πολύ τονκαλοδουλεμένο villain τουKevin Spacey. Κατ'αρχάς, ξεκάθαρα η ιδέα του serialkiller που σκοτώνει όχι απλάγια τιμωρία αλλά και για “εκπαίδευση”,έχοντας σαν πάτημα τα εφτά θανάσιμααμαρτήματα, είναι καταπληκτική. Καλέςιδέες όμως έχουμε δει πολλές και είναιτελικά η εκτέλεση αυτή που μετράει. Εδώη εκτέλεση ξεπερνάει κάθε προσδοκία,ξεκολλώντας ακριβώς από οτιδήποτε θαμπορούσε να περιμένει ο θεατής. Η ταινίαχωρίζεται σε μέρες-κεφάλαια, κι ενώπιστεύεις ότι έχεις πιάσει το μοτίβοτου ενός φόνου κάθε μέρα, το Se7enολοκληρώνεται σε μιαβδομάδα, έχοντας αλλάξει μοτίβο 3-4 φορές.Τα εγκλήματα είναι στημένα με μαεστρία,και ο δολοφόνος του KevinSpacey δεν είναι άλλος έναςμανιακός με μια έμμονη ιδέα. Είναιδιαβασμένος, εύστροφος και ξέρει ότιθα κερδίσει όταν στηρίξει το σχέδιό τουστα συναισθήματα του αντιπάλου του.

Το Se7enαπογειώνει το είδος του crime-mystery,αλλά είναιεγκληματικά υποτιμητικό να το θεωρείςαπλά ένα “αστυνομικό θρίλερ”. Ο Fincherέχει στήσει την ιστορίατου με φόντο μιααπαθή κοινωνία, με ηθική κατάπτωση καισυναίνεση πρακτικά στο έγκλημα. Δενκάνει όμως ήρωα (όπως το Dexter)τον δολοφόνο που νιώθειπως επιτελεί θείο έργο, και αποφεύγειόμορφα την παγίδα του διδακτικούχαρακτήρα. Βασικά δεν έχει καν ήρωα.Έχει απλά έναν κεντρικό χαρακτήρα-ξεκάθαρα πρωταγωνιστής για μένα οMorgan Freeman- πουζει μια εσωτερική διάλυση, αλλά βλέπειστιγμιαία το ένστικτο του μέντορα ναξυπνάει, όταν βρίσκεται συνεργάτης μεέναν φουριόζο νεαρό, κι ας αποτυγχάνειστο τέλος να τον συγκρατήσει. Και γι'αυτό είναι κατά τη γνώμη μου αυτός πιοτραγικός ήρωας κι απ' τον Davidτου Brad Pitt,γιατί ενώ δεν έχει τιςσοβαρές υλικές και ψυχολογικές απώλειεςτου τελευταίου, ξεμένει τελικά στημοναξιά του, ανήμπορος ακόμα και νακαταθέσει τα όπλα. Πίσω απ' την κάμερα,ο Fincher επιμένειστο γκρίζο χρώμα και τη μουντάδα, καιπαρουσιάζει για πρώτη φορά εδώ τηνψυχρότητα που έχει τονίσει ιδιαίτεραστα τελευταία του έργα. Συνδυάζει υπέροχατην εξαιρετική μουσική και την πανέμορφηφωτογραφία, και χτίζει επιβλητικήατμόσφαιρα, με γρήγορους ρυθμούς όταντους χρειάζεται και πάντα μια αίσθησηαπειλής και μυστηρίου. Η κλιμάκωση είναιέντονη και το φινάλε όσες φορές κι αντο δεις, ανατριχιαστικό. Και τελικά, όσοχιλιοπαιγμένη ταινία κι αν είναι τοSe7en,πάντα σε βάζει σε σκέψεις,και πάντα σου μαυρίζει την ψυχή. Καιζητάς κι άλλο.

(*) Δενυπάρχει πάντα όρεξη να δεις κάτικαινούριο. Μερικές φορές λοιπόν κι εγώαρχίζω να ξεσκονίζω τα dvd τηςβιβλιοθήκης ή τα βάθη του σκληρού δίσκου,για κάτι που εγγυημένα με “πιάνει”.Όχι όσο συχνά όσο θα ήθελα, αλλά μερικέςμέρες (νύχτες), δεν έχω καλύτερο απ' τονα αφήνομαι στην παρήγορη συντροφιάμια αγαπημένης ταινίας. Στην παρούσα“στήλη” θα επιχειρήσω να γράφω γιατέτοιες ταινίες, που έχουν αντέξει γιαμένα το τεστ της πολλαπλής προβολής καιπου δεν θα σταματήσω ποτέ να λατρεύωξανά και ξανά.

[TV] Classic Doctor Who – The Time Warrior (1973)

2011-10-14T20:22:00.000+03:00

Doctor: 3^rd(Jon Pertwee)

Season: 11

Episodes: 01-04

Διάρκεια: 4x25λεπτά

Λατρεύω τονDoctor Who (*). Καιτι καλύτερο όταν έχεις δει διπλές φορέςτα επεισόδια της καινούριαςσειράς, απ' το να κάνεις μια βουτιάστο παρελθόν και να σκαλίσεις επιλεγμένεςιστορίες απ' την κλασική σειρά του 1963.Επέλεξα για πρώτη φορά το TheTime Warrior γιατί αποτελείεπεισόδιο σταθμό, εισάγοντας τουςSontarans ως εχθρούς του Doctorκαι την θρυλική Sarah JaneSmith ως companion. Αποδείχθηκεπερισσότερο σημαντικό απ' όσο νόμιζα.

Λίγα triviaγια αρχή. Τα “ιστορικά” επεισόδια τηςσειράς, στα οποία ο Doctor γύριζεπίσω στο χρόνο για να συναντήσει ιστορικέςμορφές, να ζήσει ιστορικά γεγονότα καιγενικά να βάλει το χεράκι του σε ιστορικέςπεριόδους, ήταν μέχρι τότε αποτυχημέναεμπορικά, έχοντας σταθερά την χαμηλότερητηλεθέαση. Επόμενο ήταν φυσικά οισεναριογράφοι να διστάζουν να επιμείνουνσε μια μορφή που φαινόταν να μην αρέσει,και να δοκιμάσουν να εμπλουτίσουν τοconcept με γερές δόσειςsci-fi. Βρίσκουμε λοιπόν τονDoctor να εξερευνά τηνεξαφάνιση επιστημόνων από τις κεντρικέςεγκαταστάσεις του UNIT, αποστολήπου τον οδηγεί πίσω στο Μεσαίωνα, όπουένας εξωγήινος έχει πέσει στη Γη. Οεξωγήινος δεν είναι άλλος απ' τον πρώτοSontaran στην ιστορία τηςσειράς, που προκειμένου να επιδιορθώσειτο σκάφος του, απαγάγει τους επιστήμονες(ταξιδεύοντας προφανώς στον χρόνο) καιπρομηθεύει έναν πολεμοχαρή τοπικόάρχοντα με εξελιγμένα όπλα, για ναεξασφαλίσει την συμβολή του κάστρουτου στον σκοπό του. Φυσικά κάπου εκείεμφανίζεται και ο Doctor, γιανα σταματήσει τον Sontaran, αλλάκαι τον πόλεμο που ξεσπάει μεταξύ τωνκάστρων της περιοχής.

Ωραίο twistστο “ιστορικό” επεισόδιο. Και γιανα πληθύνουν οι καινοτομίες, με τηνείσοδο της Sarah Jane Smith ωςcompanion, η σειρά αποκτά καιφεμινιστική χροιά. Οι ίδιοι οι παραγωγοίπαραδέχονται ότι μέχρι τότε, οι θηλυκέςσύντροφοι του Doctor εκτελούσανχρέη “γλάστρας”, παίζοντας απλά τορόλο της πριγκίπισσας που ο Doctor-ως άλλος Super Mario- θαέσωζε κάθε φορά απ' τα νύχια του “δράκου”.Με την SJS, αυτό αλλάζει.Είναι έξυπνη, αποφασιστική, και δενδιστάζει να πάρει πρωτοβουλία ή νααμφισβητήσει τα σχέδια του Doctorαν σκέφτεται εκείνη καλύτερα. Ημακαρίτισσα Elisabeth Sladenαπολαυστική στο ρόλο της και θασημαδέψει στη συνέχεια μια ολόκληρηεποχή στη σειρά.

Στα υπόλοιπα;Σίγουρα το Time Warriorδείχνει την ηλικία του και ταproduction values κάνουν μπαμ ότιείναι ~40 ετών (κι ας βοηθάει αρκετά τοrestoration στα επίσημα dvd),αλλά είναι πολύ διασκεδαστικό, μεκαλοπαιγμένους δεύτερους χαρακτήρεςκαι μερικές απ' τις πιο εικονικές στιγμέςστην ιστορία της σειράς (βλ τον Sontaranνα βγάζει για πρώτη φορά το κράνοςτου). Με ξένισε λίγο η απουσία του sonicscrewdriver, αλλά ο Jon Pertweeξεπέρασε τις προσδοκίες μου στορόλο της 3ης ενσάρκωσης του Doctor(του οποίου ο πλανήτης ονοματίζεταιεδώ επίσης για πρώτη φορά!). Γενικά, τοTime Warriorδέχεται τις υψηλότερες συστάσειςμου, αν μη τι άλλο ως σημαντικό κομμάτιτης μυθολογίας του Doctor Who.

Love (2011)

2011-09-27T10:36:00.000+03:00

Ελληνικός τίτλος:Αγάπη

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: WilliamEubank

Σενάριο: WilliamEubank

Παίζουν: GunnerWright

Περισσότερα στο IMDBκαι στο RottenTomatoes.

Είδος

Sci-fi,μυστήριο, δράμα

Αστροναύτης πουεπανδρώνει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό,χάνει την επαφή με τη Γη. Μόνος του, χωρίςεπικοινωνία με άλλον άνθρωπο, μάχεταινα μείνει ζωντανός και να κρατήσει ταλογικά του.

Το Loveδιαφημίστηκε με συγκρίσεις με τοMoon καιτο 2001: A Space Odyssey.Παίρνει όντως στοιχεία και απ' ταδύο, αλλά νομίζω βρίσκεται θεματικά καιτεχνικά πιο κοντά στο κλασικό αριστούργηματου Stanley Kubrick. Στηνπραγματικότητα βέβαια, είναι μια αρκετάπιο lite εκδοχή του. Μοιράζεταιτους αργούς του ρυθμούς και τηνοπτική-ηχητική τελειότητα, αλλά στερείταιτους συμβολισμούς του, και κάπου χάνειτο νόημα αυτών που θέλει να πει. Ξεκινάειως ψυχογράφημα ενός ανθρώπου αποκομμένουαπό το υπόλοιπο είδος του και μεταφέρειθεσπέσια την απόγνωση και την μοναξιάτου, με σκηνές έντασης αλλά καισουρεαλιστικές εικόνες για τα όνειρακαι τις σκέψεις του. Εμβόλιμα κομμάτιααπό ζωές άλλων ανθρώπων, τονίζουν πόσοαπρόβλεπτο μπορεί να είναι ένα ξένοπεριβάλλον και πόσο περισσότερηπροσπάθεια απαιτείται για την επιβίωσησ' αυτό. Όσο κι αν σε καλύπτει όμως στοδραματικό κομμάτι ή στο μυστήριο, τοLove έχανεγια μένα στο sci-fi. Αργούςρυθμούς και φαινομενικά “ξεκάρφωτες”εικόνες είχε και το 2001,αλλά το μήνυμα που άφηνε στο τέλοςήταν ισχυρό. Εδώ, αν και εντυπωσιακόοπτικά, το ταξίδι του πρωταγωνιστήτελειώνει με μια σειρά από διαπιστώσεις,που προσωπικά δεν με έπεισαν για τηνσύνδεση της ταινίας με τον τίτλο της,αλλά με άφησαν να ξύνω το κεφάλι μου μεαπορία. Παρ' όλα αυτά, νιώθω ότι με μιαδεύτερη θέαση, η εμπειρία θα ολοκληρωθεί,και ακόμα και στα σημεία που είναιακατανόητο ή παραληρηματικό, με κράτησεσχετικά εύκολα. Βοήθησε πολύ σ' αυτό οτεχνικός τομέας, καθώς μουσική καισκηνοθεσία ήταν πραγματικά αριστουργηματικά.Αν ήταν λίγο πιο προσεγμένο και τοσενάριο του, θα μιλούσαμε για ένα sci-fiδιαμάντι, ενώ τώρα το Loveείναι απλά ένα έργο που είχε τα φόντανα πιάσει την κορυφή, αλλά δεν τα κατάφερεστα σημεία. Αργό αλλά οπτικά και ακουστικάπανέμορφο, θέλει προσπάθεια, υπομονήκαι σίγουρα και δεύτερη θέαση, αλλάνομίζω πως σε αποζημιώνει με το παραπάνω.

Bridesmaids (2011)

2011-09-16T00:40:00.002+03:00

Ελληνικός τίτλος:Φιλενάδες

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: PaulFeig

Σενάριο: Kristen Wiig,Annie Mumolo

Παίζουν: Kristen Wiig,Maya Rudolph, Rose Byrne, Melissa McCarthy

Περισσότερα στο IMDBκαι στο RottenTomatoes.

Είδος

Κωμωδία

Κολλητήμέλλουσας νύφης, προσπαθεί να βάλει τηζωή της σε έναν ίσιο δρόμο και ταυτόχρονανα βοηθήσει στον επερχόμενο γάμο, ωςεπικεφαλής της ομάδας των παρανύφων.

Μιας καισυνοδεύτηκε κατά την έξοδο του στιςαίθουσες με τον χαρακτηρισμό “το θηλυκόHangover”, αςξεκινήσω με τα κοινά επιτεύγματα τωνδύο ταινιών, για να καταλήξω εν τέλειότι το Bridesmaidsείναι κατά τη γνώμη μου, ανώτερηταινία. Το Hangoverμου άρεσε γιατί μέσα στην χοντράδατου, έδειξε σημάδια ευφυίας και έφερεωραία twists σε ένα κουρασμένοείδος κωμωδίας. Αντίστοιχα twists,στην ρομαντική κωμωδία αυτή τη φορά,φέρνει και το Bridesmaids,χωρίς να επαναπροσδιορίζει το genre,αλλά με πολλές ευχάριστες εκπλήξεις.Σε θέμα πλοκής, οι δύο ταινίες δεν έχουνπολλά κοινά, με τον γάμο στο Hangoverνα είναι το έναυσμαγια την ομώνυμη περιπέτεια, ενώ στοBridesmaidsτίποτα άλλο παρά άλλη μια στιγμήστη ζωή της ηρωίδας, και μια αφορμή γιανα γκρινιάξει για την ζωή της. Η Annieτης Kristen Wiig, έχει ήδηζήσει οικονομική, επιχειρηματική καιερωτική καταστροφή, και όσο μεγαλώνει,νιώθει όλο και περισσότερη μοναξιά καιαπογοήτευση. Κλισέ προφανώς και υπάρχουν,αλλά ακόμα και προβλέποντας πάνω-κάτωτην πορεία της ηρωίδας, εκτιμάς μικρέςστιγμές που δείχνουν μια προσπάθειαγια αποφυγή τους. Καθώς και ότι παραδόξως,λειτουργεί εξαίσια και ως ενήλικη-“αντρική”κωμωδία, αλλά και ως ρομαντική κομεντί.Το cast είναι υπέροχο καιμια σειρά από υποτιμημένες και χαρισματικέςγυναίκες κωμικοί, αποδεικνύουν ότιακόμα και το άξεστο χιούμορ, μπορεί ναγίνει εξεζητημένο με την απαραίτητηδόση εξυπνάδας. Μπορεί 1-2 σκηνές νανιώθουν εκτός τόπου και 2-3 supportingχαρακτήρες να είναι ολίγοναποτυχημένοι, αλλά γενικά το Bridesmaidsείναι ξεκαρδιστικό, και ταυτόχροναγλυκό και αληθινό, κάτι που εκτιμάς πολύπερισσότερο όσο παραπάνω το βλέπεις. Ησφραγίδα της σχολής Apatowυπάρχει, αλλά το γυναικείο άγγιγμααπογειώνει την κωμωδία σε επίπεδα λατρείας.

Bob le Flambeur (1956)

2011-09-09T16:43:00.001+03:00

Ελληνικός τίτλος:Μπόμπ, ο τζογαδόρος

Συντελεστές

Σκηνοθεσία:Jean-Pierre Melville

Σενάριο: Jean-PierreMelville, Auguste Le Breton

Παίζουν: RogerDuchesne, Daniel Cauchy, André Garet, Gérard Buhr

Περισσότερα στο IMDBκαι στο RottenTomatoes.

Είδος

Δράμα,heist

Μεσήλικαςχαρτοπαίχτης βρίσκεται σε άμεση ανάγκηρευστού, και παρά το ιστορικό του στιςγαλλικές φυλακές, οργανώνει μεγάληληστεία σε καζίνο, προκειμένου να καλύψειτις ανάγκες που του υπαγορεύει ο εθισμόςτου. Το σχέδιο γίνεται πολύπλοκο ότανη αστυνομία -με τον αρχηγό της οποίας οBob έχει συνάψει μιαιδιαίτερη σχέση φιλίας- μαθαίνει τοσκοπό του.

Όχι,noir δεν γύριζαν μόνο οιΑμερικάνοι. Ο Jean-Pierre Melville δείχνειεδώ για πρώτη φορά γιατί θεωρείταισημαντικός εκπρόσωπος του είδουςστην δική μας πλευρά τουΑτλαντικού, συνεργαζόμενος με τονAuguste Le Breton, έναν απ' τουςπιο αγαπημένους στη χώρα του συγγραφείςαστυνομικών ιστοριών, για μια ταινίαπου δικαίως κατέχει σήμερα τον χαρακτηρισμότου “κλασικού”. Ξεκίνησα το Bob leFlambeur περιμένοντας μιακαθαρόαιμη heist ταινία,αλλά ακόμα κι αν και σ' αυτό το είδοςστέκεται πολύ ψηλά, είναι τελικά σανnoir που διαπρέπει. Πιστόστον τίτλο του, δεν αφήνει σε καμίαπερίπτωση την ίδια τη ληστεία ναεπισκιάσει τον κεντρικό ήρωα, παρουσιάζονταςτον όχι μόνο σαν τον εγκέφαλο ενόςεγκλήματος, αλλά μπαίνοντας στον “κόπο”να μας δείξει τη ζωή ενός αδιόρθωτουτζογαδόρου, που αναπνέει παρέα μετράπουλες και ζάρια. Ο Roger Duchesneφτιάχνει έναν εικονικόχαρακτήρα, οργανωμένο και καλόκαρδο,αλλά ταυτόχρονα πολύ επιρρεπή στο πάθοςτου και κατά βάθος, τραγικό. Η ατμόσφαιραείναι εξαιρετική, και προσωπικά εξεπλάγηνμε το πόσο καλά δουλεύει το είδος έχονταςσαν φόντο τον γραφικό λόφο της Μονμάρτηςκαι τα παριζιάνικα δρομάκια, αντί γιατις μουντές αμερικάνικες πόλεις με τουςουρανοξύστες και το καυσαέριο. Αν πρέπεινα γκρινιάξω οπωσδήποτε για κάτι, είναιαφενός το μοντάζ, το οποίο βρήκα πολλέςφορές άγαρμπο. Σε αρκετά σημεία τακοψίματα είναι τόσο απότομα, που νιώθειςότι ο σκηνοθέτης από φόβο να μην υπάρξει“νεκρός” χρόνος, επέλεγε απλά να φύγειμε ταχύτητας σφαίρας απ' την μια σκηνήστην άλλη. Αφετέρου, νομίζω ότι ενώ δίνειτην ευκαιρία για μια γεύση απ' τα ήθητης εποχής, ο χαρακτήρας της IsabelleCorey έμεινε ανεκμετάλλευτος,και με τον τρόπο που αξιοποιήθηκε,η παρουσία της είναι τελικά λίγο“ξεκάρφωτη”. Παρόλα αυτά, το Boble Flambeur είναι σαν σύνολο μιαπολύ καλοφτιαγμένη ταινία, πουσυνδυάζει ένα όμορφα σχεδιασμένο heist,με δράμα και έξοχη noirατμόσφαιρα.

Thor (2011)

2011-09-06T00:07:00.000+03:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: KennethBranagh

Σενάριο: AshleyMiller, Zack Stentz, Don Payne

Παίζουν: ChrisHemsworth, Natalie Portman, Tom Hiddleston, Anthony Hopkins, StellanSkarsgård

Περισσότερα στο IMDBκαι στο RottenTomatoes.

Είδος

Superheroes,δράση, φαντασία

Θυμάσαι το IronMan 2; Ναι, δενμου είχε αρέσει. Για να ξεκινήσουμε,και το Thorπέφτει στην ίδια ακριβώς παγίδα μ'αυτό, να γίνει δηλαδή περισσότεροπροπομπός (και διαφημιστικό σποτ) γιατους Avengers που θα δούμε(/απολαύσουμε) το επόμενο καλοκαίρι,παρά μια αυτόνομη ταινία για ένανυπερήρωα του Marvel universe. Τοπρόβλημα είναι, ότι ενώ το IronMan 2 είχε ένα κάροπροβλήματα, είχε τουλάχιστον ένανχαρισματικό πρωταγωνιστή, που έβγαζετο φίδι απ' την τρύπα, και πρόσφερεαπλόχερη διασκέδαση με την ερμηνείατου και μόνο. Τώρα, ο ChrisHemsworth δεν είναι ακριβώς RobertDowney Jr, και οι προσπάθειες τωνσυντελεστών να κάνουν χιουμοριστικήτην ταινία, έμεναν σε σκηνές του στυλχαχα-κοίτα-που-σκόνταψε-και-έπεσε-κάτωή χαχα-κοίτα-τον-χοντρό-τύπο-που-τρώει-συνέχεια(aka χιούμορ νηπιαγωγείου).Αν και ευτυχώς το Thorδεν καταλήγει κι αυτό να είναι σανπαρωδία του εαυτού του, τα προβλήματάτου είναι λίγο μεγαλύτερα.

Κατ' αρχάς, ταπάντα μοιάζουν παντελώς φτιαχτά, υπερβολικά και ψεύτικα, είτεμιλάμε για το ρομάντζο με την NataliePortman (για την οποία οι σκηνοθετικέςοδηγίες ήταν προφανώς “κάνε σανχαζοχαρούμενο γυμνασιόπαιδο που τουγυάλισε ένας συμμαθητής”), είτε για τηνψευτο-majestic ατμόσφαιρα,με την σούπερ-δραματική μουσική και ταέντονα κοντινά πλάνα. Όντας επίσηςεντελώς by-the-numbers, κάνειτον πρωταγωνιστή του, αλαζόνα αντι-ήρωα,βάζει δίπλα του ένα τσούρμο απόπολυπολιτισμικά και σαχλοαστείαsidekicks, πίσω ένατυπικό backstory έχθρας μεμια άλλη φυλή και μπροστά μια πάλη γιατην εξουσία, ποτισμένη φυσικά με fatherissues. Και γύρω απ' αυτά, έχεις ένανKenneth Branagh να παίζει μεδιαγώνια πλάνα, και να παραγγέλνειflamboyant ειδικά εφέ για ναστολίσει την μυθική πόλη του Asgard.OK, σε αρκετά σημεία, ο οπτικός τομέαςείναι όντως εξαιρετικός (βλέπεDestroyer). Και τα cameosγια άλλη μια φορά είναι απολαυστικά.Και το τελευταίο 20λεπτο ήταν καλούλι.Τα υπόλοιπα όμως, sorry, αλλάδεν δούλεψαν καθόλου για μένα. Όλη ηταινία ξεπερνούσε προκλητικά τα νοητάμου σύνορα για το “κακόγουστο” και το“υπερβολικό”, και δεν ξέφυγε ούτε στοελάχιστο απ' την κλασική ιστορία τωνπερισσότερων απ' τις σύγχρονες υπερηρωικέςταινίες, ούτε και επιχείρησε να “πει”κάτι. Κάποιοι σίγουρα το βρίσκουνδιασκεδαστικό για το είδος του, εγώαπέτυχα.

Double Feature #2: A History of Violence (2005) & Eastern Promises (2007)

2011-08-21T00:13:00.003+03:00

DavidCronenberg πίσω απ' την κάμερα και Viggo Mortensen μπροστά απ'την κάμερα, και οι δύο σε μεγάλα κέφια.Περίπου 1,5 ώρα κάθε ταινία, και δένουναρκετά ώστε να προσφέρονται για ωραιότατοdouble feature.

A History of Violence(2005)

Οικογενειάρχηςλαμβάνει status ήρωασε μικρή πόλη όταν εξολοθρεύει εγκληματίεςπου εισβάλλουν στο μαγαζί του. Η επίθεσηόμως αυτή θα ταράξει τη ζωή του, ξεκινώνταςαπ' την πνευματική του ισορροπία καιφτάνοντας μέχρι και τον τρόπο με τονοποίο τον βλέπει η οικογένειά του.Ίσως το History of Violenceέχει απ' τους πιο περιεκτικούςτίτλους που έχω δει ποτέ, και ταυτόχρονααπ' τους πιο ειλικρινείς. Ξεκάθαρα κιαπ' την πρώτη μόλις σκηνή, η ταινίαασχολείται με το φαινόμενο της βίας,όπως αυτή εκφράζεται σε διαφορετικάπεριβάλλοντα και από διαφορετικά αίτια,αλλά και όπως την αντιμετωπίζουν ήεπηρεάζονται απ' αυτήν, διαφορετικοίχαρακτήρες. Όσο ασχολείται αποκλειστικάμ' αυτό το θέμα, το κάνει εξαιρετικά, μεπολύ ενδιαφέρουσα την αλλαγή τηςδυναμικής της οικογένειας του ήρωα, καιβολικές ευκαιρίες για σκάλισμα στοπαρελθόν του. Αν με έχασε με κάποιοτρόπο, ήταν όταν συμβιβάστηκε ο χαρακτήραςτου -εξαιρετικού ερμηνευτικά- ViggoMortensen μ' αυτό του το παρελθόν καιπήρε πια εντελώς άλλη action-heavyτροπή. Ακόμα κι έτσι όμως, δόθηκε ευκαιρίανα απολαύσουμε παραπάνω απ' την εντυπωσιακήσκηνοθεσία του David Cronenberg, οοποίος διαλέγει σταθερά και βαθιά πλάνα,χωρίς έντονο μοντάζ ή απότομες κινήσειςτης κάμερας, και παραδίδει πεντακάθαρηold-school δράση, ντυμένη απ'την ατμοσφαιρική μουσική του HowardShore. Σίγουρα όχι αψεγάδιαστο, αλλάπανέμορφο οπτικά και με έξοχο ρυθμό, τοHistory of Violence δικαιολογείσε μεγάλο βαθμό το hype πουτο περιτριγυρίζει. 3,5/5

Eastern Promises (2007)

ΝεαράΡωσίδα πεθαίνει στο Λονδίνο, καθώςφέρνει στον κόσμο το μωρό της. Τοημερολόγιό της πέφτει στα χέρια μιαςνοσοκόμας, η οποία βάζοντας στόχο ναβρει την οικογένειά της, μπλέκει με τηνρώσικη μαφία, και τον οδηγό του “νονού”.Στιβαρό crime-drama, που μπορείνα μην εξετάζει τη μαφία στο βάθος πουφτάνουν άλλες κλασικές γκανγκστερικέςταινίες, αλλά δεν το επιδιώκει κιόλας,δίνοντας βάση στους χαρακτήρες τηςNaomi Watts και του ViggoMortensen, και χτίζοντας πάνω τους τοδράμα. Μέσω αφήγησης απ' το ημερολόγιοξετυλίγεται παράλληλα και η ιστορίατης νεκρής κοπέλας, που δένει όμορφα μετα γεγονότα του παρόντος και δίνει μιαματιά στη ζωή των κοριτσιών που καταλήγουνστην αγκαλιά της μαφίας. Χωρίς φανφάρεςή υπερβολική δράση, ο Cronenbergστήνει καταπληκτική ατμόσφαιρα, μεσεβασμό στην ρώσικη κουλτούρα αλλά καιαποφεύγοντας να πέσει στην παγίδα της“αποθέωσης” της ζωής των παρανόμων.Ήρεμη, με τα κλασικά καθαρά κάδρα πουλατρεύει ο Cronenberg (και εγώ:P), αλλά ταυτόχρονα όσοδυνατή και ώριμη χρειάζεται, μέσωερμηνειών και διαλόγων. Εξαιρετικός οViggo Mortensen, πανέμορφη ημουσική του Howard Shore καιεντυπωσιακή η φωτογραφία. Όποιος ψάχνειδράση θα απογοητευτεί, αλλά όποιοςψάχνει δράμα και ατμόσφαιρα, νομίζω θαγοητευτεί όσο κι εγώ. 4/5

Watching Sidney Lumet – Part 1

2011-08-17T00:18:00.001+03:00

Έχοντας δει -καιλατρέψει- μόνο τα “βασικά” απ' τονμεγάλο αυτό σκηνοθέτη (12Angry Men, Network, Dog Day Afternoon, Murder on the Orient Expressκτλ), αποφάσισα φέτοςνα μπω λίγο πιο βαθιά στη φιλμογραφίατου. Τα πρώτα αποτελέσματα αυτής τηςεμπειρίας υπάρχουν παρακάτω, με σκέψειςγια πέντε ταινίες του Lumet, καιπροοπτική για συνέχεια του “project”στο μέλλον.

The Anderson Tapes(1971)

ΟDuke Anderson βγαίνει μετά από 10χρόνια απ' τη φυλακή, και αποφασίζει ναληστέψει μια πολυκατοικία. Βρίσκεταιόμως υπό παρακολούθηση και η παραμικρήτου κίνηση καταγράφεται σε ταινίες.Κρατάωειδική θέση στην καρδιά μου γιακαλοφτιαγμένα heist/capermovies. ΟSidney Lumet δεναπογοητεύει, και βάζει ακόμα μια ταινίαστις λίστα με τις αγαπημένες μου ταινίεςτου είδους. Καλοστημένο το έγκλημα, μεελαφρύ χαρακτήρα αλλά καλογραμμένουςδιαλόγους. Έξυπνη η χρήση των flash-forwards,με τηδράση να διακόπτεται για να δούμε ταθύματα να περιγράφουν την εμπειρία τουςστα αντίστοιχα σημεία της ληστείας.Ωραία καινοτομία επίσης και η παρακολούθηση,κι ας είναι ο ήχος σε μερικά σημείαπερισσότερο cheesyαπόsci-fi των40s, αλλάίσως για κάποιους λίγο unrewardingηαποκάλυψη για το ποιος κρύβεται πίσωτης. Εύκολα παρατηρείς σκηνοθετικέςτεχνικές που τελειοποίησε αργότερα οLumet στοDog Day Afternoon,το οποίο(όπως και τις υπόλοιπες “σοβαρές”ταινίες του σκηνοθέτη) το AndersonTapes μπορείνα μην φτάνει σε ποιότητα, αλλά είναιαρκετά έξυπνο για να ικανοποιήσει τουςλάτρεις του είδους και αρκετά ελαφρύκαι διασκεδαστικό για να κρατήσει καιτους υπόλοιπους. Αξίζει μια θέαση ακόμακαι μόνο για την cultίλατης κατάξανθης χαίτης του νεαρού τότεChristopher Walken ήτον εξαιρετικό SeanConnery πουκουβαλάει ακόμα λίγο απ' τον αέρα τουJames Bond. 3,5/5

Fail-Safe(1964)

Ένατεχνικό σφάλμα κατά τη διάρκεια τυπικώνκινήσεων των αεροπλάνων της ΑμερικανικήςΠολεμικής Αεροπορίας, θα στείλει μιαομάδα βομβαρδιστικών με στόχο τη ρίψηπυρηνικών στη Μόσχα. Όταν η ανάκλησήτους κριθεί αδύνατη, ο Πρόεδρος των ΗΠΑεπιχειρεί να πείσει τον Ρώσο ομόλογότου να μην ανταποδώσει την επίθεση.Στιβαρό πολιτικό θρίλερ με φόντο τονΨυχρό Πόλεμο, που θυμίζει αρκετά σεconceptτον DrStrangeloveτου Kubrick,χωρίς φυσικάτην σατιρική διάθεση και τον κωμικόχαρακτήρα. Κι όμως, οι δύο ταινίες (πουμοιράζονται και την ίδια χρονολογίακυκλοφορίας!) είναι εξίσου αριστουργηματικές.Κοιτώντας την σοβαρή πλευρά μια τέτοιαςενδεχόμενης “πυρηνικής κρίσης”, οSidneyLumetφτιάχνει μιαεξαιρετική ταινία που διαδραματίζεταιπρακτικά μόλις σε τρία δωμάτια,καταφέρνοντας όμως ακόμα κι έτσι, ναμεταφέρει στον θεατή το μέγεθος τηςκλίμακας του επεισοδίου. Η ιστορία πουεκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας,είναι κυριολεκτικά ένα nail-bitingthriller, με άφθονοσασπένς, και όσο ένταση μπορούμε ναφανταστούμε πως θα υπήρχε και στηνπραγματικότητα κατά την διάρκεια ενόςτόσο ισχυρού διπλωματικού επεισοδίου.Ταυτόχρονα όμως, το Fail-Safeδεν χάνει τηνευκαιρία να μελετήσει την ψυχολογίατων ανθρώπων που εμπλέκονται σε μιατέτοια κατάσταση, με κάποιους ναπροσπαθούν να την εκμεταλλευτούν γιανα περάσουν την προσωπική τους ατζέντα,άλλους να καταρρέουν απ' την πίεση,άλλους να μένουν ψύχραιμοι και να ψάχνουντην ιδανική λύση και άλλους να βλέπουνπέρα από εθνικότητες και να προβάλλουντους κοινούς παρονομαστές με τον “εχθρό”.Εντυπωσιακό το πεντάλεπτο μονόπλανομε τον Πρόεδρο και τον διερμηνέα, ακόμαεντυπωσιακότερο το φινάλε, και μιαδιάχυτη προσπάθεια για στήριξη ενόςγνήσιου αντιπολεμικού μηνύματος, πουτονίζει την αξία της ανθρώπινης ζωής,σε όποια πλευρά κι αν βρίσκεται. Έξοχο.5/5

TheOffence (1972)

Σκληροτράχηλοςκαι “παλιός” ντετέκτιβ χάνει τηνψυχραιμία του κατά την ανάκριση υπόπτουγια αποπλάνηση ανηλίκων, και τον στέλνειστο νοσοκομείο με σοβαρά τραύματα.Ως μεταφορά θεατρικού έργου, η ταινίαπεριορίζεται σε λίγα σκηνικά, και αυτότην βοηθάει να ξεφύγει ελαφρά απ' τοσωρό των αστυνομικών δραμάτων. Ξεχωρίζειβέβαια επίσης γιατί αδιαφορεί για το“αστυνομικό” κομμάτι, και αναλώνεταικατά κύριο λόγο στο ψυχογράφημα ενόςανθρώπου που αφενός θεωρεί τον εαυτότου καλύτερο απ' τους εγκληματίες πουκυνηγάει και ανακρίνει, αλλά αφετέρουεπιχειρεί να δικαιολογήσει τις πράξεις-και τις σκέψεις- του, πρώτα σε ανωτέρουςκαι έπειτα στον εαυτό του. Στο πρώτο40λεπτο ο Lumet πειραματίζεται και ησκηνοθεσία του είναι ιδιαίτερα φαντεζί,γεμάτη slow-motion, θολούρα και διάσπαρτεςεικόνες, κάτι που ενώ στην αρχή κουράζει,δένει τελικά όμορφα με τα κομμάτια πουμένουν στην gritty ατμόσφαιρα που μας έχουνσυνηθίσει τα 70s, και βοηθούν ίσως ναεκτιμήσεις ακόμα περισσότερο τη συνέχεια.Τρία αριστουργηματικά tet-a-tet του SeanConnery, που βρίσκεται σε μια απ' τις καλύτερεςερμηνευτικές στιγμές της καριέρας του,απογειώνουν την ταινία, με ωμούς καιανατριχιαστικά ρεαλιστικούς διαλόγουςκαι εντυπωσιακές supporting ερμηνείες, ειδικάαπ' τον Ian Bannen. Ακόμα κι αν φαίνεταιδύσκολη ή περίεργη η εισαγωγή του, τοOffence είναιλουκούμι για τους fans των dialogue-heavy ταινιών,καθώς και ωραία σπουδή στην θεωρία ότιόλοι κρύβουμε βαθιά μέσα μας ένα τέρας,που ψάχνει ευκαιρίες να βγει στηνεπιφάνεια. 4/5

TheVerdict (1982)

Έγκυοςμένει φυτό κατά την εισαγωγή της στονοσοκομείο, μετά από λάθος τωναναισθησιολόγων. Την υπόθεση αναλαμβάνειδικηγόρος με κακό ιστορικό, που θέλονταςνα αποδείξει την αξία του και αδιαφορώνταςγια τους κινδύνους, δεν δέχεται χρηματικόσυμβιβασμό, αλλά πηγαίνει στο δικαστήριο.Η ταινία ξεκινάει ως τυπική ιστορίαενός ανθρώπου που αποφασίζει να τα βάλειμόνος του με το σύστημα, το οποίο στηνπροκείμενη περίπτωση αντιπροσωπεύουνμια ομάδα μεγαλοδικηγόρων, έναςπροκατειλημμένος δικαστής και μάρτυρεςπου σιωπούν. Η δικαστική υπόθεση αυτήκαθ' εαυτή φαντάζει υπερβολικά απλή καιίσως αρκετά δύσχρηστη για δίωρη ταινία.Κι όμως, αυτή η μικρή κλίμακα της ιστορίαςείναι που εν τέλει επιτρέπει στο Verdictνα αφοσιωθείστους χαρακτήρες του και να μην περιμένει-όπως αρκετές ταινίες του είδους- νασωθεί την τελευταία στιγμή από συγκινήσειςκαι ανατροπές. Αυτό δεν σημαίνει φυσικάότι δεν υπάρχουν και τέτοιες, απλά είναιτόσο όμορφα στημένη η ιστορία και τόσοκαλός ο ρυθμός με τον οποίο ξετυλίγεται,που δεν τις αναζητάς για να βρειςενδιαφέρον. Το σενάριο του DavidMamet (τον οποίοπροσωπικά εκτιμώ ιδιαίτερα για τιςεξαιρετικές μεταφορές του)είναικαταπληκτικό και ο SidneyLumet εξασφαλίζειμε μαεστρία ότι οι ηθοποιοί θα τοαποδώσουν όπως του αξίζει. Ιδιαίτεραεγκώμια αξίζει ο PaulNewman, πουαποδίδει τον χαρακτήρα του με σωστέςδόσεις παρεξηγημένης ιδιοφυΐας καιταλαιπωρημένου μεσήλικα που μάταιαψάχνει συγκίνηση στη ζωή του, άλλοτεψύχραιμου και άλλοτε θερμόαιμου. Οινύξεις για την διαφορετική ερμηνείατης έννοιας της δικαιοσύνης απ' τον κάθεάνθρωπο είναι εύστοχες και η ώρα περνάεινεράκι, με το Verdictνα είναι εντέλει απ' τις πιο καλοφτιαγμένες καιενδιαφέρουσες ταινίες που έχει ναεπιδείξει το είδος. 4,5/5

Deathtrap(1982)

Συγγραφέαςθεατρικών θρίλερ μυστηρίου αδυνατείνα πλησιάσει το επίπεδο που είχε ταπροηγούμενα χρόνια, με τα τελευταίαέργα του να αποτυγχάνουν το ένα μετά τοάλλο. Όταν ένας μαθητευόμενος του στέλνειτο προσχέδιο ενός πολλά υποσχόμενουθρίλερ, αρχίζει να σκέφτεται μέχρι καιτο ενδεχόμενο να τον σκοτώσει για να τοοικειοποιηθεί και να κάνει ξανά επιτυχία.Άρχισα την ταινία με χαμηλές προσδοκίες,αλλά στο βάθος του μυαλού μου (λόγω και της παρουσίας του Michael Caine σαν πρωταγωνιστή ίσως) είχαελπίδες για ένα κωμικό crime-mysteryπου θα έφτανεστο επίπεδο του Sleuth(1972).Μπορεί τοDeathtrapνα μην έφτασετελικά τόσο ψηλά, αλλά κατά την ταπεινήμου άποψη, πλησίασε αρκετά. Ως μεταφοράθεατρικού έργου στη μεγάλη οθόνη, ηιστορία διαδραματίζεται κατά κύριολόγο σε ένα σπίτι, και ο Lumetγια άλλη μιαφορά το εκμεταλλεύεται θαυμάσια,αξιοποιώντας τόσο τα πλεονεκτήματα πουδίνει μια θεατρική σκηνή, όσο και τα“bonus”που μπορείνα προσφέρει ο κινηματογράφος. Μπορείόμως η ευρηματική του σκηνοθεσία ναπροσθέτει αρκετούς πόντους στην ταινία,αλλά η πλοκή είναι εδώ το βασικό αξιοθέατο.Εντυπωσιακό στήσιμο για αρχή καισυνεχόμενες ανατροπές, των οποίων τηνύπαρξη για να προχωρήσει η ιστορίαμπορεί να προβλέψεις, αλλά σίγουρα θασε αφήσουν σε αρκετές στιγμές με τοστόμα ανοιχτό. Ευκολιούλες υπάρχουν(ειδικά προς το τέλος), αλλά τις συγχωρείςεύκολα όταν συνοδεύονται από αριστοτεχνικόσασπένς και ένα κατά τα άλλα πολύευχάριστο και πολύπλοκο σενάριο.Εξαιρετικές ερμηνείες απ' το πρωταγωνιστικόδίδυμο, που απογειώνουν τους διαλόγουςστις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις, καιμια υπέροχη metaαίσθηση καθ'όλη τη διάρκεια του έργου, που βάζει ταγυαλιά σε αυτό που πήγε να κάνει ο WesCraven με ταScream.Δεν πετυχαίνειπαντού διάνα, αλλά στο μεγαλύτερο μέροςτου το Deathtrapείναι έξυπνο και πολύ καλοφτιαγμένο.4/5

To be Continued...

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011)

2011-07-13T23:32:00.000+03:00

Τι ψάχνεις απότο κλείσιμο μιας εποχής; Χαρά; Συγκίνηση;Λύτρωση; Η J.K. Rowling μαςέλεγε όλο και περισσότερο όσο πιο βαθιάέμπαινε στη σειρά του HarryPotter, ότι σε σκοτεινές εποχές, μπορείς-και οφείλεις- να στηριχτείς στους φίλουςσου. Με άκρως εντυπωσιακό τρόπο οι Klovesκαι Yates βάζουν για τοφινάλε αυτούς τους φίλους στο προσκήνιο,αναγνωρίζοντας ποιοι ήταν οι αφανείςήρωες και έχοντας ευκαιρία και χρόνοαυτή τη φορά να διορθώσουν παραλείψειςτου παρελθόντος και να κλείσουν παραπάνωαπό ικανοποιητικά πολλά sub-plots.Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι μπαίνεισε δεύτερη μοίρα η κεντρική ιστορία,και στο τελευταίο μέρος της σειράς έχειγίνει μάλλον και η καλύτερη δουλειάστην μεταφορά της βασικής πλοκής.Εξαιρετικά πιστό -μέχρι και στα πιοαδύναμα κομμάτια του βιβλίου-, αλλά καιμε σωστές δόσεις από στυλιστικές καισεναριακές ελευθερίες, που δουλεύουνπολύ όμορφα και συμβάλλουν στην δυνατήανάπτυξη των χαρακτήρων.

Το 2ο μέρος τουDeathly Hallows είναι φυσικάγεμάτο δράση, όμωςδεν είναι οι εντυπωσιακές χορογραφίεςκαι τα φαντεζί πλάνα στις μάχες που σουμένουν. Με κυρίαρχο θέμα τον αλτρουισμόκαι την ευγνωμοσύνη του ήρωα για τηναυταπάρνηση που έδειξαν οι γύρω του, ηταινία είναι ένας άκρως συγκινητικόςύμνος στην υπέρτατη πράξη ηρωισμού, τηνθυσία. Γιατί τι άλλο είναι η αγάπη λέειη Rowling, αν όχι η αποδοχήτης ανάγκης για απώλεια της δικής σουζωής, αν αυτή θα σώσει χιλιάδες άλλεςψυχές; Ο David Yates ξεπερνάειτον εαυτό του σκηνοθετώντας με μαεστρίατην αποδοχή αυτή από μεριάς του HarryPotter -αλλά φυσικά και του SeverusSnape-, με μαγευτικάήρεμα πλάνα, που σε βγάζουν στιγμιαίαεκτός της δράσης, και βάζουν ψυχή καισυναίσθημα στον αγώνα αυτόν για τηνεπικράτηση έναντι του κακού. Σημάδι τηςεπιτυχίας του, η συχνότητα που θα νιώθειςτα μάτια σου να βουρκώνουν, ακόμα καισε 1-2 γραμμές διαλόγου, ή μερικές νότεςαπό το εκπληκτικό soundtrack τουAlexandre Desplat. Φοβερά φορτισμένηη ταινία σε πάνω απ' τη μισή της διάρκεια,και πάντα χωρίς να χρειάζεται να ρίξειβαρύγδουπες ατάκες ή να αρμέξει στομελόδραμα τους θανάτους οικείων προσώπωνγια να το πετύχει. Δεν είναι εντελώςαψεγάδιαστο, αλλά αυτό δεν σημαίνει πωςδεν είναι και το τέλειο κλείσιμο ενόςfranchise που, όπως πολύ ωραίαέθεσε ο DarkTyler, έφτασε να είναι πολύ καλύτεροαπ' όσο είχε ανάγκη να είναι.

Πανέμορφο καιάκρως συγκινητικό, είναι στα αλήθειατο Τέλος μια Εποχής. Ευχαριστούμε SteveKloves. Ευχαριστούμε DavidYates. Ευχαριστούμε Joanne KRowling.

Ranking Harry Potter

2011-07-11T01:40:00.000+03:00

Θεωρώ μεγάλητύχη που μεγάλωσα ταυτόχρονα με ταβιβλία του Harry Potter, πουστιγμάτισαν την παιδική μου ηλικία και(μαζί με το Age of Empires)με ανάγκασαν να μάθω αγγλικά για ναμην περιμένω τις μεταφράσεις. Δενκατάφερα να δω όλες τις ταινίες στονκινηματογράφο, αλλά θυμάμαι με νοσταλγίακαι εκείνα τα νοικιασμένα dvdsμε τα οποία καιγόμουν κάποια(μακρινά;)βράδια Παρασκευής. Με το πολυαναμενόμενοτελευταίο μέρος των περιπετειών τουνεαρού μάγου να ανοίγει στις σκοτεινέςαίθουσες τις επόμενες μέρες, βρήκααφορμή να κάνω τον “μαραθώνιο” πουανέβαλα συνεχώς εδώ και πολλούς μήνες.Ακολουθούν μερικές σκέψεις για κάθεταινία ξεχωριστά και στο τέλος μιαυποτυπώδης σειρά προτίμησης. Περιέχονταιφυσικά spoilers, και bewarned για παρουσία υπέρμετρων επιθέτωναπό ένα ενθουσιώδες fanboy.

Διαβάστε περισσότερα »

X-Men: First Class (2011)

2011-06-24T11:18:00.000+03:00

Ελληνικός τίτλος: X-Men: Η Πρώτη Γενιά

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Matthew Vaughn

Σενάριο: Matthew Vaughn, Jane Goldman, Ashley Miller, Zack Stentz

Παίζουν: James McAvoy, Michael Fassbender, Kevin Bacon, Rose Byrne, Jennifer Lawrence, January Jones

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Superheroes, δράση

Prequel των προηγούμενων ταινιών της σειράς, το X-Men: First Class ακολουθεί τους πρώτους μεταλλαγμένους στα 60s, όπου εν μέσω Ψυχρού Πολέμου στήνεται η Ακαδημία του Charles Xavier με σκοπό να απωθηθεί ο κίνδυνος του Sebastian Shaw και να αποτραπεί ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος.

Οι παρακάτω σκέψεις μου θα μπορούσαν να έχουν και τον τίτλο “Γιατί είναι θεός ο Matthew Vaugh;”. Είμαι γνωστό fanboy του τύπου και μετά το περσινό Kick-Ass ήμουν σίγουρος ότι είναι παραπάνω από ικανός να μεταφέρει ακόμα και πολύ πιο σοβαρό comic στη μεγάλη οθόνη. Σεβόμενος το original υλικό, αλλά διανθίζοντάς του με το προσωπικό του κινηματογραφικό στυλ, κάνει αυτό που λίγες ταινίες με υπερήρωες έχουν καταφέρει: αφοσιώνεται κατά κύριο λόγο στους χαρακτήρες και βάζει τη δράση σε δεύτερη μοίρα. Οι X-Men είναι για αυτόν πρώτα άνθρωποι που έχουν να αντιμετωπίσουν σκληρότητα και απόρριψη, και παλεύουν μέσα τους για το αν αξίζει να χρησιμοποιήσουν τις ικανότητές τους για να σώσουν ένα “κατώτερο” είδος ή απλά να το εκδικηθούν παίρνοντας την εξουσία. Αποκορύφωμα αυτής της εσωτερικής πάλης ο Magneto (που υποδύεται εξαιρετικά ο Michael Fassbender), που έχει αφενός ένα σκληρό παρελθόν να τον στοιχειώνει αλλά και τον νέο φίλο του Xavier, να τονίζει ότι οι μεταλλαγμένοι οφείλουν να συνυπάρχουν αρμονικά με το ανθρώπινο γένος. Εντυπωσιακή η ανάπτυξη των χαρακτήρων που καταλήγει να δένει πολύ όμορφα με τους ήρωες που γνωρίσαμε στις προηγούμενες ταινίες X-Men του παρελθόντος. Όσο κι αν δίνει βάση στην “ψυχή” του όμως, ως καλοκαιρινό blockbuster το X-Men: First Class δεν στερείται της δράσης, και παραδίδει έξοχα οπτικά και ηχητικά εφέ και καλογυρισμένες σεκάνς υπερηρωικών μαχών, με σκηνοθεσία που αποφεύγει με μαεστρία το cheesiness των 60s, κλείνοντας παράλληλα το μάτι στις αγαπημένες σύγχρονες ταινίες του James Bond.

Το X-Men: First Class δεν είναι μια κοινή superhero movie. Ξεκολλάει απ' τη μετριότητα των origin ιστοριών, είναι δυνατό, όμορφο και διασκεδαστικό, και ανταμείβει την FOX που μετά από τα δύο προηγούμενα εκτρώματα της σειράς X-Men, δίνει άλλη μια ευκαιρία στους μεταλλαγμένους να δείξουν τι αξίζουν. Ε ναι, και καταλήγει να είναι μια απ' τις καλύτερες μεταφορές comic στη μεγάλη οθόνη, προσφέροντας fan service στους φίλους των χάρτινων ηρώων, αλλά και αρκετή δράση και συναίσθημα για να συγκινήσει οποιονδήποτε θεατή.

The Hangover: Part II (2011)

2011-06-21T16:07:00.000+03:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Todd Phillips

Σενάριο: Todd Phillips, Craig Mazin, Scot Armstrong

Παίζουν: Bradley Cooper, Ed Helms, Zach Galifianakis, Ken Jeong

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Κωμωδία

Ο Stu παντρεύεται στην Ταϊλάνδη και είναι η σειρά της Bangkok να δεχτεί την παρέα στις αφιλόξενες αγκάλες της, και να τους ταλαιπωρήσει μετά από άλλο ένα hangover.

Αγαπητέ Todd Phillips, αυτή η ταινία είναι τόσο, μα ΤΟΣΟ λάθος. Το The Hangover του 2009 μου άρεσε πολύ, αφού εκμεταλλευόταν όμορφα ακόμα και κλισέ που έχουμε ξαναδεί σε πολλές κωμωδίες, και με τον αέρα του μυστηρίου-της-προηγούμενης-νύχτας έδινε τον παρεΐστικο τόνο και το άφθονο γέλιο που έλειπε από την σύγχρονη αμερικάνικη buddy comedy. Το sequel δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια τεράστια αρπαχτή. Ακολουθώντας πιστά την πορεία της πρώτης ταινίας, οι ήρωες ζουν ακριβώς τα ίδια πράγματα που έζησαν στο Las Vegas, απλά στην Bangkok. Εντάξει, όχι ακριβώς τα ίδια έτσι Todd Phillips; Το ρόλο του μωρού παίζει εδώ η μαϊμού, δεν έχουμε απώλεια δοντιού αλλά τατουάζ, ο χαμένος είναι ο αδερφός της νύφης και όχι ο γαμπρός κοκ. Και φυσικά πώς αλλιώς να πεις ότι παίρνεις “ρίσκο” αν όχι κάνοντας την ταινία όσο πιο πρόστυχη, βίαιη και adult-friendly μπορείς;

Οι περιπέτειες των ηρώων είναι αυτή τη φορά πολύ πιο βάρβαρες, κάτι που δυστυχώς δεν τις κάνει και πιο αστείες. Και φυσικά τα throwbacks στην πρώτη ταινία δεν είναι αγαπητέ Todd Philips “κλείσιμο ματιού”, είναι φτηνή προσπάθεια για άρμεγμα μιας καλύτερης ταινίας όταν δεν έχεις καινούριο σενάριο. Την κατάσταση σώζει οριακά ο Zach Galifianakis, ακόμα κι αυτός όμως κάνει θεσπέσια κωμωδία μόνο όταν δεν ανοίγει το στόμα του για να ξεστομίσει της στεγνές και άχρωμες ατάκες που του έχουν γράψει. Εξαιρετικός επίσης ο Ken Jeong, αλλά δυστυχώς το τεράστιο ταλέντο του μένει πλήρως ανεκμετάλλευτο. Και ξέρεις τι άλλο μένει ανεκμετάλλευτο; Η ίδια η Bangkok. Ακούς συνέχεια απ' τους χαρακτήρες για το πόσο εύκολα “καταπίνει” κόσμο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα δεις τους ήρωες να έχουν πρόβλημα με τη γλώσσα, τη μεταφορά ή τα χρήματα. Ποια η διαφορά λοιπόν αυτής της “αφιλόξενης” πόλης απ' το Las Vegas; Η όψη της; Δεν νομίζω Todd.

Εν κατακλείδι, αν πρέπει να βρεις κάτι καλό για την ταινία, θα μιλήσεις για την πολύ καλή φωτογραφία της και την ξεκαρδιστική μαϊμού που κλέβει εύκολα την παράσταση. Κατά τα άλλα, μια κουρασμένη ήδη φόρμουλα, που δεν ξεκολλάει στιγμή απ' την “ασφαλή ζώνη”, φοβούμενη μην τυχόν και διώξει τους πιστούς φίλους της πρώτης ταινίας.

Kung Fu Panda 2 (2011) [3D]

2011-06-04T00:36:00.000+03:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Jennifer Yuh

Σενάριο: Jonathan Aibel, Glenn Berger

Παίζουν: Jack Black, Angelina Jolie, Dustin Hoffman, Gary Oldman

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Animation, περιπέτεια

Ο Πο το συμπαθέστατο panda, και οι πέντε σύντροφοί του, έρχονται αντιμέτωποι με ένα σατανικό παγόνι, που οπλισμένο με πυρίτιδα, έρχεται να κατακτήσει την Κίνα και να καταστρέψει την τέχνη του kung fu.

Το πρώτο Kung Fu Panda ήταν μια πνοή φρέσκου αέρα για τη φιλμογραφία της Dreamworks, ξεφεύγοντας απ' την εμμονή με τις pop-culture αναφορές και τις μέτριες ιστορίες, και δείχνοντας για πρώτη φορά (συνεχίζοντας με το περσινό How To Train Your Dragon), ότι η εταιρία μπορεί αν θέλει να φτάσει σιγά σιγά την Pixar σε ποιότητα. Το στοίχημα της δεύτερης ταινίας, ήταν να μην είναι άλλη μια αρπαχτή στο επίπεδο των sequels του Shrek, αλλά να μπορεί να σταθεί στο ύψος του προκατόχου της. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, όχι μόνο κατάφερε να το φτάσει, αλλά το ξεπέρασε κιόλας.

Όπως επιτάσσει η βίβλος των sequels, πρέπει πάντοτε η δεύτερη ταινία να ψαχουλεύει το προσωπικό παρελθόν του πρωταγωνιστή. Και ενώ το Kung Fu Panda σε μάθαινε ότι ο καθένας φτιάχνει μόνος του το πεπρωμένο του, η συνέχεια καλεί τον ήρωα να δεχτεί το παρελθόν του ως κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει, και μη μένοντας προσκολλημένος εκεί, να προχωρήσει παρακάτω. Το ταξίδι προς τη λύτρωση για άλλη μια φορά περιλαμβάνει εντυπωσιακές σκηνές μάχης και χαριτωμένα ζώα, ενώ αυτή τη φορά γίνεται εξαιρετική χρήση της ασιατικής κουλτούρας, με έξοχη ατμόσφαιρα και ωραίες ανατολίτικες πινελιές. Το πόνημα της Dreamworks είναι σίγουρα χάρμα οφθαλμών, παρουσιάζοντας το ομορφότερο animation που έχεις δει μέχρι σήμερα, με κίνηση του νερού και υφές που κόβουν την ανάσα. Το χιούμορ μπορεί να κυμαίνεται κατά κύριο λόγο σε παιδικό επίπεδο, αλλά και τα μεγαλύτερα “παιδιά” θα διασκεδάσουν αφάνταστα, αλλά και θα συγκινηθούν στις πιο φορτισμένες σκηνές και θα απολαύσουν την εξαιρετική μουσική των μεγάλων Hans Zimmer και John Powell.

Εν κατακλείδι, μπορεί αυτή τη φορά η Dreamworks να μην παραδίδει άλλο ένα How to Train Your Dragon, αλλά φτάνει αρκετά κοντά. Με εξαιρετικές σκηνοθετικές στιγμές και αποφυγή κλασικών λαθών του παρελθόντος, το Kung Fu Panda 2 καταφέρνει να κάνει πολύ ενδιαφέρουσα μια κλισέ ιστορία και να καταπιαστεί με το θέμα “παράδοση vs εκσυγχρονισμός” χωρίς να σε φορτώνει με χιλιοειπωμένα νοήματα. Εντυπωσιακό οπτικά, γρήγορο και διασκεδαστικό, σε κάνει να θέλεις άμεσα και δεύτερο sequel, όποιας ηλικίας “παιδί” κι αν είσαι.

Το 3D: Πολύ καλή η χρήση της τρίτης διάστασης, με εμφανές βάθος καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας και αρκετά αντικείμενα να εκσφενδονίζονται προς το μέρος του θεατή. Αποκορύφωμα η σκηνή της τελικής μάχης, όπου νιώθεις ότι η αίθουσα έχει πάρει φωτιά, αλλά και σκηνές με νερό/χιόνι/ηλιαχτίδες που φαίνονται πανέμορφες. Δυστυχώς η ταινία είναι σκοτεινή σε μεγάλο μέρος της, οπότε σε αίθουσες που τσιγκουνεύονται τις λάμπες των προβολέων, ίσως υπάρξει πρόβλημα μιας και τα γυαλιά είναι ούτως ή άλλως σκούρα. Δεν θα σου αλλάξει γνώμη αν δεν σε εντυπωσιάζει γενικά το 3D, αλλά προσωπικά δεν το μετάνιωσα καθόλου.

The Tree of Life (2011) [Minor Spoilers]

2011-05-29T13:21:00.000+03:00

Ελληνικός τίτλος: Το Δέντρο της Ζωής

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Terrence Malick

Σενάριο: Terrence Malick

Παίζουν: Brad Pitt, Jessica Chastain, Sean Penn

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα

(Δύσκολο να περιγράψω αυτήν την ταινία χωρίς spoilers, κι ας το προσπάθησα αρκετά. Η πρώτη και η τελευταία παράγραφος είναι σε κάθε περίπτωση εντελώς “καθαρές”.)

Πέντε χρόνια μετά το πρώτο στραβοπάτημα της φιλμογραφίας του με το The New World, ο Terrence Malick επιστρέφει με ένα φοβερά φιλόδοξο project, που υπόσχεται για άλλη μια φορά, σπουδή πάνω στη ζωή και στο θάνατο. Αντικείμενο μελέτης αυτή τη φορά, μια οικογένεια στα 50s, που χάνει τον μεγαλύτερο γιο της, στα 19 του χρόνια. Ξεκινώντας από το πένθος της μητέρας, γυρνά πίσω για να επικεντρωθεί στη δημιουργία της οικογένειας, και τη μετάβαση του γιου από την αθωότητα στην προεφηβεία.

Ακόμα νωρίτερα όμως, ο Malick επιλέγει να γυρίσει όσο πιο πίσω μπορεί: στη δημιουργία του κόσμου. Ναι, ξεκινάει με το σκοτάδι, δείχνει τη γέννηση του φωτός, το Big Bang, τους δεινόσαυρους και την εξαφάνισή τους. Για 20 περίπου λεπτά, κάνει ένα ταξίδι στην ιστορία της ζωής, με πανέμορφες εικόνες απ' τη φύση και ένα μετρημένο voice-over σε σημεία. Εδώ είναι και το πρώτο παράπονο των επικριτών της ταινίας, μιας και δεν μιλάμε για ιδιαίτερα βατή επιλογή απ' την πλευρά του σκηνοθέτη. Προσωπικά εντυπωσιάστηκα, γιατί αν και εικόνες που μπορείς να δεις σε ντοκιμαντέρ, θεωρώ ότι ταιριάζουν πολύ όμορφα (ντυμένες μάλιστα με την μουσική του Alexandre Desplat) στο θέμα που πραγματεύεται η ταινία.

Στην υπόλοιπη διάρκεια, η ταινία -πέρα απ' τα flashforwards-σφήνες στο μέλλον του άλλου γιου- σταματά στα 50s και παρουσιάζει την ιστορία της οικογένειας, αφ' ενός απ' την πλευρά του πατέρα, και αφ' ετέρου μέσα απ' τα μάτια του γιου. Εδώ βρήκα την παρουσίαση των δυναμικών της οικογένειας εξαιρετική. Έντονη αντίθεση μεταξύ των δυο γονιών, ως προς την διαπαιδαγώγηση των παιδιών, με την μητέρα να προσπαθεί να μεταδώσει χρηστά ήθη και αξίες, και τον πατέρα-πατριάρχη, να είναι πιο κυνικός και να προσπαθεί με τον άγριο τρόπο του να επιβληθεί, αλλά και να δείξει ότι η ζωή είναι σκληρή και πρέπει να είσαι έτοιμος να γίνεις βίαιος. Εξίσου διαφορετικοί μεγαλώνοντας θα γίνουν και οι δύο μεγαλύτεροι γιοι, με τον μεγάλο να αρχίζει να μοιάζει περισσότερο στον πατέρα του, και τον μεσαίο που έχει κληρονομήσει την αγνή -και σε σημεία, αφελή- ψυχή της μητέρας, να αγαπάει και να εμπιστεύεται τυφλά τον συνάνθρωπό του.

Σαν family drama και σαν coming-of-age ιστορία λοιπόν, για μένα το Tree of Life πετυχαίνει διάνα. Βέβαια δεν είναι και εντελώς βατό, και παρά την όμορφη φωτογραφία και τις εξαιρετικές ερμηνείες των μικρών παιδιών, κάνει κάπου στη μέση μια κοιλιά, και τραβάει λιγάκι παραπάνω απ' όσο θα έπρεπε. Και προσωπικά είχα πρόβλημα και με την κλιμάκωση. Βρήκα τις εικόνες από τη γένεση του κόσμου στην αρχή, μαγευτικές. Όμως στο φινάλε, αποφασισμένος ότι θέλει να δώσει λυτρωτικό χαρακτήρα (όμοια με το “letting go” πνεύμα του The Fountain του Aronofsky), προσπαθεί με ξερό μοντάζ εικόνων να φτάσει πίσω στη μάνα και τη λήξη του πένθους της. Εικόνες όμορφες μεν, και μέχρι ενός σημείου με ωραίους συμβολισμούς, αλλά αυτή η αίσθηση του ατελείωτου με ενόχλησε λίγο.

Γενικά το The Tree of Life μπορεί να είναι δύσκολο και ανορθόδοξο, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι με ανοιχτό μυαλό και υπομονή, θα ανταμειφθείς. Πανέμορφα γυρισμένο, μπορεί να μην πετυχαίνει για μένα τόσο ψηλά στη φιλοσοφία όσο το The Thin Red Line, αλλά και πάλι είναι γεμάτο βαθιά νοήματα, και είναι σίγουρα μια έντονη πνευματική εμπειρία που θέλησε ο σκηνοθέτης να μοιραστεί μαζί μας. Μοιάζει λίγο προχειροφτιαγμένο σε σημεία, με ξεκάρφωτες εικόνες να προσπαθούν να σε “πιάσουν”, και προσωπικά ένιωσα τον Malick να “φοβάται” να πάει και παραπέρα αυτό το ταξίδι μέσα στο χρόνο και να συμβιβάζεται λίγο μένοντας περισσότερα στα 50s. Παρόλα αυτά, απόλαυσα την εμπειρία και χάρηκα που είδα κάτι διαφορετικό, ακόμα κι αν πιστεύω ότι ήθελε λίγη δουλειά ακόμα.

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011)

2011-05-26T12:01:00.000+03:00

Ελληνικός τίτλος: Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Άγνωστα Νερά

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Rob Marshall

Σενάριο: Ted Elliott, Terry Rossio

Παίζουν: Johnny Depp, Penélope Cruz, Geoffrey Rush, Ian McShane

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Περιπέτεια, φαντασίας, δράσης, εποχής

O Jack Sparrow κινάει να βρει την Πηγή της Νεότητας. Την ίδια ιδέα έχουν οι μονάρχες της Αγγλίας και της Ισπανίας, και ο Μαυρογένης.

Το πρώτο Pirates of the Caribbean ήταν ένα εκπληκτικά φρέσκο take στο καλοκαιρινό blockbuster, προσφέροντας απλόχερα περιπέτεια, δράση και διασκέδαση για όλη την οικογένεια. Τα sequels, επιχείρησαν να “αρμέξουν” το χαρακτήρα του Johnny Depp, ακολουθώντας πιστά τη χολυγουντιανή συνταγή του bigger-and-louder και επενδύοντας στα εφέ αντί για το γράψιμο. Παρόλα αυτά, το Dead Man's Chest ήταν αρκετά μετρημένο, ενώ το At World's End, αν εξαιρέσεις το χαώδες σενάριο και το ότι ήταν περίπου 90 λεπτά μεγαλύτερο απ' ό,τι έπρεπε, ήταν κι αυτό διασκεδαστικό.

Στο 4ο κομμάτι του franchise, επιστρέφουν μόνο ο Sparrow, ο Gibbs και ο Barbossa, τον Gore Verbinski στη σκηνοθετική καρέκλα διαδέχεται ο Rob Marshall (του απογοητευτικού προπερσινού Nine), ενώ προστίθενται οι πάντα εντυπωσιακοί Penelope Cruz και Ian McShane, ζόμπι, γοργόνες και περισσότερο υπερφυσικό στοιχείο από ποτέ. Τι λείπει; Η φρεσκάδα. Το On Strangers Tides φαίνεται απ' την αρχή εντελώς by-the-numbers, “φτιαχτό” και ψεύτικο. Όσο κι αν προσπαθεί ο εξαιρετικός Johnny Depp, δεν καταφέρνει να σε κάνει να ξεχάσεις πως τα αστεία στην πλειονότητά τους δεν είναι πετυχημένα, ο Geoffrey Rush εντελώς υπερβολικός (και κακοβαμμένος ρε φίλε, τι άθλιο μακιγιάζ ήταν αυτό), και οι καινούριοι δευτερεύοντες χαρακτήρες ελαφρώς αδιάφοροι. Τόσο αδιάφοροι in fact, που έπιασα τον εαυτό μου σε αρκετές στιγμές, να αναπολεί τους Orlando Bloom και Keira Knightley, κι ας θεωρούσα το ρομάντζο τους ένα απ' τα χειρότερα σημεία της τριλογίας.

Φυσικά, ως blockbuster που σέβεται τον εαυτό του, το POTC 4 έχει αρκετά καλή δράση, μπόλικες εκρήξεις και δυνατό ήχο, ενώ ο Ian McShane καταφέρνει να φτιάξει έναν ωραιότατο villain, κι ας του δίνεται πολύ λιγότερο screen time απ' όσο θα έπρεπε. Αν λατρεύεις την εποχή, θα χορτάσει το μάτι σου σκηνικά και το αυτί σου εξαιρετικό Hans Zimmer και δυνατούς κανονιοβολισμούς, αλλά συνολικά το ταξίδι είναι αυτή τη φορά αδιάφορο και προβλέψιμο. Η φόρμουλα έχει κουραστεί εντελώς, ο χαρακτήρας του Jack Sparrow έχει δώσει πια όσα είχε να δώσει και στα υπόλοιπα απλά ανακυκλώνονται κομμάτια σεναρίου που έχεις δει σίγουρα άλλες 250 φορές. Φυσικά αν σου έλειπε τόσο το franchise και δεν σε ενοχλεί να δεις δύο ώρες ακόμα από τον Jack Sparrow να κάνει παλαβομάρες, θα το βρεις διασκεδαστικό, ειδικά στο 1ο μισό του. Αλλά ακόμα κι αν είναι μικρότερο σε διάρκεια και πιο “λογικό” απ' το προηγούμενο μέρος, είναι εύκολα η χειρότερη ταινία της σειράς.

Fast Five (2011)

2011-05-26T11:48:00.000+03:00

Ελληνικός τίτλος: Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Justin Lin

Σενάριο: Chris Morgan

Παίζουν: Vin Diesel, Paul Walker, Jordana Brewster, Dwayne Johnson

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράσης

Έχει περάσει καιρός από το Tokyo Drift του 2006, και ο Justin Lin έχει αποδείξει πως έχει ωριμάσει, σκηνοθετώντας το καλύτερο επεισόδιο της 1ης σαιζόν του Community (Modern Warfare) και επαναφέροντας το 2009 τα The Fast and The Furious στον ίσιο δρόμο. Βάζοντας τα αμάξια σε δευτερεύοντα ρόλο, παραδίδει φέτος το καλύτερο μέρος της σειράς και ταυτόχρονα την πιο διασκεδαστική popcorn ταινία που έχεις δει εδώ και μήνες.

Το Fast Five είναι πια καθαρά heist ταινία, με τον Toretto και την παρέα του να αποφασίζουν να ληστέψουν μεγάλο νονό του Rio, έχοντας στο κατόπι τους το FBI και αμέτρητους ακόμα “κακούς”. Χωρίς να ξεχνάει τις ρίζες του franchise φυσικά, ο Lin προσφέρει κι εδώ έναν ύμνο στην ταχύτητα και γεμίζει την οθόνη με γρήγορα αυτοκίνητα και κινητήρες που μουγκρίζουν, προσέχοντας όμως πάντα να μην ξεπεράσει το όριο. Είπαμε, αυτή τη φορά σε πρώτη θέση μπαίνει η ίδια η ληστεία, στο πλαίσιο της οποίας απολαμβάνεις εξαιρετική δράση, δυνατή σκηνοθεσία και φασαριόζικα κυνηγητά στους δρόμους της όμορφης πόλης της Βραζιλίας. Τι κι αν οι καινούριοι χαρακτήρες είναι εντελώς καρτουνίστικοι και οι προσπάθειες για χιούμορ δεν είναι απ' τα δυνατά σημεία της ταινίας. O Justin Lin ξέρει τι ζητά το κοινό του, και το δίνει και με το παραπάνω, προσθέτοντας ταυτόχρονα συναισθηματικές σφήνες που παραδόξως δουλεύουν αρκετά καλά, και φροντίζοντας να επαναφέρει παλιούς (αγαπημένους ή όχι) χαρακτήρες της σειράς για να το γιορτάσει. Το αποτέλεσμα είναι η πρώτη πραγματικά καλή ταινία δράσης του καλοκαιριού, που λειτουργεί σε πολλά επίπεδα, δεν ντρέπεται γι' αυτό που είναι και φυσικά δεν σηκώνει ούτε στιγμή το πόδι απ' το γκάζι. Αγνή απόλαυση.

Source Code (2011)

2011-05-10T00:18:00.000+03:00

Ελληνικός τίτλος: Τα τελευταία 8 λεπτά

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Duncan Jones

Σενάριο: Ben Ripley

Παίζουν: Jake Gyllenhaal, Michelle Monaghan, Vera Farmiga, Jeffrey Wright

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Θρίλερ επιστημονικής φαντασίας με time-travel

Στρατιωτικός “ξυπνάει” σε ξένο σώμα, που αποδεικνύεται ότι ανήκει σε ένα απ' τα θύματα βομβιστικής επίθεσης σε τραίνο. Έχει 8 λεπτά για να ανακαλύψει τον υπεύθυνο, ώστε να αποτρέψει το επόμενο τρομοκρατικό χτύπημα στην καρδιά του Σικάγο. Και αρκετές ακόμα προσπάθειες.

Μετά το καταπληκτικό Moon με το οποίο μας ενθουσίασε το 2009 ο Duncan Jones, οι προσδοκίες για την επόμενη ταινία του ήταν πολύ ψηλές. Δυστυχώς, δεν τις φτάνει, και καταφέρνει μάλιστα να παραδώσει μια απ' τις πιο κακοφτιαγμένες ταινίες στο είδος του time-travel. Βέβαια στην πραγματικότητα το Source Code δεν πραγματεύεται ακριβώς time-travel, αλλά προσαρμόζει σε θρίλερ την κεντρική ιδέα του Groundhog Day, με 8 λεπτά φυσικά αντί για τις 24 ώρες πού είχε ο Bill Murray “διαθέσιμες” στην κλασική κωμωδία. Αρχικά το στηρίζει ωραία με ψευδοεπιστημονικά επιχειρήματα τα οποία και καταπίνεις εύκολα στα πλαίσια της “sci-fi” ταμπέλας. Συνεχίζοντας όμως, το σενάριο κατορθώνει να καταρρίψει μόνο του αυτά που έχει θέσει ως βάση, και όλα αρχίζουν πια να παίρνουν την κατηφόρα. Η ώρα τρέχει νεράκι, φυσικά δεν προλαβαίνουν να στηθούν σωστά οι χαρακτήρες, και ο θεατής δεν γνωρίζει πραγματικά κανένα, ούτε και δένεται με τον ήρωα. Δεν βοηθάει εδώ και ιδιαίτερα ο Jake Gyllenhaal, που πέρα από 2-3 σημεία αξιοπρεπούς ηθοποιίας, είναι εντελώς άνοστος και άχρωμος. Οι απιθανότητες δίνουν και παίρνουν, οι “κακοί” της υπόθεσης είναι εντελώς χάρτινοι, ενώ στα περισσότερα σημεία δεν βρήκα τα κίνητρά καμίας πλευράς να βγάζουν ιδιαίτερο νόημα. Η ταινία τελικά σέρνεται προς κάποια κατάληξη, και αφού επιχειρήσει με φτηνούς συναισθηματισμούς να δώσει έναν υποτυπώδη ανθρώπινο τόνο στην ιστορία, φτάνει σε ένα απαράδεκτο από όλες τις απόψεις φινάλε, όπου προς τιμήν της χολυγουντιανής εμμονής με το happy ending, πετάει ένα ξερό “όλα θα πάνε καλά” και σε αφήνει να χτυπάς το κεφάλι σου στο μπροστινό κάθισμα.

Ξέρω πως ίσως είμαι πιο αυστηρός απ' ό,τι θα έπρεπε και ότι κατά καιρούς έχω γράψει καλύτερα λόγια για αντικειμενικά χειρότερες ταινίες. Όμως όταν μια ταινία που υπόσχεται ότι θα κάνει κάτι διαφορετικό, καταλήγει τόσο άτσαλα και διαλύει προσδοκίες, απογοητεύεσαι πολύ. Σαν action thriller της μιάμισης ώρας, είναι διασκεδαστικό, απλά δεν αξίζει κατά την ταπεινή μου γνώμη το εισιτήριο της σκοτεινής αίθουσας. Μπήκα με τις καλύτερες των προθέσεων περιμένοντας απ' τον Duncan Jones να εκπλήξει για άλλη μια φορά σε τετριμμένο είδος, και βγήκα απογοητευμένος απ' το πόσο φαίνεται να “ξεπέταξε” το project για μια γρήγορη επιταγή. Αν θέλεις “χαζή” ταινία με timetravel, προτίμησε σίγουρα το Deja Vu του Tony Scott.

Scream Trilogy (1996 – 1997 – 2000)

2011-04-18T17:18:00.000+03:00

Scream (1996)

Το Scream το είδα για πρώτη φορά στην (τρυφερή;) ηλικία των 12 ετών στην τηλεόραση, ίσως όχι και ολόκληρο. Τότε το είχα βρει απολαυστικά τρομακτικό. Οχτώ χρόνια μετά, νομίζω το θεωρώ και καλή ταινία. Μπορεί να μην είμαι ιδιαίτερος φαν του horror, αλλά έχω δει αρκετά καλή ποσότητα κλασικών ταινιών του είδους. Ένας απ' τους πιο χαρακτηριστικούς δημιουργούς τρομο-slashers ο Wes Craven, επιχειρεί εδώ να δώσει λίγο βάθος στη σπλατεριά, φτιάχνοντας ένα meta πανηγύρι ως ύμνο στο τρομακτικό. Λίγο από παρωδία και μπόλικο από συνεχείς αναφορές σε κλασικές ταινίες και σκηνές του είδους, καθώς και χαρακτήρες που δεν σταματάνε λεπτό να μας υπενθυμίζουν ότι νιώθουν τα γεγονότα που ζουν σαν μια ταινία τρόμου. Σε μερικά σημεία αισθάνεσαι ότι το παρατραβάει, αφού πέφτει στις ίδιες παγίδες τις οποίες κοροϊδεύει ή με την δικαιολογία του meta ύφους του δεν κάνει κράτει στα κλισέ, αλλά γενικά το Scream είναι αρκετά έξυπνο, και φυσικά τρομερά διασκεδαστικό. Σφύζει από ενέργεια, σασπένς, αίμα και χιούμορ, ενώ με την καλοφτιαγμένη ατμόσφαιρα του, καταφέρνει μέχρι και να σε τρομάξει σε μερικές σκηνές. Plus, το φινάλε “παραδίδει” και με το παραπάνω. 3,5/5

Scream 2 (1997)

Τα γεγονότα του πρώτου μέρους έχουν πια μεταφερθεί σε ταινία και με την Sidney να έχει μετακομίσει σε κολέγιο της Καλιφόρνια, φυσικά θα βρεθεί κι εκεί δολοφόνος, που επιχειρεί να βάλει και το δικό του στίγμα στην ιστορία. Πιστό στο meta ύφος του original, το Scream 2 καταπιάνεται αυτή τη φορά με τα sequels, και έχει απ' την πρώτη ταινία μπόλικο υλικό για αναφορές και χιούμορ. Ενώ το πρώτο μισό είναι βουτηγμένο στα κλισέ των κολεγιακών teen movies και αργεί να πάρει φόρα, είναι αυτή ακριβώς η meta διάθεση που το σώζει. Εδώ ο σεναριογράφος καταφέρνει αφού βάλει τους χαρακτήρες του να απαριθμούν τα στοιχεία που απαρτίζουν κάθε τρομο-sequel αλλά και τους τρόπους με τους οποίους ο δολοφόνος θα μπορούσε να ξεφύγει απ' αυτά, να κάνει έναν συνδυασμό γνώριμων και “επαναστατικών” καταστάσεων, παράγοντας ένα πολύ αξιόλογο αποτέλεσμα. Μπορεί να έχει σχεδόν τηλεγραφήσει το δολοφόνο απ' το πρώτο μισάωρο, αλλά βρίσκει και πάλι ανατροπές για να σοκάρει τον θεατή, ενώ οι νυχτερινές σκηνές (με αποκορύφωμα φυσικά την τελευταία) είναι τόσο καλογυρισμένες και με αρκετό σασπένς που μπορεί το Scream 2 να μετρήσει και σαν “κανονική” ταινία τρόμου. Γενικά, είναι μεν κατώτερο απ' την πρώτη ταινία, αλλά όταν ανεβάζει στροφές, είναι εξίσου αιματηρό και διασκεδαστικό. 3/5

Scream 3 (2000)

Δύο ταινίες έχουν ήδη γυριστεί για τα γεγονότα που προηγήθηκαν, και αυτή τη φορά ο δολοφόνος αρχίζει να σκοτώνει κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του “Stab 3”. Έχει στα χέρια του το σενάριο, αλλά από κάποιο σημείο και μετά, αρχίζει να “γράφει” την ιστορία όπως θέλει. Τα ίδια και ο “κανονικός” σεναριογράφος του Scream 3, που συνεχίζει την εμμονή των προηγούμενων ταινιών με το meta, και καταπιάνεται αυτή τη φορά με τις τριλογίες και τα τελευταία τους μέρη. Κι ενώ μέχρι ενός σημείου το αποτέλεσμα είναι αξιοπρεπές, καταφέρνει να πέσει ακριβώς στα ίδια κλισέ που υποτίθεται πως παρωδεί, και όταν δεν είναι εντελώς προβλέψιμο είναι απλά αργόσυρτο και βλακώδες. Για ταινία που θέλει να περάσει ως έξυπνη, χρησιμοποιεί υπερβολικά πολλές ευκολίες, ενώ αυτή η αστειότητα με τα αλεξίσφαιρα γιλέκα είναι αρκετή για να την πετάξεις στα σκουπίδια εντελώς. Και αν καταφέρνει να σου κρατήσει στοιχειωδώς το ενδιαφέρον, είναι επειδή -άθελά του πολλές φορές- το Scream 3 είναι αρκετά αστείο, ενώ έχει για άλλη μια φορά ποτάμια αίματος. Κατά τα άλλα, οι ανατροπές είναι εντελώς αφελείς, το backstory τραγικό και το φινάλε με την αποκάλυψη του δολοφόνου, στην καλύτερη ερασιτεχνικό. 1,5/5

Hanna (2011)

2011-04-10T11:58:00.000+03:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Joe Wright

Σενάριο: Seth Lochhead, David Farr

Παίζουν: Saoirse Ronan, Eric Bana, Cate Blanchett, Tom Hollander, Olivia Williams

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Περιπέτεια, δράση, δράμα, εκδίκηση

Ανήλικη ζει με τον πατέρα της σε δάσος, μακριά απ' τον πολιτισμό. Έχει εκπαιδευτεί σαν πολεμική μηχανή, με απώτερο στόχο να πάρει εκδίκηση απ' την μυστική υπηρεσία που “έκαψε” τον πατέρα της.

Μετά απ' τις επιτυχημένες απόπειρές του στο δράμα εποχής (Pride & Prejudice, Atonement), ο Joe Wright ξανασμίγει με την νεαρή Saoirse Ronan, με στόχο ένα δράμα-περιπέτεια που θα συνδυάζει το Kick-Ass με τον Φυγά. Απ' την αρχή είναι ξεκάθαρη η σύνδεση που επιχειρείται με τα παραμύθια των Αδελφών Γκριμ, και ιδιαίτερα με την Κοκκινοσκουφίτσα. Η μικρή, αποκομμένη απ' τον πολιτισμό, ξέρει τα πάντα για την επιβίωση, χωρίς να ξέρει όμως τίποτα και για τη ζωή. Στο ταξίδι της προς το στόχο, φυσικά υπάρχουν και οι “λύκοι” που θέλουν να την κατασπαράξουν, αλλά και οι καλοκάγαθες “γιαγιάδες” που θα προσφέρουν φιλία και αγάπη. Σαν σκελετός για την ιστορία, είναι αξιοπρεπέστατος, και δίνει περιθώρια για πολύ καλή ανάπτυξη του χαρακτήρα της Hanna. Το βασικό μου πρόβλημα όμως, είναι ότι το σενάριο ότι δεν αξιοποιεί σωστά κανέναν άλλο χαρακτήρα, αλλά βασίζεται σε κλισέ που έχουμε δει σε πάρα πολλές ταινίες με μυστικούς πράκτορες και καταδιώξεις. Εντελώς χάρτινος ο χαρακτήρας της Cate Blanchett, με “θολό” background και κάθε άλλο παρά ξεκάθαρα κίνητρα, ενώ και ο -για άλλη μια φορά- εξαιρετικός Tom Hollander, μένει ανεκμετάλλευτος με έναν χαρακτήρα που υπόσχεται πολλά για να δώσει τελικά ελάχιστα. Ευκολίες, αμερικανιές και παντελής αίσθηση του χρόνου με απογοήτευσαν πολύ.

Παρ' όλα αυτά, το Hanna είναι πολύ καλογυρισμένο, με φανταστική φωτογραφία και ταιριαστή για τις σκηνές δράσης βιντεοκλιπίστικη αισθητική. Η καταπληκτική Saoirse Ronan βοηθάει πολύ την ταινία να σε κρατήσει παρά τα προβλήματά της, ενώ θα απολαύσεις και μερικές εξαιρετικά χορογραφημένες σκηνές δράσης, γαρνιρισμένες με πολύ καλή ηλεκτρονική μουσική απ' τους Chemical Brothers. Μπορεί τελικά στη μεσαία ώρα να χάνεται προσπαθώντας να συνδυάσει όσο περισσότερα πράγματα μπορεί από ταινίες του είδους, αλλά πρώτο και τελευταίο μισάωρο είναι εξαιρετικά, και δεμένα μεταξύ τους με πολύ όμορφο τρόπο. Απογοητεύτηκα περιμένοντας πολλά περισσότερα, αλλά γενικά είναι ένα καλό κινηματογραφικό δίωρο.

Blogoscars 2011: Score

2011-03-31T16:06:00.000+03:00

Τι, νόμιζες πως τελείωσαν τα #blogoscars; Κι εμείς το ίδιο. Apparently, μετά από λαϊκή απαίτηση, πρέπει να ψηφίσουμε και για τα καλύτερα soundtracks της χρονιάς. Είχα πει εδώ τη γνώμη μου για τα ost του 2010, αλλά για το τυπικό ακολουθούν τα 5 αγαπημένα μου της χρονιάς που πέρασε.

05. Black Swan (Clint Mansell)

04. The Ghost Writer (Alexandre Desplat)

03. How to Train Your Dragon (John Powell)

02. The Social Network (Trent Reznor, Atticus Ross)

01. Tron: Legacy (Daft Punk)

Top 20 Movies of 2010 (Blogoscars 2011)

2011-03-27T23:11:00.006+03:00

Σε αντίθεση με την πλειοψηφία, θεωρώ το 2010 καλή χρονιά για το σινεμά. Λίγες οι "WOW" ταινίες, αλλά από "πολύ καλές" υπήρχαν μπόλικες. Μου άρεσαν αρκετές ακόμα εκτός απ' αυτές τις 20, αλλά αν λυπάμαι για 5 ταινίες που δεν χώρεσαν, είναι αυτές: Winter's Bone, Never Let me Go, Tangled, Shutter Island, Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1. Ακολουθεί το top20 μου για το 2010, πάντα μέσα στο πλαίσιο των #blogoscars. Πατώντας στο σταυρουδάκι δίπλα στο όνομα, μπορείς να μεταφερθείς στην αρχική μου ανάρτηση για κάθε ταινία.

20. Easy A (+)

Just once I want my life to be like an 80's movie, preferably one with a really awesome musical number for no apparent reason. But no, no, John Hughes did not direct my life.

19. True Grit (+)

You go for a man hard enough and fast enough, he don't have time to think about how many's with him; he thinks about himself, and how he might get clear of that wrath that's about to set down on him.

18. Animal Kingdom (+)

Some creatures are weak, but they survive because they're being protected by the strong for one reason or another.

17. Black Swan (+)

I just want to be perfect.

16. I Saw the Devil [Akmareul boatda] (+)

Your nightmare is only getting worse.

15. Little, Big Soldier [Da bing xiao jiang] (+)

Never thought you could make this journey for both of us.

14. Get Low (+)

They keep talking about forgiveness. "Ask Jesus for forgiveness." I never did nothing to him.

13. The American (+)

Of course... You're American. You think you can escape history. You live for the present.

12. Catfish (+)

I thank god for the catfish because we would be droll, boring and dull if we didn't have somebody nipping at our fin.

11. Kick-Ass (+)

With no power comes no responsibility. Except that wasn't true.

10. Inception (+)

You mustn't be afraid to dream a little bigger, darling.

09. How to Train your Dragon (+)

This is Berk. It snows nine months out of the year, and hails the other three. What little food grows here is tough and tasteless. The people that grow here, even more so. The only upsides are the pets. While other places have ponies, or parrots... we have dragons.

08. Another Year (+)

You can't go around with a big sign saying “don't fall in love with me I'm married”.

07. Buried (+)

Yeah, you're a terrorist you son of a bitch.

06. The Town (+)

These guards like to test you, though. They wanna get hurt for ten dollars an hour, don't get in the way.

05. The Ghost Writer (+)

Well all the words are there, they're just in the wrong order.

04. The Social Network (+)

You're gonna go through life thinking that girls don't like you because you're a nerd. And I want you to know from the bottom of my heart, that that won't be true. It'll be because you're an asshole.

03. Scott Pilgrim vs the World (+)

I wanna fight you for me.

02. Toy Story 3 (+)

The thing that makes Woody special, is he'll never give up on you... ever. He'll be there for you, no matter what.

01. Confessions [Kokuhaku] (+)

Nobody taught me that killing people was wrong.

(*)Οι 4 πρώτες ταινίες είναι στα μάτια μου αριστουργήματα ίδιου επιπέδου. Και το να σου ζητάνε να τα βάλεις στη σειρά είναι να σαν να σε ρωτάνε ποιο παιδί σου αγαπάς περισσότερο. Κατέληξα με μεγάλη δυσκολία σ' αυτήν την υποτυπώδη σειρά. Και του χρόνου με το καλό. :)

Blogoscars 2011: Lead Actress

2011-03-25T00:32:00.000+02:00

Γι' αυτή τη λίστα ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα πολύ. Και το #10 μεταξύ μας είναι ελαφρώς χαριστικό (κυρίως γιατί την έχω πρόσφατη απ' το In Treatment όπου ήταν καταπληκτική, οπότε και διαλέγω να κατηγορήσω τον Tim Burton που δεν ήταν τόσο καλή φέτος). Απλά δεν ήθελα να βάλω την Annette Bening από αντίδραση. :P

10. Mia Wasikowska - Alice in Wonderland

09. Mary Elizabeth Winstead - Scott Pilgrim vs the World

08. Nicole Kidman - Rabbit Hole

07. Rachel Weisz - Agora

06. Takako Matsu - Confessions

05. Carey Mulligan - Never Let Me Go

04. Emma Stone - Easy A

03. Jennifer Lawrence - Winter's Bone

02. Natalie Portman - Black Swan

01. Hailee Steinfeld - True Grit

Blogoscars 2011: Lead Actor

2011-03-24T23:10:00.000+02:00

Με καθυστέρηση μιας μέρας και αρκετών ωρών, η λίστα μου για τον Α' αντρικό ρόλο. Σίγουρα η πιο εύκολη λίστα μέχρι τώρα. (Ντρέπομαι λίγο που δεν έχω δει το Blue Valentine, αλλά ο Ryan Gosling απ' ό,τι βλέπω σε άλλες λίστες, δεν χρειάζεται εμένα για να βγει πολύ ψηλά.)

10. Leonardo Di Caprio - Shutter Island

09. Ewan McGregor - The Ghost Writer

08. James Franco - 127 Hours

07. Ryan Reynolds - Buried

06. Robert Duvall - Get Low

05. Min-sik Choi - I Saw the Devil

04. George Clooney - The American

03. Colin Firth - The King's Speech

02. Jesse Eisenberg - The Social Network

01. Jeff Bridges - True Grit

Scott Pilgrim vs. the World (2010)

2011-03-24T21:57:00.001+02:00

Ελληνικός τίτλος: Ο Σκοτ Πίλγκριμ εναντίον των 7 πρώην

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Edgar Wright

Σενάριο: Edgar Wright, Michael Bacall (βασισμένο στα graphic novels του Bryan Lee O'Malley)

Παίζουν: Michael Cera, Mary Elizabeth Winstead, Ellen Wong, Kieran Culkin, Jason Schwartzman

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Τίποτα παρόμοιο δεν έχει ξαναγυριστεί, αλλά ας το βαφτίσουμε videogame-romantic-comedy.

Ο Scott Pilgrim είναι ένας 23χρονος Καναδός, που ζει σε βάρος του γκέι συγκατοίκου του, και παίζει μπάσο σε ένα μέτριο συγκρότημα με τους φίλους του. Όταν γνωρίσει και ερωτευτεί την Ramona Flowers, μια Αμερικάνα που εγκαταστάθηκε πρόσφατα στο Toronto, θα αρχίσει ένα πολύπλοκο love story, που θα δει happy ending μόνο αν ο Scott νικήσει σε μάχη τους 7 διαβολικούς πρώην της Ramona.

Θυμάσαι τι έγραφα εδώ για το comic; Πόσο όμορφο, αστείο και τρυφερό είναι. Αυτό που είχα παραλείψει να αναφέρω είναι το πόσο unfilmable το θεωρούσα. Ελάχιστη “λογική”, άπειρη φαντασία και πρακτικά ένα ζωγραφισμένο videogame. Στο χαρτί δούλεψε. Και ήρθε ο Edgar Wright, για να αποδείξει ότι δουλεύει και στην μεγάλη οθόνη το ίδιο καλά, αν όχι -ναι θα το πω- καλύτερα. Γιατί όσο να ναι, όσο όμορφο κι αν είναι το comic, είναι πάντα μια ασπρόμαυρη ζωγραφιά. Αυτό θα σκέφτηκε και ο Wright και εκμεταλλευόμενος τη δική του άπλετη φαντασία, μετατρέπει την μεταφορά του σε ένα ζωντανό videogame, γεμάτη χρώμα, ταχύτητα και ενέργεια. Στην πορεία, παραδίδει και επαναστατικό σινεμά, με εντυπωσιακές “οπτικοποιήσεις” των ηχητικών εφέ, περιγραφικά κουτάκια αλά comics, ευφάνταστη αφήγηση, emoticons στις φάτσες των ηρώων του κτλ κτλ κτλ. Φυσικά, δεν λείπουν αμέτρητα και ιδιοφυή tributes σε videogames, κινηματογράφο και τηλεόραση. Το wet dream ενός nerd.

Ευτυχώς δεν μένει απλά και μόνο στο να δημιουργήσει μια οπτικοακουστική πανδαισία ή έναν διασκεδαστικό χορό pop αναφορών, αλλά το συνοδεύει με εξίσου εξαιρετικό γράψιμο. Πιστό στο πηγαίο υλικό, έχει έξυπνους και γεμάτους χιούμορ διαλόγους, καθώς και πρωτότυπους και καλοστημένους χαρακτήρες τους οποίους εκμεταλλεύεται στο έπακρο, για να ξεφύγει απ' τη στάμπα “εκείνη-η-hip-κωμωδιούλα” που θα μπορούσες να του κολλήσεις. Μια δυνατή ρομαντική ιστορία (που επωφελείται απ' την εξαιρετική -και λίγο αναπάντεχη- χημεία του Michael Cera με τις θυλυκές παρουσίες), που φτάνει σε ωραία νοήματα. Ίσως “διαβάζω” παραπάνω απ' όσα υπάρχουν, αλλά εγώ θεωρώ το Scott Pilgrim vs the World έναν ύμνο στην αυτοεκτίμηση, το ταξίδι του ήρωα μια σύγχρονη “οδύσσεια” ενός νέου να φτάσει στην αγάπη, και -γιατί όχι και πιο γενικά- μια υπενθύμιση για τις μάχες και τις θυσίες που χρειάζονται όταν κυνηγάς ένα στόχο.

Έχω δει την ταινία τρεις φορές ήδη, και δεν είμαι ακόμα σίγουρος αν μπορώ με το παραπάνω κείμενο να αποδώσω ακόμα και στο ελάχιστο το πόσο αριστουργηματικό το θεωρώ. Στο δικό μου μυαλό, ο Edgar Wright μας έδειξε μια μικρή γεύση απ' τον κινηματογράφο του μακρινού μέλλοντος. Εγώ προσκυνώ.

{Το παρόν post αποτελεί και την 100η ανάρτηση μου στο blog. Μου εύχομαι στο μέλλον να μην βαριέμαι να γράφω (γιατί να βλέπω ταινίες δεν πρόκειται να βαρεθώ) και να φτάσω στις 1000.}

Blogoscars 2011: Screenplay

2011-03-21T19:28:00.001+02:00

Μη δώσετε σημασία στις άθλιες εικόνες, πήγα να κάνω ότι έκανα με τους σκηνοθέτες αλλά δεν μου βγήκε καλά όπου ήταν περισσότεροι από ένας οι εμπλεκόμενοι. Επίσης αυτή τη φορά θα επιχειρήσω να δικαιολογήσω τις επιλογές μου (όπου δεν είναι προφανείς :P ). Όσοι δεν χώρεσαν, στο τέλος σαν honorable mention. Πάμε λοιπόν στα αγαπημένα μου σενάρια για το 2010.

10. David Michôd - Animal Kingdom

Όσο gritty και ρεαλιστικό μπορεί να είναι ένα crime/drama σενάριο, δεν φοβάται να πάρει στροφές που ποτέ δεν πρόκειται να δεις σε σύγχρονη χολυγουντιανή ταινία του είδους.

09. Steve Kloves - Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1

Όσο τον έβριζα τόσα χρόνια για τις παραλείψεις απ' τα βιβλία, τόσο τον υμνούσα βγαίνοντας απ' την αίθουσα μετά την 7η ταινία. Ακόμα κι αν έχει σαν βάση το πιο αδύναμο κατά τη γνώμη μου κομμάτι της σειράς, καταφέρνει να “διορθώσει” λάθη του παρελθόντος και να χτίσει τις απαραίτητες σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών που ποτέ δεν είδαμε στις προηγούμενες ταινίες.

08. Christopher Nolan - Inception

Ναι το έχω διαβάσει το περιβόητο comic του Don Rosa. Ναι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες του είναι εντελώς χάρτινοι. Εκμεταλλεύεται όμως πολύ έξυπνα την ιστορία του, και κάνει πράγματα που έχουμε δει λίγες φορές στον κινηματογράφο, αναθεωρώντας στην πορεία την έννοια του καλοκαιρινού blockbuster.

07. Robert Harris, Roman Polanski - The Ghost Writer

Ό,τι περιμένεις από ένα καλό πολιτικό θρίλερ, ακόμα καλύτερο. Ωραίες ανατροπές και καλογραμμένοι χαρακτήρες, τυπικός Robert Harris.

06. Mike Leigh - Another Year

Τόσο απλό, κι όμως τόσο έξυπνο. Δράμα χωρίς να γίνεται φορτωμένο, κωμωδία με απαλό και όμορφο χιούμορ. Χαρακτήρες βγαλμένη απ' τη ζωή και μπόλικη τροφή για σκέψη.

05. Chris Sparling - Buried

Είναι τόσο περιγραφικοί οι διάλογοι του, που ταυτόχρονα βλέπεις τις σκέψεις του πρωταγωνιστή, τους συνομιλητές, την οικογένεια και το παρελθόν του, χωρίς ούτε μια στιγμή απ' τα 90 λεπτά να φύγεις απ' το φέρετρο. Plus, ωραίο κοινωνικό/πολιτικό σχόλιο.

04. Tetsuya Nakashima - Confessions

Ιστορία εκδίκησης, που δεν μένει μόνο στις ανατροπές, αλλά χτίζει έξοχα τους χαρακτήρες του και ρίχνει γροθιά στο στομάχι της σκανδαλοθηρικής κοινωνίας, που γεννάει και αναθρέφει δολοφόνους.

03. Michael Arndt - Toy Story 3

Αστείο, τρυφερό, συγκινητικό. Υπέροχοι διάλογοι, εντυπωσιακή πορεία κάθαρσης για αξιαγάπητους χαρακτήρες, genre-blending, κινηματογραφικές αναφορές, πολιτικό σχόλιο και τόσο, μα τόσο, κλάμα.

02. Michael Bacall, Edgar Wright - Scott Pilgrim vs The World

Ίσως παρασύρομαι απ' την αριστουργηματική σκηνοθεσία, αλλά ως μεταφορά ενός graphic novel που κραυγάζει “UNFILMABLE!”, θεωρώ και το σενάριο της ταινίας άψογο. Κρατάει τους διαλόγους που τόσο αγαπήσαμε, κόβει χωρίς να σφάζει ενώ προσθέτει για να “διορθώσει” και να κάνει πιο ομαλή τη μετάβαση στη μεγάλη οθόνη. Κεντάει.

01. Aaron Sorkin - The Social Network

Είμαι fanboy του Sorkin από εποχές Sports Night. Παρουσιάζει κι εδώ όλα τα καλά στοιχεία που έχουμε αγαπήσει στις σειρές του, με κοφτερούς και έξυπνους διαλόγους, εξαιρετικό χιούμορ και ιδιοφυή παρουσίαση της ιστορίας μέσα από flashbacks στις δίκες του Mark Zuckerberg. Αδιαφορώ για το αν πρόκειται για 100% αληθινή ιστορία, σε κάθε περίπτωση όμως νομίζω ότι καλύπτει όλες τις πλευρές, χωρίς να παίρνει θέση ή να σχολιάζει γεγονότα. Το καλύτερο για μένα σενάριο της χρονιάς, και ένα απ' τα καλύτερα των τελευταίων χρόνων.

Honorable mentions (με σειρά προτεραιότητας): Easy A, Get Low, How to Train Your Dragon, Tangled, True Grit

Blogoscars 2011: Director

2011-03-19T00:04:00.000+02:00

Απ' τις αγαπημένες μου κατηγορίες. Χωρίς πολλά λόγια:

10. Darren Aronofsky - Black Swan

09. Martin Scorsese - Shutter Island

08. Lee Unkrich - Toy Story 3

07. David Michôd - Animal Kingdom

06. Joel & Ethan Coen - True Grit

05. Ben Affleck - The Town

04. Roman Polanski - The Ghost Writer

03. Anton Corbijn - The American

02. David Fincher - The Social Network

01. Edgar Wright - Scott Pilgrim vs The World

Honorable mentions (ναι αυτή τη φορά δεν βαριέμαι να τα γράψω): Debra Granik (Winter's Bone), Banksy (Exit Through the Gift Shop), Christopher Nolan (Inception), Rodrigo Cortés (Buried), Jee-woon Kim (I Saw the Devil)

Blogoscars 2011: Supporting Actress

2011-03-17T00:23:00.001+02:00

Εξίσου δύσκολο με το Β' Αντρικό ήταν να τις διαλέξω, αλλά ακολουθούν οι δέκα αγαπημένες μου ερμηνείες από supporting female actress για το 2010:

10. Aubrey Plaza - Scott Pilgrim vs the World

09. Rebecca Hall - The Town

08. Rooney Mara - The Social Network

07. Mila Kunis - Black Swan

06. Melissa Leo - The Fighter

05. Olivia Williams - The Ghost Writer

04. Keira Knightley - Never Let Me Go

03. Jacki Weaver - Animal Kingdom

02. Chloe Moretz - Kick-Ass

01. Lesley Manville - Another Year

Blogoscars 2011: Supporting Actor

2011-03-15T10:02:00.001+02:00

Τα είπαμε χτες για τις κατηγορίες, βουρ στο ψητό τώρα: Β' Αντρικό. Να με συγχωράτε οι υπόλοιποι συμμετέχοντες, αλλά animated χαρακτήρα δεν θα βάλω. Όσο συναίσθημα και αν δίνει ο τύπος με τη φωνή (που έδωσαν αρκετό φέτος αρκετοί), βοηθάνε πολύ οι animators οπότε εγώ δεν το μετράω σαν ερμηνεία. Αν είχαμε motion capture, το συζητούσα. Επίσης αρνούμαι να βάλω στη λίστα τον Goeffrey Rush, που έπαιζε τον εαυτό του, όσο απολαυστικός κι αν ήταν. Τέλος, δύο απ' τους παρακάτω ήθελα να τους βάλω και για δεύτερη ταινία τους, αλλά είπα να αφήσω λίγο χώρο και για άλλους, μιας και ούτως ή άλλως αφήνω αρκετούς “παραπονεμένους”. Πάμε;

10. Kieran Culkin - Scott Pilgrim vs the World

09. Bill Murray - Get Low

08. Nigel Lindsay - Four Lions

07. Oscar Isaac - Robin Hood

06. Miles Teller - Rabbit Hole

05. Andrew Garfield - Never Let me Go

04. Ben Mendelsohn - Animal Kingdom

03. John Hawkes - Winter's Bone

02. Jeremy Renner - The Town

01. Christian Bale - The Fighter

Blogovision: The Movies 2011

2011-03-14T23:58:00.001+02:00

Apparently κάθε χρόνο οι μουσικόφιλοι bloggers οργανώσουν τη δική τους "Eurovision", ψηφίζοντας τα αγαπημένα τους album για τη χρονιά που πέρασε. "About time λοιπόν να γίνει κάτι αντίστοιχο και για τις ταινίες", σκέφτηκαν οι manolis, Rebelli0n και dark_tyler, και οργάνωσαν την Blogovision: The Movies για τις ταινίες του 2010, γνωστή στα υπόγεια και ως Blogoscars. Εδώ κι εδώ βλέπεις για περισσότερα, αλλά συνοψίζοντας οι συμμετέχοντες θα κάνουν τα ακόλουθα 9 posts από 15 έως και 29 Μαρτίου:

στις 15 Μαρτίου Β’ Αντρικό (10 υποψηφιότητες)
στις 17 Μαρτίου Β’ Γυναικείο (10 υποψηφιότητες)
στις 19 Μαρτίου Σκηνοθεσία (10 υποψηφιότητες)
στις 21 Μαρτίου Σενάριο (10 υποψηφιότητες)
στις 23 Μαρτίου Α’ Αντρικό (10 υποψηφιότητες)
στις 25 Μαρτίου Α’ Γυναικείο (10 υποψηφιότητες)
στις 27 με 29 Μαρτίου Καλύτερη Ταινία (20 υποψηφιότητες)

Για λόγους σασπένς :P η τελευταία και "μεγάλη" κατηγορία θα σπάσει ως εξής:

στις 27 Μαρτίου θεσεις #20 εώς #11
στις 28 Μαρτίου θέσεις #10 εώς #6
κ στις 29 Μαρτίου θέσεις #5 εώς #1

Δεν θα έχανα φυσικά τέτοιο τζέρτζελο, οπότε να αναμένετε τα αντίστοιχα posts και απ' το Land of Cine τις επόμενες μέρες. Καλή μας διασκέδαση. :)

Rango (2011)

2011-03-12T22:33:00.001+02:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Gore Verbinski

Σενάριο: John Logan, Gore Verbinski, James Ward Byrkit

Παίζουν: Johnny Depp, Isla Fisher, Ned Beatty, Alfred Molina, Bill Nighy

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Animation, western, κωμωδία, περιπέτεια

Συμπαθέστατη και λίγο παλαβή σαύρα, πέφτει κατά λάθος σε έναν αυτοκινητόδρομο στη μέση της ερήμου Mojave. Αφού γλιτώσει την πρώτη επίθεση αρπακτικού, θα φτάσει σε μια πόλη, όπου με το όνομα Rango, θα επιχειρήσει να σώσει τους κατοίκους απ' την ξηρασία.

Η ταινία ξεκινάει απολαυστικά “περίεργα”, με τον ήρωά μας να δηλώνει την αγάπη του για το θέατρο και τις ιστορίες, και να στήνει μια παράσταση με τα άψυχα αντικείμενα που βρίσκονται στο ενυδρείο του. Όταν θα βρεθεί πια στο δρόμο, θα πειστεί ότι ήρθε η ώρα να ζήσει μια αληθινή περιπέτεια. Η αφήγηση είναι τρομακτικά έξυπνη, με τέσσερα πουλιά-mariachi να τραγουδάνε τις περιπέτειες που ακολουθούν, πεπεισμένα ότι στο τέλος η σαύρα θα πεθάνει όντας εκτός του φυσικού περιβάλλοντός της. Κι όμως ο Rango συνεχίζει ακάθεκτος, προσφέροντας ένα ταξίδι γεμάτο φαντασία και πλούσιο σε παράξενους αλλά απολαυστικούς χαρακτήρες. Αν συνδυάσεις μάλιστα την ιστορία της ταινίας με την οικονομική κρίση των ημερών μας, θα βρεις άφθονους συμβολισμούς και οικονομικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά μηνύματα. Φυσικά, για να κάνουμε και το δικηγόρο του διαβόλου, η πορεία του Rango σαν χαρακτήρας που προσποιείται τον ήρωα, αναγκάζεται να το αποδείξει, του βγαίνει από τύχη, αλλά τελικά βρίσκει πραγματικά τη δύναμη να βοηθήσει τους γύρω του, είναι κλισέ και προβλέψιμη. Αλλά είναι τόσο όμορφα εμπλουτισμένη αυτή η διαδρομή, που το ξεχνάς γρήγορα.

Η αγάπη του Gore Verbinski για το western, φαίνεται διάχυτη σε όλες τις σκηνές, με συνεχή κλεισίματα-ματιού στα ιερά τέρατα του είδους, που κορυφώνονται από ένα εντυπωσιακό διπλό “cameo” προς το τέλος. Γενικά, πιστός στη meta διάθεση της εποχής, έχει φτιάξει μια ταινία φοβερά έξυπνη, που σφύζει από κινηματογραφικές αναφορές και tributes και δεν σε αφήνει σε ησυχία με τους σταθερά κοφτερούς και ξεκαρδιστικούς διαλόγους του. Με έξοχη σκηνοθεσία, γρήγορη και εξαιρετικά στημένη δράση, πανέμορφο animation, καταπληκτική ατμόσφαιρα και έξοχη μουσική απ' τον μάστορα Hans Zimmer, το Rango είναι μια χορταστική περιπέτεια με ένα φοβερό voice cast σε μεγάλα κέφια. Είτε western το πεις, είτε απλά animated ταινία για “μεγάλα” παιδιά, ο κοινός παρονομαστής είναι ο ίδιος: αριστουργηματικό.

The Expendables (2010)

2011-03-11T13:29:00.000+02:00

Ελληνικός τίτλος: Οι Αναλώσιμοι

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Sylvester Stallone

Σενάριο: Sylvester Stallone, Dave Callaham

Παίζουν: Sylvester Stallone, Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Eric Roberts, Steve Austin, David Zayas

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράσης

Ομάδα μισθοφόρων αναλαμβάνει να ρίξει δικτάτορα στην Νότια Αμερική. Στη διαδρομή σκοτώνουν ό,τι βρουν μπροστά τους.

Όπως έκανα και με το The A-Team, δεν θα προσποιηθώ ότι είναι “καλή” ταινία το The Expendables, αλλά θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί τη βρήκα απολαυστική. Είμαι απ' αυτούς που προσπαθούν να κρίνουν μια ταινία γι' αυτό που προσπαθούν να είναι, όχι ως κάτι που δεν θέλησαν ποτέ να γίνουν. Επομένως βρίσκω φάουλ σε όσους κράζουν το πόνημα του Sly για το σενάριό του. Ναι, είναι κακό, προβλέψιμο και βουτηγμένο στο κλισέ και στην αμερικανιά, αλλά υπάρχει εκεί γιατί έπρεπε να υπάρχει απλά μια βάση. Το The Expendables δεν είναι τίποτα άλλο από ένα tribute στις ταινίες δράσης των 80s και αυτό φαίνεται πεντακάθαρα κι απ' τα ονόματα που έχει συγκεντρώσει στην ομάδα του ο Stallone. Αγνοί old-school action stars, που δένουν εξαιρετικά με τους σύγχρονους ομόλογους τους και παραδίδουν εντυπωσιακές σκηνές δράσης σε κάθε ένα απ' τα 100 λεπτά της ταινίας. Και είναι αυτό το cast που ανεβάζει για μένα την ταινία ένα επίπεδο πιο πάνω απ' τις υπόλοιπες σύγχρονες ταινίες του είδους, όπως κατάλαβα επιχειρώντας να δω μετά το Rambo 4, το οποίο ενώ είχε ίδια όλα τα υπόλοιπα συστατικά, δεν μου έκανε καμία απολύτως εντύπωση.

Τι προσφέρει λοιπόν ο Sylvester Stallone μ' αυτό το έργο του; Καρτουνίστικη βία, μεγάλα θορυβώδη όπλα, άφθονο αίμα, όλα σε μια ταινία που ξεχειλίζει τεστοστερόνη και νοσταλγία. Καθαρή απόλαυση.

Another Year (2010)

2011-03-11T12:54:00.000+02:00

Ελληνικός τίτλος: Μια χρονιά ακόμα

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Mike Leigh

Σενάριο: Mike Leigh

Παίζουν: Jim Broadbent, Ruth Sheen, Lesley Manville

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα, κωμωδία

Ένας χρόνος στη ζωή ενός ζευγαριού που ζει έναν ευτυχισμένο γάμο, και οι σχέσεις με συγγενείς και φίλους που δεν συμμερίζονται την ίδια τύχη μ' αυτούς.

Άλλη μια ταινία στην οποία ο Mike Leigh εξερευνά τη ζωή απλών ανθρώπων, και μια απ' τις καλύτερες που έχω δει ποτέ στο είδος. Με τη λιτότητα και την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει τις καλές βρετανικές ταινίες, σε προσκαλεί να ζήσεις έναν χρόνο μαζί με τους πολύ συμπαθείς Tom και Gerri, που έχουν φτιάξει την τέλεια οικογένεια, ενώ γύρω τους όλοι καταρρέουν στη μοναξιά και στη μιζέρια. Είναι δύσκολο να περιγράψεις με λόγια το πόσο γλυκιά και ρεαλιστική είναι η ιστορία της, αλλά εκείνο που μου έμεινε περισσότερο ήταν η ευκολία με την οποία ισορροπεί μεταξύ αστείου και συγκινητικού, περνώντας παράλληλα εξαιρετικά μηνύματα για τη ζωή, με εντυπωσιακά απλό τρόπο. Άξια ύμνων φυσικά η Lesley Manville, που ως ένας απ' τους πιο ταλαίπωρους χαρακτήρες που έχει δει ποτέ ο κινηματογράφος, σε στοιχειώνει με την καλύτερη ερμηνεία της χρονιάς. Το Another Year αποφεύγει με μαεστρία την παγίδα να γίνει άλλο ένα βαρύ δράμα, και με την απλότητα και τον ρεαλισμό του, μπαίνει εύκολα στο πάνθεον των slice-of-life dramedies, εκεί ψηλά με το Short Cuts του Altman.

Four Lions (2010)

2011-03-11T12:51:00.000+02:00

Ελληνικός τίτλος: Τέσσερις Λέοντες

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Christopher Morris

Σενάριο: Christopher Morris, Jesse Armstrong, Sam Bain, Simon Blackwell

Παίζουν: Kayvan Novak, Nigel Lindsay, Riz Ahmed, Adeel Akhtar

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Μαύρη κωμωδία

Τέσσερις Βρετανοί μουσουλμάνοι, σχεδιάζουν την δική τους Τζιχάντ, και ετοιμάζουν βομβιστική επίθεση με στόχο έναν μαρτυρικό θάνατο που θα τους εξασφαλίσει θέση στον παράδεισο.

Κωμωδία + Christopher Morris + ευαίσθητο θέμα, ακούγεται εξαιρετικός συνδυασμός στα χαρτιά. Γνωστός για το κοφτερό, μαύρο χιούμορ του ο Morris, αλλά εδώ κατά την ταπεινή μου άποψη, μένει στον “εύκολο” τρόπο. Οι χαρακτήρες του είναι απλά ηλίθιοι, και η κωμωδία βασίζεται στο πόσες περισσότερες βλακείες μπορούν να κάνουν ανά λεπτό, βλακείες οι οποίες καταλήγουν τις περισσότερες φορές σε τραγικά αποτελέσματα όπως θανάτους. Το οποίο μπορεί να περνάει σωστά νοήματα, αλλά παραείναι κάφρικο χιούμορ για τα δικά μου κωμικά γούστα. Αυτό που δεν θα υποστηρίξω βέβαια, είναι ότι το Four Lions δεν είναι τελικά αστείο. Κι ας βρήκα το φινάλε πολύ “μαύρο” για μένα, η ταινία είναι σε πολλά σημεία ξεκαρδιστική και στα σημεία που βασίζεται στους διαλόγους, είναι και καλογραμμένη. Και στην τελική, είναι αν μη τι άλλο ένα διαφορετικό take στο θέμα της τρομοκρατίας, με μερικές ωραίες μπηχτές για τη λειτουργία του βρετανικού αντιτρομοκρατικού συστήματος, αλλά και για την ρατσιστική κοινωνία που ωθεί απλούς ανθρώπους στα άκρα.

The A-Team (2010)

2011-03-11T12:49:00.000+02:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Joe Carnahan

Σενάριο: Joe Carnahan, Brian Bloom, Skip Woods (βασισμένο στην ομώνυμη σειρά των Frank Lupo, Stephen J. Cannell)

Παίζουν: Liam Neeson, Sharlto Copley, Bradley Cooper, Jessica Biel, Patrick Wilson

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράσης, κωμωδία

Τέσσερις Αμερικάνοι στρατιώτες, καταδικάζονται για έγκλημα που δεν διέπραξαν. Φυσικά θα προσπαθήσουν να αποδείξουν την αθωότητά τους, και στην πορεία να την φέρουν στους πραγματικούς “κακούς”.

Οι σύγχρονες ταινίες δράσης του Χόλιγουντ έχουν πάντοτε ως συνταγή για “επιτυχία” την εξής τετράδα: γνωστοί ηθοποιοί, κακό σενάριο, καλά εφέ, πολύς θόρυβος. Φυσικά το The A-Team ικανοποιεί και τα τέσσερα, αλλά παρ' όλα που θα περίμενες να είναι μια απ' τα ίδια, το λες και επικό. “Overkill is underrated my friend” λέει κάπου ο χαρακτήρας του Liam Neeson και αυτό ακριβώς το πνεύμα διατηρεί η ταινία απ' την αρχή μέχρι το τέλος: όσο περισσότερο και όσο πιο παλαβό, τόσο το καλύτερο. Πετυχαίνει διάνα, κατ' αρχάς με τέσσερις ήρωες που -πιστοί στην ομώνυμη κλασική σειρά- έχουν ο καθένας το τρελό του κουσούρι, και σε μεγαλύτερο βαθμό στη συνέχεια, με την μια παλαβομάρα να διαδέχεται την άλλη. Το σενάριο μπορεί να είναι φοβερά προβλέψιμο και κλισέ, αλλά δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις ότι υπήρχε άπειρη φαντασία στις σκηνές δράσης. Κάθε μια είναι πιο ξεκαρδιστική και υπέροχη απ' την προηγούμενη, και παραδόξως πιο πρωτότυπες τρέλες σίγουρα δεν έχεις ξαναδεί σε ταινία του είδους. Οι ανατροπές δίνουν και παίρνουν (κι ας τις μυρίζεις από χιλιόμετρα μακριά :P ) και η ώρα περνάει νεράκι, σε μια ταινία που δεν ντρέπεται καθόλου γι' αυτό που είναι: κακή και απολαυστική.

True Grit (2010)

2011-03-11T12:46:00.000+02:00

Ελληνικός τίτλος: Αληθινό Θράσος

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Ethan Coen, Joel Coen

Σενάριο: Ethan Coen, Joel Coen (βασισμένο στο βιβλίο του Charles Portis)

Παίζουν: Jeff Bridges, Hailee Steinfeld, Matt Damon, Josh Brolin

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Western, περιπέτεια

Ανήλικη πείθει έναν σκληροτράχηλο αστυνομικό να την βοηθήσει να βρει τον δολοφόνο του πατέρα της, και να πάρει εκδίκηση.

Λιγότερο remake της ομώνυμης ταινίας του 1969 με το John Wayne, και περισσότερο μια πιο πιστή μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου, το True Grit είναι τυπική δουλειά των αδερφών Coen. Αποφεύγει το μελόδραμα και στηρίζεται στους εξαιρετικούς χαρακτήρες του και στους καλογραμμένους -και κατά περιόδους πολύ αστείους- διαλόγους. Η σταθερά αριστουργηματική φωτογραφία του Roger Deakins βοηθάει στην δημιουργία εξαιρετικής ατμόσφαιρας, ενώ απ' τη δική τους πλευρά, οι καταπληκτικές ερμηνείες των Jeff Bridges και Hailee Steinfeld, στο δέσιμο των θεατών με τους ήρωες, φτιάχνοντας τελικά μια ζεστή περιπέτεια στην Άγρια Δύση, που παρουσιάζει εξαιρετικό μαύρο χιούμορ και στέκεται πολύ καλά στο πάνθεον των westerns. Το θεωρώ κατώτερο απ' το περσινό A Serious Man σαν κοενική ταινία, αλλά σίγουρα είναι μια εξαιρετική κινηματογραφική εμπειρία, που απαιτεί σχεδόν τη μεγάλη οθόνη του σινεμά για να απολαύσεις στο μέγιστο βαθμό.

Agora (2010)

2011-03-11T12:44:00.000+02:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Alejandro Amenábar

Σενάριο: Alejandro Amenábar, Mateo Gil

Παίζουν: Rachel Weisz, Max Minghella, Oscar Isaac

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Ιστορικό δράμα

Στην Αίγυπτο του 4ου μΧ αιώνα, η φιλόσοφος Υπατία κάνει αστρονομικές ανακαλύψεις, ενώ γύρω της, οι χριστιανοί σφάζονται με ειδωλολάτρες και Ιουδαίους.

Δράμα εποχής που δεν ξέρει σε ποιον απευθύνεται και θέλει να κάνει λίγο απ' όλα. Κατ' αρχάς να έχει μάχες με σπαθιά και δόρατα, σπασμένα κεφάλια και άφθονο αίμα να κυλάει σε αρχαίες πλάκες. Κατά δεύτερον, να δείξει αρχαίους φιλοσόφους επί το έργον, να σπάνε -μεταφορικά αυτοί- το κεφάλι τους για να ανακαλύψουν τα μυστικά του σύμπαντος. Και κατά τρίτον, να κράξει με όλη τη δύναμη του το χριστιανισμό και κατ' επέκταση την οργανωμένη θρησκεία, που βοήθησαν στις αρκετές καταστροφές της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, και επιχείρησαν να σταματήσουν την πρόοδο της επιστήμης. Σαν ιστορικό δράμα τα καταφέρνει αρκετά καλά στο πρώτο μισάωρο, αλλά αυτή η αδυναμία να επικεντρωθεί σε ένα “θέμα”, βυθίζει την υπόλοιπη ταινία στη μετριότητα. Αργόσυρτο, με χάρτινους χαρακτήρες και φωτογραφία που στηρίζεται σε πλάνα από δορυφόρους (!) και κινηματογράφηση των φτηνών σκηνικών, έχει στην ουσία να επιδείξει αποκλειστικά της ερμηνείες της Rachel Weisz και του Oscar Isaac. Άντε και πες ότι κάνει μάθημα ιστορίας σε όσους δεν έχουν υπ' όψιν τους τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στο όνομα μιας θρησκείας, από ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν πραγματικά τι πρεσβεύει αυτό που “πιστεύουν”.

Get Low (2010)

2011-03-05T18:20:00.000+02:00

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Aaron Schneider

Σενάριο: Chris Provenzano, C. Gaby Mitchell

Παίζουν: Robert Duvall, Sissy Spacek, Bill Murray, Lucas Black

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Ελαφρύ δράμα εποχής

Στην Αμερική των 1930s, γεράκος που ζει ως ερημίτης τα τελευταία 30+ χρόνια αποφασίζει να διοργανώσει την κηδεία του. Πριν πεθάνει. Μιας και όλοι οι κάτοικοι της γύρω περιοχής τον μισούν, τους καλεί να μοιραστούν στην “κηδεία” τις ιστορίες που γνωρίζουν γι' αυτόν, με προοπτική ενδεχομένως, να ακουστεί και η δική του.

Το trailer το παρουσιάζει πιο πολύ σαν κωμωδία. Έχει τα κωμικά του στοιχεία, αλλά στην πραγματικότητα, είναι δράμα. Με θέμα το θάνατο και ανάλογους προβληματισμούς για το πώς φτάνεις εκεί ή τι υπάρχει μετά, έχουμε δει αρκετά τέτοια. Το Get Low ξεχωρίζει με την έξοχη αφήγηση του, βάζοντας σαν κέντρο της ιστορίας τη σχέση του γερο-Bush με μια συνομήλικη του που ξαναβλέπει μετά από πολλά χρόνια, και τις αναμνήσεις που στο παρελθόν τον έδιωξαν απ' τον κόσμο. Ακόμα πιο συναρπαστικό, το πώς ακούς σε όλη τη διάρκεια της ταινίας για την κακή φήμη του Bush και χτίζεται μέσα σου η πεποίθηση ότι έκανε κάποτε κάτι πολύ χοντρό που πληρώνει τώρα, αλλά ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν είναι αυτή η “σωστή” πλευρά της ιστορίας. Ο Robert Duvall είναι έξοχος, και ο χαρακτήρας του πλούσιος και καλογραμμένος, μεταμορφώνεται πολύ όμορφα από έναν κακιασμένο, μίζερο μπάρμπα σε έναν ηλικιωμένο με πολλά βάρη στην ψυχή του. Ωραία φωτογραφία και μουσική συμπληρώνουν το πακέτο, για να έχεις τελικά ένα όμορφο αποτέλεσμα που αγγίζει ευαίσθητα θέματα χωρίς χοντράδες και υπερβολές, και σε αφήνει μετά το τέλος της, να κοιτάς τη μαύρη οθόνη σκεπτόμενος τα πλούσια μηνύματα που σου πέρασε.

2010 in Animation

2011-03-05T15:15:00.000+02:00

Μπορεί να μην είχε την ποικιλία της περσινής χρονιάς, αλλά και το 2010 έδωσε εξαιρετικούς τίτλους στο animation, αποδεικνύοντας ξανά ότι είναι δύσκολο να απογοητεύσει ακόμα και τους “βετεράνους” του είδους. Εξαιρώντας το Toy Story 3 που ήδη κάλυψα νομίζω αρκετά και που ούτως ή άλλως παίζει σε δική του κατηγορία, ακολουθούν με αύξουσα σειρά προτίμησης οι animated ταινίες που είδα φέτος. (Yogi Bear και Alpha and Omega δεν είδα, έκαναν μπαμ απ' τα trailer ότι είναι τρεις χαμένες ώρες.)

Διαβάστε περισσότερα »