[TV] Bron/Broen [The Bridge] (2011)

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1733785/

Επεισόδια: 10

Είδος: Crime-drama

Το premise του Broen είναι απλούστατο: πτώμα βρίσκεται σε γέφυρα πάνω ακριβώς στη γραμμή που διαχωρίζει Δανία και Σουηδία, ντετέκτιβ και απ' τις δύο πλευρές συνεργάζονται για να λύσουν το έγκλημα και να αντιμετωπίσουν ό,τι ακόμα προκύπτει στη συνέχεια. Κύριο selling point του είναι ότι είναι σκανδιναβικό crime-drama. Η Βόρεια Ευρώπη έχει αποδείξει πολλές φορές ότι απλά ξέρει να δουλεύει σωστά το είδος, βοηθούμενη από την γκρίζα και παγωμένη ατμόσφαιρα της για να χτίσει απαράμιλλη noir αισθητική. Το Broen πετυχαίνει τα περισσότερα απ' ό,τι περιμένει κανείς να πετύχει το είδος, και ακόμα κι αν δυσκολεύεται σε σημεία, έχει αρκετά φρέσκια οπτική γωνία ώστε να μην το απορρίπτεις σαν "μια απ' τα ίδια".

Ο δολοφόνος μοιάζει λίγο με τον χαρακτήρα του Kevin Spacey απ' το Se7en: κάνει τα πάντα με απώτερο στόχο την αφύπνιση του κοινού για μια σειρά από κοινωνικά ζητήματα που θεωρεί σημαντικά. Ξεσκεπάζει "αλήθειες" που έχουν κρυφτεί απ' το status quo, δεχόμενος ακόμα και το ενδεχόμενο αυτό να του κοστίσει την ελευθερία του, εξ' ου και η επωνυμία "truth terrorist" που του αποδίδεται σχεδόν αμέσως. Αυτό επιτρέπει στη σειρά να ανοίξει συζήτηση για ουκ ολίγα ηθικά ζητήματα, με κυριότερο για μένα το δίλημμα του αν μπορείς να συγχωρέσεις ένα έγκλημα "μικρότερου βάρους" όταν γίνεται για να αποτρέψει ένα χειρότερο. Το επεισόδιο με τα παιδιά -αλλά όχι μόνο αυτό- δείχνει εκπληκτικά την επίδραση της ουσιαστικής τρομοκρατίας στην κοινωνία, που είναι να βγάζει στην επιφάνεια κομμάτια της προσωπικότητάς σου (συνήθως αρνητικά) που είτε δεν ήξερες ότι υπήρχαν, είτε νόμιζες ότι έχεις καταστείλει αρκετά. Πέρα απ' αυτό, αγγίζει και θέματα όπως την (αν)ισότητα των πολιτών υπό το νόμο, την ευθύνη του δημοσιογράφου για τις συνέπειες των επιλογών του, την υποκρισία του να διαλέγεις ποια ζωή είναι σημαντικότερη κτλ.

Δεδομένων των παραπάνω, καταλαβαίνεις γρήγορα ότι το Broen βάζει το ίδιο το μυστήριο σε δεύτερη μοίρα, και αφοσιώνεται λιγότερο στο κυνήγι του δολοφόνου, και περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο επηρεάζει τους εμπλεκόμενους. Στο κέντρο όπως είναι αναμενόμενο, μπαίνουν οι ίδιοι οι ντετέκτιβ που ερευνούν την υπόθεση, η Saga απ' τη Σουηδία και ο Martin από τη Δανία. Είναι συνηθισμένη πρακτική στο είδος να είναι το αστυνομικό μυστήριο μια αναλογία με την προσπάθεια του πρωταγωνιστή να ισορροπήσει την οικογενειακή του ζωή, και μπορεί το Broen να ακολουθεί τον ίδιο βασικό δρόμο, αλλά έχει ενδιαφέρουσες διαφοροποιήσεις. Ο Martin είναι μεν ένας τραγικός ήρωας, που έχει κατακερματίσει την οικογένειά του με τις συνεχείς απιστίες και πασχίζει να εξιλεωθεί από τις αμαρτίες του παρελθόντος, αλλά ουσιαστικά χρησιμοποιείται σαν μέσο για να τονιστεί η ιδιαιτερότητα της Saga. Η Σουηδή είναι μοναχικός χαρακτήρας, με ακριβώς όσα στοιχεία από Asperger syndrome χρειάζονται ώστε να είναι εντελώς αντικοινωνική, να έχει ψύχωση με τους κανόνες και να λέει πάντα αυτό που βλέπει, χωρίς φίλτρα ή συναίσθηση κοινωνικών συμβάσεων. Εύκολα ένας τέτοιος χαρακτήρας θα μπορούσε να είναι καρικατούρα (εσένα κοιτάω Sheldon Cooper), όμως η Saga είναι γραμμένη και ερμηνευμένη έτσι ώστε να πείθει αμέσως τον θεατή ότι είναι άνθρωπος που αξίζει στήριξης, άνθρωπος που αφενός καταλαβαίνεις με ποιον τρόπο το "πρόβλημά" του τον κάνει τόσο καλό στη δουλειά του, και αφετέρου πανηγυρίζεις καθώς βλέπεις να μεταμορφώνεται σταδιακά μπροστά στα μάτια σου. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ομορφιά της σειράς, η δυναμική του πρωταγωνιστικού διδύμου είναι στημένη καταπληκτικά, και η ανάπτυξη και των δύο χαρακτήρων μέσα από την αλληλεπίδρασή τους, γίνεται εντελώς αρμονικά.

Αν είχα κάποιο πρόβλημα με τη σειρά, είναι η άγαρμπη σύνδεση των β' ιστοριών, που εισάγονται ξεκάρφωτα στα πρώτα επεισόδια, και προτού "πετάξουν" τους χαρακτήρες τους στο βασικό story, προχωράνε παράλληλα σ' αυτό χωρίς να υπάρχει επαρκής θεματική σύνδεση που θα δικαιολογούσε την πολλές φορές βίαιη μετακίνηση της δράσης. Επίσης, συμφωνώ με τους επικριτές που τονίζουν ότι το Broen δεν κάνει καμία ιδιαίτερη χρήση του concept της σύγκρουσης δύο διαφορετικών κόσμων για την επίλυση ενός κοινού προβλήματος. Κακά τα ψέματα, Δανία και Σουηδία δεν έχουν καμιά φοβερή διαφορά κουλτούρας ή φιλοσοφίας, ή αν έχουν, δεν γίνεται καμία προσπάθεια να παρουσιαστεί εδώ ως θέμα τριβής. Η ιστορία θα δούλευε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αν οι πρωταγωνιστές ήταν απλά δύο αστυνομικοί από διαφορετικές γειτονιές που υποχρεώθηκαν να συνεργαστούν.

***SPOILERS***

Διαβάστε περισσότερα »

Read more...

[Book] SHADA – A Doctor Who Story by Douglas Adams (via Gareth Roberts)

Συγγραφέας: Gareth Roberts

Κυκλοφορία: Μάρτιος 2012

Εκδότης: BBC Books

Σελίδες: 415 (paperback)

Links: Wiki, Bookdepository, GoodReads, Amazon

Για αρχή, λίγο backstory. Το Shada θα ήταν η 3η ιστορία γραμμένη απ' το μεγάλο Douglas Adams (The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, Dirk Gently κτλ) για την κλασική σειρά του Doctor Who, μετά τα Pirate Planet και City of Death. “Θα” ήταν, γιατί έχει και την τιμή να είναι η μοναδική Doctor Who ιστορία της οποίας τα γυρίσματα διακόπηκαν λόγω απεργιών, με την προβολή τελικά να ακυρώνεται. Τι έχει διασωθεί απ' τη δουλειά του Douglas Adams; Βίντεο από γυρίσματα για περίπου το 50% της ιστορίας, τα (κατά κοινή ομολογία, ημιτελή) σενάρια και δύο ανακατασκευές (μια επίσημη, μια ανεπίσημη) του συνόλου με animation και αφήγηση για τα “χαμένα” κομμάτια. Υλικό που τελικά παραδόθηκε στον Gareth Roberts, συγγραφέα αρκετών βιβλίων Doctor Who, καθώς και 5 επεισοδίων για τη σειρά του 2005 (μεταξύ των οποίων τα πολυαγαπημένα μου The Lodger και Closing Time), με εντολή να γράψει την “τελική” πια έκδοση της ιστορίας. Και ενώ φυσικά δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να ολοκληρώσεις τη δουλειά μιας ιδιοφυΐας όπως ο Adams, προσπαθώντας να κρατήσεις το δικό του ιδιαίτερο στυλ, αλλά και ταυτόχρονα χωρίς να το μιμείσαι τόσο κραυγαλέα ώστε να καταλήξει gimmick αντί για tribute, ο Roberts έχει κάνει κατά τη γνώμη μου θαυμάσια δουλειά.

Η ιστορία ξεκινάει με τον Skagra, έναν πολυμήχανο εξωγήινο που καταλήγει ότι δεν υπάρχει θεός στο σύμπαν, και αποφασίζει ότι είναι εκείνος που πρέπει να καλύψει αυτήν την κενή θέση. Για να το πετύχει, σκαρώνει ένα πολύπλοκο σχέδιο, όπου εμπλέκονται ένα καλά κρυμμένο μυστικό της φυλής των Time Lords, ένα χαμένο βιβλίο, δύο επιστήμονες, ένας γηραιός καθηγητή και φυσικά ο Doctor. Ο Doctor στην 4η ενσάρκωσή του (Tom Baker), έχει μόλις ξεφύγει απ' τον Black Guardian (16η σαιζόν) και ταξιδεύει με τον γνωστό του random τρόπο στο TARDIS με τη Romana και το ρομπότ-σκύλο K9, πριν καταλήξει μετά τη λήψη ενός μηνύματος για βοήθεια, στο Cambridge των late-70s.

Δεν γράφω περισσότερα για την ιστορία, γιατί είναι Doctor Who, και εκεί είναι πάντα καλύτερο να ανακαλύπτεις πράγματα την ίδια ώρα με τους ήρωες που έχει διαλέξει εκείνη τη στιγμή ο Doctor να παρασύρει σε περιπέτειες στο χωροχρόνο. Και μιλώντας για companions, το ζεύγος Chris – Clare είναι απ' τους ωραιότερους one-time χαρακτήρες που είχε ποτέ αυτό το σύμπαν. Βασικά είναι σαν ένα πιο awkward pre-marriage Amy – Rory απ' την σειρά του 2005, αλλά με χαρακτήρες που ξέρουν τι τους γίνεται από επιστήμη (οπότε και κοντράρουν απολαυστικά τον Doctor και σε τεχνικά θέματα), και -αν είναι αυτό δυνατόν- ακόμα καλύτερη δυναμική απ' το πολυαγαπημένο ζεύγος της σειράς. Και αν και αρκούσαν οι καταπληκτικοί χαρακτήρες για να είναι επιτυχημένο το αποτέλεσμα, είναι το δέσιμό τους στην εξωφρενική και ασταμάτητη πλοκή που ανεβάζει όλο το βιβλίο σε ανώτερο επίπεδο. Η ιστορία είναι βουτηγμένη στη μυθολογία των λόρδων του Gallifrey, με αριστοτεχνική την παρουσίασή της μέσα απ' τα μάτια των τριών Time Lords, που λόγω ηλικίας/εμπειρίας βλέπουν τα πάντα με ελαφρώς διαφορετικό τρόπο, απ' όπου και προκύπτει εξαιρετική φιλοσοφική συζήτηση γύρω απ' την αλαζονεία των προγόνων τους και την επίδραση που μπορεί να έχει στο χαρακτήρα και τις επιλογές ενός νέου η “στραβή” εκπαίδευση. Όλα, διανθισμένα με subtle φεμινιστικά σχόλια και πολύ εύστοχο χιούμορ για το οποίο ο Douglas Adams σίγουρα θα ήταν περήφανος.

Εν τέλει νομίζω ότι ο Gareth Roberts έγραψε ένα βιβλίο που δουλεύει εξαιρετικά σε πολλά επίπεδα:

• σαν “επεισόδιο” Doctor Who: απ' όση επαφή έχω με το εν λόγω σύμπαν, η συγκεκριμένη ιστορία θα έμπαινε σίγουρα πολύ ψηλά στην κατάταξη ως προς την πρωτοτυπία αλλά και την σωστή χρήση των χαρακτήρων. Το καταπληκτικό γράψιμο ζωντανεύει τον Doctor μπροστά στα μάτια σου, και προσωπικά δεν δυσκολεύτηκα ούτε στο ελάχιστο να ακούω στο μυαλό μου τη φωνή του Tom Baker να διαβάζει τις γραμμές που θα διάβαζε υπό φυσιολογικές συνθήκες στο επεισόδιο της σειράς. Plus, το βιβλίο περιέχει μια σειρά από καταπληκτικές περιγραφές για τον Doctor, παρουσιάζοντας άψογα το χαρακτήρα του, το παράδοξο των συναισθημάτων εμπιστοσύνης που προξενεί σε ανθρώπους που τον βλέπουν για πρώτη φορά, τη σημασία των ταξιδιών του κτλ.
• σαν tribute στο έργο του Douglas Adams: έγραψα και παραπάνω ότι ο Roberts καταφέρνει να γράψει με τον τρόπο που θα έγραφε ο Adams, αποφεύγοντας όμως με μαεστρία να δείξει ότι “αντιγράφει”. Το χιούμορ-σήμα-κατατεθέν του Adams βγαίνει φυσικά και αβίαστα, και ο τρόπος στησίματος της ιστορίας είναι spot-on.
• σαν stand-alone διήγημα επιστημονικής φαντασίας: πιστεύω ακράδαντα ότι το βιβλίο θα συναρπάσει ακόμα και ανθρώπους που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για Doctor Who. Ο Roberts δίνει τόσο προσεγμένα το γενικό concept της σειράς, που καλύπτει μεν αυτόν που θέλει να μάθει στα γρήγορα ένα backstory για τον Doctor και το TARDIS ώστε να καταλάβει τι γίνεται, αλλά και προσέχει να είναι αρκετά διασκεδαστικός ώστε να μην κουράσει τον ήδη γνώστη.

Γενικά συστήνεται ανεπιφύλακτα, μιας και είναι από εκείνα τα βιβλία που προξενούν το αίσθημα του ένα-κεφάλαιο-ακόμα, και θα κουβαλάς όπου πας μέχρι να το τελειώσεις, προσπαθώντας να μην γελάσεις πολύ δυνατά και γίνεις ρεζίλι στο λεωφορείο. Απολαυστικό απ' την πρώτη, μέχρι την τελευταία σελίδα.

Read more...

Carnage (2011)

Ελληνικός τίτλος: Ο Θεός της Σφαγής

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Σενάριο: Roman Polanski, Yasmina Reza (βασισμένο στην ομώνυμη θεατρική παράσταση)

Παίζουν: Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Waltz, John C. Reilly

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα δωματίου

Δύο αγόρια παίζουν ξύλο, και οι γονείς τους καλούνται να μαζέψουν τα σπασμένα σε μια απογευματινή συνάντηση.

Λατρεύω one-room dramas, και με τόσο πλούσιο cast και τον Polanski πίσω απ' την κάμερα, δεν μπορείς παρά να καταλήξεις με αριστούργημα, σωστά; Περίπου. Στο πρώτο 20λεπτο μπορώ να πω ότι παρακολουθούσα με μεγάλη ψυχρότητα, και οι τέσσερις ηθοποιοί έμοιαζαν να παλεύουν να μπουν σε ρόλους που δεν τους ταίριαζαν. Ευτυχώς, το Carnage αποδείχτηκε από εκείνες τις ταινίες που καλλιεργεί σταδιακά το ενδιαφέρον, και σε λίγη μόνο ώρα όχι μόνο είχε την αμείωτη προσοχή μου, αλλά είχε κερδίσει και την συμπάθεια προς τους ήρωες του. Δεδομένου του περιορισμένου χώρου, κάθε ταινία του είδους οφείλει να “αποζημιώνει” στήνοντας σωστά το υπόβαθρο των χαρακτήρων του, και να προσπαθήσει με τους διαλόγους και μόνο, να γνωρίσει στο θεατή τις ζωές τους, και κατ' επέκταση τα κίνητρα και την ιδιοσυγκρασία τους. Εντυπωσιάστηκα με την έξοχη χρήση στοιχείων όπως το κινητό ή τα περιοδικά για την επίτευξη αυτών ακριβώς των στόχων, όπως και με τους τρόπους που ο Polanski εκμεταλλευόταν το διαμέρισμα και τη γεωγραφία των επίπλων. Αναμενόμενα η συζήτηση για το περιστατικό μεταξύ των παιδιών, καταλήγει σε μια αναλογία για τη ζωή των δύο ζευγαριών, καθώς και τις διαφορετικές οπτικές γωνίες που έχει ο καθένας απ' τους τέσσερις ήρωες για την κοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις. Συναρπαστική η ταχύτατη αλλαγή των δυναμικών μεταξύ τους σε κάθε σημείο της συζήτησης, και παραπάνω από ευπρόσδεκτα τα κωμικά σημεία, όπως και η μη-κορύφωση και η φρεσκάδα στο φινάλε. Σε 80 λεπτά, το Carnage έχει τέσσερα υποκριτικά μεγαθήρια να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους με την πάροδο της ώρας, και αν και αυστηρά θεατρικό και ίσως λίγο “ασφαλές”, είναι και πάλι πολύ ενδιαφέρον και καλογραμμένο.

Read more...

Scream 4 (2011)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Wes Craven

Σενάριο: Kevin Williamson

Παίζουν: Neve Campbell, Courteney Cox, David Arquette

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Slasher τρόμου με χιουμοριστική κατεύθυνση

Το Woodsboro “γιορτάζει” την επέτειο των original φόνων, η Sidney Prescott επιστρέφει στο σπίτι της και ένας νέος δολοφόνος αρχίζει ξανά να σκοτώνει κοσμάκη.

Μετά την πρώτη τριλογία, τι; Φυσικά μια ταινία-αναφορά στα reboots/remakes. “New decade, new rules” λέει ο Wes Craven και προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, κλείνοντας το μάτι στις αναβιώσεις franchises τρόμου, με τον εκμοντερνισμό και τα απαραίτητα twists στο είδος που θα κάνουν την ιστορία να ξεχωρίσει. Τα αποτελέσματα είναι πολύ καλύτερα απ' ό,τι περίμενα, με φοβερή αυτοαναφορική διάθεση ήδη απ' την εισαγωγική σκηνή, και χαρακτήρες περισσότερο meta από ποτέ. Σκηνοθέτης και δολοφόνος ακολουθούν τη φόρμουλα της πρώτης ταινίας μέχρι κάποιο σημείο, και εφαρμόζουν στη συνέχεια τις ανανεωτικές τους προτάσεις, με τόσο έξυπνο τρόπου που επιτρέπεις μέχρι και τα κλισέ που χρησιμοποιούνται για χάριν του homage. Οι βετεράνοι της αρχικής τριλογίας δένουν όμορφα με το φρέσκο νεανικό cast, ο ρυθμός των δολοφονιών αυξάνεται εκθετικά με το λεπτό και το αίμα ρέει άφθονο. Αν κιόλας επιχειρήσεις να παίξεις το παιχνίδι “μάντεψε τον δολοφόνο”, να είσαι βέβαιος ότι κάθε φορά που νομίζεις ότι είσαι σίγουρος, ο ύποπτος θα πέφτει νεκρός στην επόμενη σκηνή. Με σασπένς παλιάς σχολής και μπόλικο χαβαλέ, το Scream 4 είναι τελικά ένα διασκεδαστικότατο και καλοφτιαγμένο slasher, που ξεπερνά με άνεση τα προηγούμενα δύο sequels, και κοντράρει στα ίσια το original και σε σκηνοθεσία αλλά και σε πρωτοτυπία. More please?

Read more...

Transformers: Dark of the Moon (2011)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Michael Bay

Σενάριο: Ehren Kruger

Παίζουν: Shia LaBeouf, Rosie Huntington-Whiteley

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράση

Autobots και Decepticons αρχίζουν ξανά το ξύλο, αυτή τη φορά με στόχο εξοπλισμό που έπεσε στο φεγγάρι κατά τη διάρκεια του πολέμου τους. Στη μέση φυσικά θα μπει για άλλη μια φορά ο νεαρός Sam Witwicky, που μοστράρει καινούρια γυναίκα, παλιό αυτοκίνητο και φουσκωμένα μυαλά.

Η φιλμογραφία του Michael Bay είναι μια σπουδή στην έκρηξη και τη flamboyant χρήση των ειδικών εφέ. Ποιος περισσότερο ταιριαστός για να αναλάβει ένα franchise που στηρίζεται σε ρομπότ που χτυπούν, κυνηγούν και ανατινάζουν το ένα το άλλο για την διασκέδασή σου. Στο πρώτο μέρος της τριλογίας, τα κατάφερε καλά, προσφέροντας αγνή καλοκαιρινή διασκέδαση, μετριάζοντας την παλοβομάρα του σε λογικά επίπεδα. Στο δεύτερο, διέλυσε τα πάντα, παραδίδοντας ένα δυσνόητο χάος, χωρίς αίσθηση λογικής ή κατεύθυνσης. Για το κλείσιμο -ναι, σιγά- της συνεργασίας του με τους αξιαγάπητους μηχανοκίνητους εξωγήινους, υποσχέθηκε ψηλότερα stakes, καλύτερο σενάριο και εφέ που θα διαλύσουν το μυαλό του ανυποψίαστου moviegoer. Τι απ' αυτά πέτυχε;

Να ξεκινήσουμε με τον ελέφαντα στο δωμάτιο; Το σενάριο είναι καλύτερο απ' τη 2η ταινία. Μετάφραση: δεν είναι τόοοοοοοσο χάλια. Παραμένει όμως χάλια. Για αρχή, πλήρως αποτυχημένο χιούμορ. (Μεγάλη παρένθεση alert: Oh God αυτοί οι γονείς. Δεν παλεύονταν την πρώτη φορά στο σπίτι τους, ούτε και τη δεύτερη στο κολέγιο. Γιατί να παλεύονται σε ένα λεωφορείο-τροχόσπιτο όπου μπαστακώθηκαν ενθυμούμενοι τα χρόνια της δόξας τους και γκρινιάζοντας για την επαγγελματική και ερωτική αχρηστία του κανακάρη τους; Ποιος γελάει μ' αυτούς τους τύπους; Κλείνει η Μεγάλη παρένθεση.) Μετά ένας συνεχής βομβαρδισμός κλισέ χαρακτήρων, από το μισότρελο-πλην-cool αφεντικό και τον νάρκισσο ανταγωνιστή, μέχρι το υψηλόβαθμο θηλυκό στέλεχος που στάζει τεστοστερόνη. Πιο μετά, ένα μάτσο ασύνδετες σκηνές που εκδηλώνουν την αμερικανική υπεροχή σε κάθε γωνιά του πλανήτη, αναστάσεις “νεκρών” που δεν δικαιολογούνται, ασυναρτησίες και διάλογοι επιπέδου παράστασης νηπιαγωγείου.

And then came the explosions. Μέσα στην αδιανόητη χαζομάρα των πρώτων 90 λεπτών, τα μόνα κομμάτια που διέσωζαν το ενδιαφέρον ήταν φυσικά οι συμπλοκές των ρομπότ, που σου πετούσαν τα μάτια έξω σε κάθε διασταύρωση ατσαλιού με ατσάλι, και κάθε ίχνος φλόγας απ' τα σωθικά τους καθώς καταστρέφονταν. Και σαν σκηνοθέτης που σέβεται το κοινό του, ο Michael Bay στάθηκε και συνειδητοποίησε πως πρέπει να μπει σε mode ολικής καταστροφής, αφιερώνοντας το τελευταίο 40λεπτο σε μια μάχη επικών διαστάσεων, διαλύοντας ό,τι είχε το δύσμοιρο Σικάγο σε δρόμους, κτήρια ή ουρανό. Ξεπερνώντας τον εαυτό του, προσφέρει καλογυρισμένη δράση με σταθερή φωτογραφία (μπορείς αυτή τη φορά να καταλάβεις τι γίνεται όταν παίζουν τα ρομπότ ξύλο, αλήθεια!) και μια πανδαισία οπτικών και ηχητικών εφέ που αποζημιώνει για όποια πτώση IQ χρειάστηκε να υποστείς για να φτάσεις σε εκείνο το σημείο. Και εκπληκτικά, σε κάνει για μερικά λεπτά να αποκτήσεις συναισθήματα για τους χαρακτήρες του, χειριζόμενος όμορφα την αυτοθυσία και το -παντελώς άστοχο μέχρι εκείνη τη στιγμή- ρομάντζο των ατάλαντων πρωταγωνιστών, και εκμηδενίζοντας σχεδόν τις ρατσιστικές και σεξιστικές εξάρσεις των προηγούμενων ταινιών. Η απίθανη του κλιμάκωση βάζει το κερασάκι στην τούρτα, και το Dark of the Moon παίρνει με το σπαθί του τον τίτλο του διασκεδαστικότερου -άρα και καλύτερου;- μέρους της τριλογίας των Transformers.

Read more...

2011 Movie Bits: Part 1

Captain America: The First Avenger (3/5)

Η πιο πρόσφατη των ταινιών της Marvel για τους χαρακτήρες που θα πρωταγωνιστήσουν στο υπερθέαμα των Avengers που θα απολαύσουμε τον Μάιο, βάζει ισχυρή υποψηφιότητα και για τον τίτλο της καλύτερης. Για το Iron Man 2 και το Thor τα έχω πει στα αντίστοιχα posts, αλλά ας θυμίσω ότι μίσησα τους τρόπους με τους οποίους η Marvel διάλεξε να κάνει τις ταινίες ελκυστικές, και που συνοψίζονται στη ταυτόχρονη χρήση αφενός φτηνού χιούμορ που έφτανε στα όρια της παρωδίας και αφετέρου εντελώς “φτιαχτής” και cheesy ατμόσφαιρας. Μεγάλο μέρος της εκτίμησής μου για το Captain America λοιπόν προήλθε απ' την εντελώς διαφορετική κατεύθυνση που ακολούθησαν εδώ οι δημιουργοί. Σοβαρή ταινία, χωρίς χαζά comic reliefs (μέχρι κι ο πρόγονος του Tony Stark απέφευγε τις πολλές σαχλαμάρες!) ή προπαγανδιστικά μηνύματα, και με ξεκάθαρη έμφαση στο action κομμάτι του δημοφιλούς χαρακτήρα. Προφανώς ως κλασικό καλοκαιρινό blockbuster, δεν μπορείς να πεις ότι ξεφεύγει ιδιαίτερα από σεναριακές φόρμουλες του είδους, αλλά τουλάχιστον είναι πιο καλογυρισμένο απ' την πλειοψηφία των comic book μεταφορών της σειράς (πόσο ωραία χρώματα) και ξεκολλώντας από την τακτική της διακωμώδησης της ιστορίας του, είναι και πολύ πιο διασκεδαστικό απ' αυτές.

The Adjustment Bureau (3/5)

Πολιτικός ερωτεύεται κοπέλα, αλλά αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι υπάρχουν δυνάμεις που προσπαθούν να εμποδίσουν τη συνέχιση της σχέσης τους. Η sci-fi ιδέα πίσω απ' αυτές τις δυνάμεις, είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, και το Adjustment Bureau είναι αρκετά τίμιο στην υποστήριξή της. Για ταινία που δίνει credits στον Philip K Dick, βέβαια, δεν ανταποκρίνεται πάντα στις απαιτήσεις, και βγάζει λίγο μάτι ότι δεν έχει καλοσκεφτεί τους τρόπους με τους οποίους δικαιολογεί τις συμπτώσεις της. Παρά την προχειρότητα όμως κάποιων plot points, η σχέση που έχει στον πυρήνα της, πείθει. Βοηθάει ο εξαιρετικός Matt Damon που αντί για μια απλά διεκπεραιωτική ερμηνεία φαίνεται να γουστάρει, και καταφέρνει να δώσει μόνος του λίγο παραπάνω βάθος στον χαρακτήρα του. Τελικά, η ταινία με κέρδισε με την πολύ καθαρή φωτογραφία και την ωραία ψευτο-indie αισθητική της, και το love story μου άφησε μια γλυκιά γεύση στο στόμα. Αν οι καλές ιδέες του ήταν λίγο πιο καλοδουλεμένες, μπορεί και να γινόταν ένα sci-fi διαμαντάκι, αλλά ακόμα και έτσι, το Adjustment Bureau είναι 100% feel-good material.

Limitless (3,5/5)

Σε συνέχεια με το από πάνω, άλλη μια εξαιρετική ιδέα που με καλύτερη εκτέλεση θα γινόταν αριστούργημα: αποτυχημένος τύπος επιχειρεί να διώξει το writer's block του με ένα μυστήριο ναρκωτικό που υπόσχεται ότι θα του δώσει πρόσβαση στο 100% του εγκεφάλου του. Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της ταινίας, είναι ξεκάθαρα η σκηνοθεσία. Τα φίλτρα και τα χρώματα που χρησιμοποιούνται για να τονιστεί η διαφορά μεταξύ των δύο καταστάσεων του εγκεφάλου του ήρωα, είναι καταπληκτικά. Όμως και το γράψιμο στα πρώτα 70 λεπτά είναι εξαιρετικό, εισάγοντας με πολύ ιδιαίτερο τρόπο την έννοια ενός σύγχρονου “υπερ-ήρωα” και στήνοντας γύρω του ένα ωραιότατο θρίλερ με συνωμοσίες και κυνηγητά. Το τελευταίο μισάωρο δυστυχώς είναι αρκετά πρόχειρο και το φινάλε εντελώς άτσαλο, αλλά δεν χαλάνε και την συνολική αίσθηση της ταινίας, που είναι τελικά ένα πολύ καλό δράμα μυστηρίου, με έναν εξαιρετικό Bradley Cooper σε mode εξιλέωσης για όλες τις ερμηνείες-αγγούρια της υπόλοιπης καριέρας του.

The Lincoln Lawyer (3/5)

Uber-cool δικηγόρος που ειδικεύεται στο να υπερασπίζεται και να γλιτώνει απ' τη φυλακή “κακούς”, πέφτει σε τύπο που φαίνεται να έχει αδιάβλητο σχέδιο για να αθωωθεί, και φυσικά κάπου εκεί ξυπνάει η συνείδησή του. Αν σου φαίνεται υπερβολικά οικείο το παραπάνω, δεν έχεις καθόλου άδικο. Σκηνικό που έχουμε δει σε δικαστικό δράμα πολλές φορές, είτε στη μικρή είτε στη μεγάλη οθόνη. Και χαρακτήρας που επίσης είναι πολύ της μόδας τα τελευταία χρόνια. Α, και αν θυμάσαι, το προηγούμενο δικαστικό δράμα με τον Matthew McConaughey δεν με είχε ξετρελάνει κιόλας. Κι όμως, προσπαθώντας να με πείσει ότι αφενός δεν είναι μια απ' τα ίδια και ότι αφετέρου ο McConaughey έχει κάποιο ταλέντο που δεν περιλαμβάνει κοιλιακούς και τρέξιμο σε ηλιόλουστα θέρετρα, το Lincoln Lawyer πρέπει να ομολογήσω ότι με κέρδισε. Ναι, πολλές φορές φαίνεται από χιλιόμετρα τι θα γίνει στην επόμενη σκηνή, και από φωτογραφία και μοντάζ το λες και αρκετά πρόχειρο σε σημεία. Όμως έχει κομμάτια πραγματικά εντυπωσιακά (οι σκηνές με τον Michael Peña πχ), καθώς και μερικά ωραία twists που αν δεν το κάνουν να ξεχωρίζει ιδιαίτερα από την κοινή ταινία του είδους, του δίνουν τουλάχιστον αρκετούς bonus πόντους. Ο McConaughey με εξέπληξε ευχάριστα παίζοντας μια ταιριαστά παραποιημένη έκδοση του εαυτού του, χωρίς υπερβολές και μελοδραματισμούς. Η ταινία είναι γρήγορη, κρατάει το ενδιαφέρον, και το κυριότερο, δεν προσπαθεί να περάσει για κάτι παραπάνω από ένα διασκεδαστικό -πλην “σοβαρό”- δικαστικό δράμα. Κατηγορία στην οποία πετυχαίνει διάνα.

30 Minutes or Less (1/5)

Η ταινία μου τράβηξε την προσοχή υποσχόμενη έμπνευση από την απίστευτη ιστορία αυτού του ανθρώπου. Τελικά το μόνο κοινό σημείο που είχε μ' αυτήν ήταν η ιδέα ενός ανθρώπου που αναγκάζεται να ληστέψει μια τράπεζα φορώντας βόμβα-γιλέκο. Το 30 Minutes or Less αποδείχθηκε κωμωδία στην οποία κανένας απολύτως συντελεστής δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να υπερασπιστεί τη φήμη του. Ο Ruben Fleischer δεν δείχνει ούτε δείγμα της φαντασίας με την οποία σκηνoθέτησε το Zombieland και οι κωμικοί του cast παίζουν μια νερωμένη έκδοση του πιο συνηθισμένου τους ρόλου, χωρίς νεύρο ή ίχνος προσπάθειας. Οι σεναριογράφοι επαναλαμβάνουν στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, τυπικά κουρασμένα “αστεία”, προσπαθώντας κιόλας να το παίξουν σινεφίλ βάζοντας τους χαρακτήρες να πετάνε random αναφορές σε ταινίες δράσης. Η φιλία των ηρώων δεν πείθει, το ρομάντζο είναι εντελώς άστοχο και η “σχέση” του χαρακτήρα του Danny McBride με τον πατέρα του είναι εντελώς προβλέψιμη και κλισέ. Αστεία σημεία υπάρχουν διάσπαρτα εδώ κι εκεί, και η ταινία κρατάει τόσο λίγο που καταφέρνει να σου κρατήσει ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον. Γενικά όμως, παρά τις υποσχέσεις, το 30 Minutes or Less δεν είναι τίποτα που δεν έχεις ξαναδεί σε αρκετά έως πολύ καλύτερη εκδοχή.

Read more...

Top 2011 TV series

Άλλη μια χρονιά που ο κινηματογράφος μπήκε σε δεύτερη προτεραιότητα και βρήκα πάλι τον εαυτό μου να βλέπει -υπερβολικά- πολλή τηλεόραση. Λίστες έκανα πάντα στα “κρυφά”, αλλά φέτος αποφάσισα να μοιραστώ εδώ τα αγαπημένα μου τηλεοπτικά θεάματα για το 2011. Στην πορεία μου βγήκαν πολλά, οπότε έσπασα αυτό που προοριζόταν για ένα Top 10, σε δύο διαφορετικές λίστες, χωρίζοντας δράμα και κωμωδία. Έτσι, παρόλο που αρκετές απ' τη 2η κατηγορία θα άξιζαν πολύ ψηλές θέσεις σε γενική λίστα, αποφάσισα να play it safe προβάλλοντας περισσότερες αγαπημένες μου σειρές και αποφεύγοντας ταυτόχρονα την εφιαλτική σύγκριση διαφορετικών ειδών. Φυσικά ακόμα παρακάτω θυμήθηκα ότι οι Άγγλοι πέρσι είχαν κέφια και κατέληξα να κάνω και 3η λίστα, με τις αγαπημένες μου mini-series της χρονιάς. Χωρίς παραπάνω εισαγωγές, ακολουθεί ένα τεράστιο post για μια εξαιρετική τηλεοπτική χρονιά.

Διαβάστε περισσότερα »

Read more...

Moneyball (2011)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Bennett Miller

Σενάριο: Aaron Sorkin, Steven Zaillian (βασισμένο στο βιβλίο του Michael Lewis)

Παίζουν: Brad Pitt, Jonah Hill, Philip Seymour Hoffman, Chris Pratt

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα, βιογραφία

  

Ταινίες με προπονητές ή managers έχουμε δει αρκετές. Συνήθως αφορούν ένα μεγάλο όνομα που καταλήγει να κοουτσάρει μικρή ομάδα και την φέρνει απ' το πουθενά στη νίκη, μια ομάδα από περιθωριακούς misfits που απ' το πουθενά καταλήγουν στη νίκη και στην πορεία μαθαίνουν την αξία της φιλίας κτλ. Γενικά η συνηθισμένη αθλητική ταινία είναι η ιστορία κάποιων φτωχών πλην τίμιων underdogs που θριαμβεύουν εναντίον κάποιων “Γολιάθ”. Το Moneyball, δεν το λες λοιπόν μάλλον, ούτε καν “αθλητική ταινία”. Παρόλο που ασχολείται με το baseball, είναι περισσότερο μια ταινία για την εμμονή ενός ανθρώπου που λατρεύει ένα άθλημα, αλλά κατανοεί ότι έχει προβληματικές αρχές και επιχειρεί με αυτοθυσία να τις αλλάξει.

Δεν κατάφερα να εκτιμήσω ποτέ το baseball σαν άθλημα. Ίσως είναι που δεν κατάλαβα και ποτέ μου τους κανόνες ή γιατί το κάθε παιχνίδι διαρκεί δέκα χιλιάδες ώρες. Ευτυχώς, το Moneyball ούτε απαιτεί πρότερη γνώση του, ούτε και θα σε “φορτώσει” με άχρηστες πληροφορίες για να σε πείσει. Η τακτική του είναι η εξής: “Ψιτ, φίλε, κοίτα. Έχεις αυτόν εδώ τον τύπο. Απέτυχε σαν παίχτης. Αποφάσισε ότι σαν manager δεν θα κάνει τα ίδια λάθη μ' αυτούς που φούσκωσαν κάποτε τα προσόντα του και τον αγόρασαν, για να καταλήξει τελικά πεταμένα λεφτά. Και αποφάσισε ότι αυτήν την πρακτική θα την αλλάξει, και θα σηκώσει το ρημάδι το τρόπαιο με μια ομάδα της πλάκας, γιατί μισεί την ήττα. Α, να και 4-5 στατιστικά με τα οποία στοχεύει να το κάνει αυτό, αλλά μην σε νοιάζει και ιδιαίτερα.” Γιατί, είπαμε, δεν είναι ταινία για το baseball. Είναι μια ωδή στην επιμονή, στο μανιώδες κυνηγητό για την επιτυχία, αλλά και στην αναζήτηση της λύτρωσης για τα λάθη του παρελθόντος, που στοιχειώνουν ακόμα τον ύπνο σου και καθορίζουν τη ζωή σου. Φανταστικός Brad Pitt, στου οποίου τα μάτια βλέπεις την καταστροφή απ' την ήττα και την λάμψη απ' την επιτυχία. Φανταστικός Aaron Sorkin, που συνυπογράφει το adaptation του ομώνυμου βιβλίου, και συνεχίζει να γράφει έξοχους διαλόγους με τόσο όμορφο και subtle χιούμορ. Φανταστικός και ο Bennett Miller, που μεταφέρει το σενάριο αυτό χωρίς μελοδραματικές φανφάρες, άριστη χρήση των flashbacks και των πλάνων ψευδο-αρχείου, και χτίζει τόσο εύκολα βαριά συναισθηματικές σκηνές. Ναι, με έκανε να κλάψω δύο φορές για ένα άθλημα που δεν καταλαβαίνω, για την ομάδα μιας πόλης που δεν έχω ιδέα που πέφτει, και για την εσωτερική μάχη ενός ανθρώπου που δεν θυμάμαι τώρα ούτε και το όνομά του. Και αυτό για μένα είναι σπουδαίος κινηματογράφος.

Read more...

Drive (2011)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Nicolas Winding Refn

Σενάριο: Hossein Amini (βασισμένο στο βιβλίο του James Sallis)

Παίζουν: Ryan Gosling, Carey Mulligan, Bryan Cranston, Albert Brooks, Oscar Isaac, Ron Perlman

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα, θρίλερ, λίγο από ιστορία εκδίκησης και λίγο από ρομάντζο

Μετά κι από τις δύο φορές που το είδα, το Drive μου καρφώθηκε στο κεφάλι σαν “αδελφάκι” των History of Violence και Lost in Translation. Εξηγώ. Το Drive είναι ξεκάθαρα ένα mood piece, που βάζει -όπως και τα άλλα δύο- το στυλ πάνω απ' την ουσία, για να πετύχει έναν στόχο. Στην προκειμένη περίπτωση, ο στόχος φαίνεται να είναι ένα throwback στα 80s, στον Michael Mann και στον νεαρό Marty Scorsese. Φαίνεται απ' το soundtrack, απ' τους χαρακτήρες, απ' τον τρόπο που μεταχειρίζεται τη βία, απ' τους ρυθμούς του, απ' τα νυχτερινά του πλάνα. Οπτικά ο Refn ξεπερνάει τον εαυτό του, με υπέροχη σκηνοθεσία, ξεχωριστή αλλά όχι υπερβολικά φαντεζί. Τα μακροσκελή σιωπηλά πλάνα μεταξύ των ηρώων του ενόχλησαν πολύ κόσμο. Μερικές φορές είναι όντως υπερβολικά, αλλά στις περισσότερες των περιπτώσεων συμβολίζουν με επιτυχία ένα πολύ απλό πράγμα: πόσα περισσότερα μπορείς να πεις απλά με ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο ή ένα άγγιγμα. Στο ρομαντικό κομμάτι πετυχαίνει έτσι διάνα. Στο κομμάτι revenge-drama, επίσης, έχει να παρουσιάσει φοβερά καλογυρισμένες σκηνές δράσης και αποφεύγει να κάνει τη βία του καρτουνίστικη.

Το πρόβλημα που έχω εγώ όμως δεν έχει να κάνει τόσο με τους ρυθμούς του, αλλά με το σενάριο. Καμία στιγμή δεν ένιωσα ότι συνδέομαι με τους χαρακτήρες, γιατί το μόνο που ήξερα γι' αυτούς ήταν ένα ελαφρύ περίγραμμα των κινήτρων τους, τα οποία και δεν παρουσίαζαν καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Ο Ryan Gosling επίσης με προβλημάτισε. Καταλαβαίνω ότι ήταν σκηνοθετική επιλογή η σιωπή του στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, αλλά νιώθω πως κατέληξε σε gimmick και ενώ τα βλέμματά του ήταν πολύ εκφραστικά, τελικά η ερμηνεία του ήταν για μένα εντελώς υποτονική. Παρ' όλα αυτά, είναι το μόνο απ' τα -ομολογουμένως πολλά- εξεζητημένα σημεία της σκηνοθεσίας που μπορώ να πω ότι με πείραξε. Κατά τα άλλα, λάτρεψα τα πλάνα του Drive, το υπέροχο δέσιμο της εικόνας με την μουσική και την σοβαρότητά του. Μπορεί τελικά να μην συμμερίζομαι τη γνώμη αυτών που παρουσιάζουν σαν την Δευτέρα Παρουσία του σινεμά, αλλά καταλαβαίνω γιατί το αγάπησαν και εκτιμώ την τεχνική του αρτιότητα και τις αναφορές του σε μια άλλη κινηματογραφική εποχή, που έχει δώσει τη θέση της σε CGI-heavy ομοιόμορφες και τυπικές υπερπαραγωγές.

Read more...

[TV] Classic Doctor Who – Season 12 (1975)

Doctor: 4^th (Tom Baker)

Season: 12

Episodes: 01-20 (complete)

Διάρκεια: 20x25 λεπτά

Κατά κοινή ομολογία, η πρώτη σαιζόν της κλασικής σειράς που ακολουθεί ένα υποτυπώδες arc σε όλης τη διάρκεια. Οι ιστορίες είναι μεν σε μεγάλο βαθμό αυτοτελείς, αλλά η μετάβαση απ' την μια στην άλλη δεν βγάζει νόημα αν τις δεις ανακατεμένες. Δυστυχώς δεν είναι όλες και εξίσου καλές, αλλά για χάρη του Tom Baker και του continuity, αξίζουν να τις δεις με την σειρά. Ας τις δούμε μια μια.

#75. Robot (01-04)

Η πρώτη ιστορία του Tom Baker είναι ευτυχώς και πάρα πολύ καλή. Ένα ρομπότ κλέβει απόρρητα έγγραφα απ' το UNIT και μια οργάνωση απειλεί με πυρηνικό όλεθρο ολόκληρο τον πλανήτη. Στην πρώτη του εμφάνιση, ο Tom Baker καταφέρνει να παρεκκλίνει απ' την ερμηνεία του προκατόχου του, και να παρουσιάσει έναν Doctor πιο παιχνιδιάρη, πιο fun, πιο έξω-καρδιά, αστείο αλλά όχι γελοίο. Companions πλην της Sarah Jane Smith είναι και ο θρυλικός Brigadier και ο γιατρός Harry Sullivan, που θα συνοδέψει τον Doctor και στην υπόλοιπη σαιζόν. Το Robot είναι γενικά πολύ διασκεδαστικό, με καλογραμμένο σενάριο και μερικά όμορφα σκηνοθετικά τρικ, και ξεφεύγει εύκολα απ' το διαδικαστικό χαρακτήρα που θα μπορούσε να έχει μια post-regeneration ιστορία.

#76. The Ark in Space (05-08)

Το TARDIS εμφανίζεται σε έναν διαστημικό σταθμό στο μακρινό μέλλον, όπου η Γη έχει καταστραφεί από την ηλιακή ακτινοβολία, και οι επιζώντες βρίσκονται σε κατάσταση νάρκωσης περιμένοντας να γίνει ξανά ο πλανήτης κατοικήσιμος για να επιστρέψουν. Ο Doctor, η Sarah και ο Harry ανακαλύπτουν ότι κάτι έχει πάει στραβά και οι άνθρωποι έχουν μείνει κοιμισμένοι πολύ περισσότερο απ' ό,τι χρειαζόταν, και έρχονται αντιμέτωποι με μια μυστηριώδη ασθένεια που καταλαμβάνει έναν έναν τους επιζώντες. Το κύριο πρόβλημα με το Ark in Space είναι τα production values. Το σενάριο είναι αξιοπρεπές, αλλά δυστυχώς το μακιγιάζ και τα εφέ είναι τόσο φτηνά που όσο κι αν προσπαθείς δεν μπορείς να τα παραβλέψεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το βαμμένο πράσινο bubble-wrap που χρησιμοποιείται για το “τέρας” και τους μολυσμένους ανθρώπους, που δυστυχώς δεν σου επιτρέπει να πάρεις στα σοβαρά την απειλή, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Tom Baker, που -μεταξύ άλλων- βοηθάει την Sarah να ξεπεράσει τους φόβους της, δίνοντας της περιθώριο να αποδείξει ότι το φύλο της δεν την κάνει αδύναμη. Γενικά, το Ark in Space δείχνει πολύ παλαιότερο απ' ό,τι είναι, και ακόμα και μετά το ρετουσάρισμα στα εφέ για το dvd, το αποτέλεσμα παραμένει στην καλύτερη μέτριο.

#77. The Sontaran Expirement (09-10)

Το φινάλε του Ark in Space βρίσκει τους τρεις μας ήρωες να κατεβαίνουν στη Γη για να επιδιορθώσουν ένα κανάλι τηλεμεταφοράς. Εκεί συναντούν μια ομάδα “ναυαγισμένων” αποίκων, που περιμένουν διάσωση, προσπαθώντας ταυτόχρονα να γλιτώσουν από έναν Sontaran που κατασκοπεύει τη Γη για να δει αν είναι πρόσφορη για απόβαση. Καλοστημένο 40λεπτο, με πιστευτό αυτή τη φορά εχθρό, και ο Styre μου θύμισε για άλλη μια φορά πόσο λατρεύω τους Sontarans για villains του Doctor Who. Απολαυστικά τα τετ-α-τετ του με την Sarah αλλά και με τον Tom Baker, που δείχνει για πρώτη φορά τα “δόντια” του, και δείχνει ότι μπορεί να είναι επιθετικός και απειλητικός εκτός από διασκεδαστικός. Καλή ιστορία, αλλά δυστυχώς πολύ μικρή.

#78. Genesis of the Daleks (11-16)

Ένας Time Lord διακόπτει την επιστροφή του Doctor και των συντρόφων του στον διαστημικό σταθμό, και τους αναθέτει μια εξαιρετικά σημαντική αποστολή: να επισκεφτούν τον πλανήτη Skaro στην εποχή της γένεσης απ' τον Davros, του πιο αιμοβόρου εχθρού του Doctor, των Daleks. Στόχος είτε να εμποδίσουν την δημιουργία τους, είτε να την επηρεάσουν καθοριστικά, είτε να αποκτήσουν πληροφορίες που θα βοηθήσουν στο μέλλον στην καταστροφή τους. Το Genesis of the Daleks αξίζει κάθε ύμνο που έχει γραφτεί/ειπωθεί για χάρη του, και ήδη απ' το πρώτο δεκάλεπτο ενθουσιάζει με το πόσο καλοφτιαγμένος είναι ο κόσμος του, με το πόσο ψηλά είναι τα stakes και με το πόσο εύκολα αποφεύγονται τα κλισέ στα οποία θα μπορούσε να στηριχθεί. Σερβίρει μπόλικο σασπένς, περιπέτεια και εξαιρετικούς χαρακτήρες, ενώ ταυτόχρονα καταπιάνεται με “βαριά” θέματα όπως είναι η φυλετική διάκριση και το δικαίωμα του κάθε όντος στη ζωή. Χορταστικό 6-parter, που πέρα απ' το πλούσιο insight σε σημαντικό κομμάτι της μυθολογίας της σειράς που προσφέρει, δείχνει πως η σειρά μπορεί με το κατάλληλο γράψιμο να ξεφύγει απ' τα καλούπια της και να παραδώσει μεγάλα μηνύματα. Αριστουργηματικό και φυσικά must-see για κάθε fan της καινούριας σειράς που σέβεται τον εαυτό του.

#79. Revenge of the Cybermen (17-20)

Οι ήρωες μας επιστρέφουν στον διαστημικό σταθμό, αλλά σε λάθος χρονική περίοδο. Περιμένοντας να συναντηθούν με το TARDIS για να συνεχίσουν το ταξίδι τους στο χωροχρόνο, αναμειγνύονται στη διαμάχη μεταξύ των Cybermen και των κατοίκων του Voga, ενός πλανήτη που αποτελείται αποκλειστικά από χρυσό. Άλλη μια πολύ φτηνή παραγωγή, αλλά δυστυχώς τα προβλήματα αυτή τη φορά είναι περισσότερο σεναριακά. Παντελώς αδιάφορη ιστορία, με κακή χρήση των Cybermen (που μοιάζουν εδώ τρομαχτικά με playmobil),μερικές αποφάσεις χαρακτήρων που δεν βγάζουν κανένα απολύτως νόημα και τραβηγμένο απ' τα μαλλιά για να γεμίσει 4 25λεπτα. Απογοητευτικό για φινάλε σαιζόν, και δεν συνίσταται για κανέναν απολύτως λόγο.

(*) Αν δεν έχεις ιδέα τι είναι αυτός ο Doctor Who και είσαι fan του sci-fi ή/και της αγγλικής τηλεόρασης, α) ντροπή σου, β) αρχίζεις άμεσα την σειρά του 2005 και επιστρέφεις όταν την τελειώσεις.

Read more...

The Favorites: Se7en (1995)

Το Se7en θα το θυμάμαι πάντα ως την ταινία που με έβαλε στο τρυπάκι να αρχίσω να βλέπω “σοβαρές” ταινίες. Την πρώτη φορά με συγκλόνισε. Αρκετά χρόνια μετά, συνεχίζω να το λατρεύω για το κάθε του δευτερόλεπτο.

Όταν έπιασε το Se7en ο David Fincher, είχε ως μόνη κινηματογραφική εμπειρία το 3ο Alien, στο οποίο εν τέλει -αν πιστέψεις τον ίδιο και στενούς συνεργάτες- δεν εργάστηκε όπως θα ήθελε (ελέω κουστουμιών) και απέτυχε. Κι όμως, αν και τυπικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από απλά επιτυχημένος βιντεοκλιπάς, ξεκινάει εδώ με μια αυτοπεποίθηση που αγγίζει τα όρια της αλαζονείας. Οι εντυπωσιακοί τίτλοι αρχής της ταινίας παρακολουθούν τον villain που δεν έχει ακόμα συστηθεί στο κοινό, και σε πετάνε αυτόματα σε μια ατμόσφαιρα έντασης και καταστροφής. Οι ήρωες, δύο ντετέκτιβς που μοιάζουν στην φιλοσοφία και την εργασιομανία, αλλά διαφέρουν τόσο πολύ στο χαρακτήρα και στην προσέγγιση απέναντι στο έγκλημα. Ο “παλιός” είναι έμπειρος, αλλά κουρασμένος και απογοητευμένος. Η πόλη όπου έζησε τις περισσότερες δεκαετίες του, και η ευκολία με την οποία οι κάτοικοί της έμαθαν να αντιμετωπίζουν το έγκλημα με απάθεια, τον έχουν αφήσει με μια πικρία. Νιώθει πως η ίδια απάθεια έχει περάσει πια και σ' αυτόν, και έχοντας συμβιβαστεί με το “so many corpses roll away unrevenged”, επιθυμεί πια να τελειώσει. Ο “νέος” απ' την άλλη, αδιαφορεί για την έννοια της υπομονής και τρέχει να γίνει ήρωας, βάζοντας το συναίσθημα μπροστά απ' τη λογική.

Κι όμως, εγώ πάντα εντυπωσιάζομαι πιο πολύ τον καλοδουλεμένο villain του Kevin Spacey. Κατ' αρχάς, ξεκάθαρα η ιδέα του serial killer που σκοτώνει όχι απλά για τιμωρία αλλά και για “εκπαίδευση”, έχοντας σαν πάτημα τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα, είναι καταπληκτική. Καλές ιδέες όμως έχουμε δει πολλές και είναι τελικά η εκτέλεση αυτή που μετράει. Εδώ η εκτέλεση ξεπερνάει κάθε προσδοκία, ξεκολλώντας ακριβώς από οτιδήποτε θα μπορούσε να περιμένει ο θεατής. Η ταινία χωρίζεται σε μέρες-κεφάλαια, κι ενώ πιστεύεις ότι έχεις πιάσει το μοτίβο του ενός φόνου κάθε μέρα, το Se7en ολοκληρώνεται σε μια βδομάδα, έχοντας αλλάξει μοτίβο 3-4 φορές. Τα εγκλήματα είναι στημένα με μαεστρία, και ο δολοφόνος του Kevin Spacey δεν είναι άλλος ένας μανιακός με μια έμμονη ιδέα. Είναι διαβασμένος, εύστροφος και ξέρει ότι θα κερδίσει όταν στηρίξει το σχέδιό του στα συναισθήματα του αντιπάλου του.

Το Se7en απογειώνει το είδος του crime-mystery, αλλά είναι εγκληματικά υποτιμητικό να το θεωρείς απλά ένα “αστυνομικό θρίλερ”. Ο Fincher έχει στήσει την ιστορία του με φόντο μια απαθή κοινωνία, με ηθική κατάπτωση και συναίνεση πρακτικά στο έγκλημα. Δεν κάνει όμως ήρωα (όπως το Dexter) τον δολοφόνο που νιώθει πως επιτελεί θείο έργο, και αποφεύγει όμορφα την παγίδα του διδακτικού χαρακτήρα. Βασικά δεν έχει καν ήρωα. Έχει απλά έναν κεντρικό χαρακτήρα -ξεκάθαρα πρωταγωνιστής για μένα ο Morgan Freeman- που ζει μια εσωτερική διάλυση, αλλά βλέπει στιγμιαία το ένστικτο του μέντορα να ξυπνάει, όταν βρίσκεται συνεργάτης με έναν φουριόζο νεαρό, κι ας αποτυγχάνει στο τέλος να τον συγκρατήσει. Και γι' αυτό είναι κατά τη γνώμη μου αυτός πιο τραγικός ήρωας κι απ' τον David του Brad Pitt, γιατί ενώ δεν έχει τις σοβαρές υλικές και ψυχολογικές απώλειες του τελευταίου, ξεμένει τελικά στη μοναξιά του, ανήμπορος ακόμα και να καταθέσει τα όπλα. Πίσω απ' την κάμερα, ο Fincher επιμένει στο γκρίζο χρώμα και τη μουντάδα, και παρουσιάζει για πρώτη φορά εδώ την ψυχρότητα που έχει τονίσει ιδιαίτερα στα τελευταία του έργα. Συνδυάζει υπέροχα την εξαιρετική μουσική και την πανέμορφη φωτογραφία, και χτίζει επιβλητική ατμόσφαιρα, με γρήγορους ρυθμούς όταν τους χρειάζεται και πάντα μια αίσθηση απειλής και μυστηρίου. Η κλιμάκωση είναι έντονη και το φινάλε όσες φορές κι αν το δεις, ανατριχιαστικό. Και τελικά, όσο χιλιοπαιγμένη ταινία κι αν είναι το Se7en, πάντα σε βάζει σε σκέψεις, και πάντα σου μαυρίζει την ψυχή. Και ζητάς κι άλλο.

(*) Δεν υπάρχει πάντα όρεξη να δεις κάτι καινούριο. Μερικές φορές λοιπόν κι εγώ αρχίζω να ξεσκονίζω τα dvd της βιβλιοθήκης ή τα βάθη του σκληρού δίσκου, για κάτι που εγγυημένα με “πιάνει”. Όχι όσο συχνά όσο θα ήθελα, αλλά μερικές μέρες (νύχτες), δεν έχω καλύτερο απ' το να αφήνομαι στην παρήγορη συντροφιά μια αγαπημένης ταινίας. Στην παρούσα “στήλη” θα επιχειρήσω να γράφω για τέτοιες ταινίες, που έχουν αντέξει για μένα το τεστ της πολλαπλής προβολής και που δεν θα σταματήσω ποτέ να λατρεύω ξανά και ξανά.

Read more...

[TV] Classic Doctor Who – The Time Warrior (1973)

Doctor: 3^rd (Jon Pertwee)

Season: 11

Episodes: 01-04

Διάρκεια: 4x25 λεπτά

Λατρεύω τον Doctor Who (*). Και τι καλύτερο όταν έχεις δει διπλές φορές τα επεισόδια της καινούριας σειράς, απ' το να κάνεις μια βουτιά στο παρελθόν και να σκαλίσεις επιλεγμένες ιστορίες απ' την κλασική σειρά του 1963. Επέλεξα για πρώτη φορά το The Time Warrior γιατί αποτελεί επεισόδιο σταθμό, εισάγοντας τους Sontarans ως εχθρούς του Doctor και την θρυλική Sarah Jane Smith ως companion. Αποδείχθηκε περισσότερο σημαντικό απ' όσο νόμιζα.

Λίγα trivia για αρχή. Τα “ιστορικά” επεισόδια της σειράς, στα οποία ο Doctor γύριζε πίσω στο χρόνο για να συναντήσει ιστορικές μορφές, να ζήσει ιστορικά γεγονότα και γενικά να βάλει το χεράκι του σε ιστορικές περιόδους, ήταν μέχρι τότε αποτυχημένα εμπορικά, έχοντας σταθερά την χαμηλότερη τηλεθέαση. Επόμενο ήταν φυσικά οι σεναριογράφοι να διστάζουν να επιμείνουν σε μια μορφή που φαινόταν να μην αρέσει, και να δοκιμάσουν να εμπλουτίσουν το concept με γερές δόσεις sci-fi. Βρίσκουμε λοιπόν τον Doctor να εξερευνά την εξαφάνιση επιστημόνων από τις κεντρικές εγκαταστάσεις του UNIT, αποστολή που τον οδηγεί πίσω στο Μεσαίωνα, όπου ένας εξωγήινος έχει πέσει στη Γη. Ο εξωγήινος δεν είναι άλλος απ' τον πρώτο Sontaran στην ιστορία της σειράς, που προκειμένου να επιδιορθώσει το σκάφος του, απαγάγει τους επιστήμονες (ταξιδεύοντας προφανώς στον χρόνο) και προμηθεύει έναν πολεμοχαρή τοπικό άρχοντα με εξελιγμένα όπλα, για να εξασφαλίσει την συμβολή του κάστρου του στον σκοπό του. Φυσικά κάπου εκεί εμφανίζεται και ο Doctor, για να σταματήσει τον Sontaran, αλλά και τον πόλεμο που ξεσπάει μεταξύ των κάστρων της περιοχής.

Ωραίο twist στο “ιστορικό” επεισόδιο. Και για να πληθύνουν οι καινοτομίες, με την είσοδο της Sarah Jane Smith ως companion, η σειρά αποκτά και φεμινιστική χροιά. Οι ίδιοι οι παραγωγοί παραδέχονται ότι μέχρι τότε, οι θηλυκές σύντροφοι του Doctor εκτελούσαν χρέη “γλάστρας”, παίζοντας απλά το ρόλο της πριγκίπισσας που ο Doctor -ως άλλος Super Mario- θα έσωζε κάθε φορά απ' τα νύχια του “δράκου”. Με την SJS, αυτό αλλάζει. Είναι έξυπνη, αποφασιστική, και δεν διστάζει να πάρει πρωτοβουλία ή να αμφισβητήσει τα σχέδια του Doctor αν σκέφτεται εκείνη καλύτερα. Η μακαρίτισσα Elisabeth Sladen απολαυστική στο ρόλο της και θα σημαδέψει στη συνέχεια μια ολόκληρη εποχή στη σειρά.

Στα υπόλοιπα; Σίγουρα το Time Warrior δείχνει την ηλικία του και τα production values κάνουν μπαμ ότι είναι ~40 ετών (κι ας βοηθάει αρκετά το restoration στα επίσημα dvd), αλλά είναι πολύ διασκεδαστικό, με καλοπαιγμένους δεύτερους χαρακτήρες και μερικές απ' τις πιο εικονικές στιγμές στην ιστορία της σειράς (βλ τον Sontaran να βγάζει για πρώτη φορά το κράνος του). Με ξένισε λίγο η απουσία του sonic screwdriver, αλλά ο Jon Pertwee ξεπέρασε τις προσδοκίες μου στο ρόλο της 3ης ενσάρκωσης του Doctor (του οποίου ο πλανήτης ονοματίζεται εδώ επίσης για πρώτη φορά!). Γενικά, το Time Warrior δέχεται τις υψηλότερες συστάσεις μου, αν μη τι άλλο ως σημαντικό κομμάτι της μυθολογίας του Doctor Who.

(*) Αν δεν έχεις ιδέα τι είναι αυτός ο Doctor Who και είσαι fan του sci-fi ή/και της αγγλικής τηλεόρασης, α) ντροπή σου, β) αρχίζεις άμεσα την σειρά του 2005 και επιστρέφεις όταν την τελειώσεις.

Read more...

Love (2011)

Ελληνικός τίτλος: Αγάπη

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: William Eubank

Σενάριο: William Eubank

Παίζουν: Gunner Wright

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Sci-fi, μυστήριο, δράμα

Αστροναύτης που επανδρώνει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, χάνει την επαφή με τη Γη. Μόνος του, χωρίς επικοινωνία με άλλον άνθρωπο, μάχεται να μείνει ζωντανός και να κρατήσει τα λογικά του.

Το Love διαφημίστηκε με συγκρίσεις με το Moon και το 2001: A Space Odyssey. Παίρνει όντως στοιχεία και απ' τα δύο, αλλά νομίζω βρίσκεται θεματικά και τεχνικά πιο κοντά στο κλασικό αριστούργημα του Stanley Kubrick. Στην πραγματικότητα βέβαια, είναι μια αρκετά πιο lite εκδοχή του. Μοιράζεται τους αργούς του ρυθμούς και την οπτική-ηχητική τελειότητα, αλλά στερείται τους συμβολισμούς του, και κάπου χάνει το νόημα αυτών που θέλει να πει. Ξεκινάει ως ψυχογράφημα ενός ανθρώπου αποκομμένου από το υπόλοιπο είδος του και μεταφέρει θεσπέσια την απόγνωση και την μοναξιά του, με σκηνές έντασης αλλά και σουρεαλιστικές εικόνες για τα όνειρα και τις σκέψεις του. Εμβόλιμα κομμάτια από ζωές άλλων ανθρώπων, τονίζουν πόσο απρόβλεπτο μπορεί να είναι ένα ξένο περιβάλλον και πόσο περισσότερη προσπάθεια απαιτείται για την επιβίωση σ' αυτό. Όσο κι αν σε καλύπτει όμως στο δραματικό κομμάτι ή στο μυστήριο, το Love έχανε για μένα στο sci-fi. Αργούς ρυθμούς και φαινομενικά “ξεκάρφωτες” εικόνες είχε και το 2001, αλλά το μήνυμα που άφηνε στο τέλος ήταν ισχυρό. Εδώ, αν και εντυπωσιακό οπτικά, το ταξίδι του πρωταγωνιστή τελειώνει με μια σειρά από διαπιστώσεις, που προσωπικά δεν με έπεισαν για την σύνδεση της ταινίας με τον τίτλο της, αλλά με άφησαν να ξύνω το κεφάλι μου με απορία. Παρ' όλα αυτά, νιώθω ότι με μια δεύτερη θέαση, η εμπειρία θα ολοκληρωθεί, και ακόμα και στα σημεία που είναι ακατανόητο ή παραληρηματικό, με κράτησε σχετικά εύκολα. Βοήθησε πολύ σ' αυτό ο τεχνικός τομέας, καθώς μουσική και σκηνοθεσία ήταν πραγματικά αριστουργηματικά. Αν ήταν λίγο πιο προσεγμένο και το σενάριο του, θα μιλούσαμε για ένα sci-fi διαμάντι, ενώ τώρα το Love είναι απλά ένα έργο που είχε τα φόντα να πιάσει την κορυφή, αλλά δεν τα κατάφερε στα σημεία. Αργό αλλά οπτικά και ακουστικά πανέμορφο, θέλει προσπάθεια, υπομονή και σίγουρα και δεύτερη θέαση, αλλά νομίζω πως σε αποζημιώνει με το παραπάνω.

Read more...