Little, Big Soldier (2010)

Original τίτλος: Da bing xiao jiang

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Sheng Ding

Σενάριο: Jackie Chan

Παίζουν: Jackie Chan, Leehom Wang, Rongguang Yu

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Πολεμικό εποχής (αρχαία Κίνα), κωμωδία

Πριν την ενώση της Κίνας κάτω από ενιαία εξουσία, μάχονται ακόμα για την επικράτηση οι δυναστείες Qin, Liang, Wei. Ένας στρατιώτης των Liang (ο “Little Soldier”) απαγάγει έναν τραυματισμένο σε μάχη νεαρό αξιωματικό των Wei (ο “Big Soldier”), με σκοπό να εισπράξει την παχυλή αμοιβή απ' τους ανωτέρους του. Στο μακρύ ταξίδι που βρίσκεται μπροστά του, αρχίζουν να διαμορφώνουν μια ιδιόμορφη σχέση μεταξύ τους.

Αναμφίβολα δύο πράγματα θα μπορούσαν να σου τραβήξουν το ενδιαφέρον για να δεις την ταινία: το είδος και ο Jackie Chan. Ας αρχίσουμε με το είδος: αρχαία Κίνα το setting, μάχες με σπαθιά, δόρατα και τόξα, kung fu με πιρουέτες στον αέρα κτλ. Ικανοποιεί τον fan; Σίγουρα όχι αυτόν που περιμένει ασταμάτητη δράση μεγάλης κλίμακας (στρατούς να συγκρούονται κτλ), αλλά και το ξύλο του έχει (με όπλα ή χωρίς), και τα κουστούμια/sets είναι εξαιρετικά. Από αρχαία Κίνα λοιπόν, το μάτι θα χορτάσει. Από Jackie Chan; Απλός αλλά δουλεμένος ο χαρακτήρας του, χωρίς τα καραγκιοζιλίκια που τον έκαναν γνωστό στην Αμερική, με φοβερό physical comedy όμως και ωραίες χορογραφίες στις μάχες (εκτός από πρωταγωνιστής και σεναριογράφος, εκτελεί και χρέη action director στην ταινία).

Όπως είπα και παραπάνω, η ταινία ξεφεύγει απ' το τυπικό epic war movie που πλασάρει η Ασία (και δη η Κίνα) τα τελευταία χρόνια, και δεν εστιάζει στη δράση της, αλλά επιχειρεί να πει κάτι. Το τυπικό που θα περιμέναμε, είναι ένα ξερό αντιπολεμικό μήνυμα. Αντί γι' αυτό όμως, το Little Big Soldier μπαίνει ακόμα πιο βαθιά, και βάζει δυο εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες δίπλα δίπλα, έτσι ώστε να δούμε τον πόλεμο μέσα απ' τα μάτια ενός απλού ανθρώπου, που έχει αποφασίσει ότι δεν είναι και τόσο τιμή να πεθάνεις τελικά χωρίς να κάνεις τίποτα, και ενός πολεμιστή που έχει μάθει να ζει με το σπαθί στο χέρι, και να κουνάει από ψηλά τα πιόνια κατά τη βούλησή του. Η σύγκρουσή τους είναι φοβερά ενδιαφέρουσα και η ανάπτυξη των χαρακτήρων τους εξαιρετική. Με τρομαχτικά προσεγμένες λεπτομέρειες (hint: τι λέει ο Big Soldier για το χάρτη και τις λέξεις που είναι χαραγμένες πάνω), κάνει τον θεατή να σκεφτεί, αφού πρώτα τον έχει διασκεδάσει με έξυπνο χιούμορ και άψογα σκηνοθετημένη δράση. Ελαφρύ, τρυφερό και απλό, αλλά ταυτόχρονα τόσο δυνατό. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Read more...

House of the Flying Daggers (2004)

Original τίτλος: Shi mian mai fu

Ελληνικός τίτλος: Τα Ιπτάμενα Στιλέτα

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Yimou Zhang

Σενάριο: Yimou Zhang, Feng Li, Bin Wang

Παίζουν: Andy Lau, Takeshi Kaneshiro, Ziyi Zhang, Dandan Song

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Εποχής, δράση, πολεμικές τέχνες, ρομάντζο

Στην Κίνα του 9ου αιώνα και της δυναστείας Tang, η κυβέρνηση είναι διεφθαρμένη και αδύναμη. Μια ομάδα παρανόμων, τα “Ιπτάμενα Στιλέτα”, πολεμάει με κάθε τρόπο το επίσημο στρατό της χώρας και βοηθάει τους φτωχούς. Μετά το θάνατο του αρχηγού της οργάνωσης, ένας αξιωματούχος του στρατού νιώθει ότι μπορεί να φτάσει κοντά στην εξάρθρωσή της. Για τον σκοπό αυτό θα κυνηγήσει μια νεαρή χορεύτρια που δραπέτευσε απ' τη φυλακή, πιστεύοντας ότι θα τον οδηγήσει στον νέο επικεφαλής των “Ιπτάμενων Στιλέτων”.

Αν και η ταινία ξεκινάει πολύ δυνατά, χάνει πολύ από σεναριακής άποψης. Είναι ουσιαστικά μια τυπική ρομαντική περιπέτεια, με αδύναμη ιστορία και ανατροπές που έχεις προβλέψει πολύ νωρίς. Σε αποζημιώνει η δράση; Αρκετά. Όμως, ξεπερνώντας την εμμονή των ασιατικών ταινιών με πολεμικές τέχνες, που έχουν ελάχιστο σεβασμό για τους νόμους της φυσικής και ειδικά της βαρύτητας, ο ρεαλισμός δεν είναι γενικά στα δυνατά σημεία της ταινίας. Μέχρι ενός σημείου το αντέχεις και το διασκεδάζεις, αλλά όταν οι μάχες αρχίσουν να γίνονται ολίγον μονότονες, θα σε ενοχλήσει. Και αν είσαι λίγο ψείρας παραπάνω, θα δεις σίγουρα μπόλικες γκάφες στις σκηνές δράσης (καρφωμένα μαχαίρια εξαφανίζονται και επανεμφανίζονται κτλ). Σίγουρα όλες οι ταινίες έχουν τέτοια λαθάκια, αλλά 2-3 εδώ είναι τόσο οφθαλμοφανή που χτυπάνε πολύ άσχημα. Απ' την άλλη, αν πρέπει να παινέψεις το House of the Flying Daggers για ένα πράγμα, αυτό είναι η ομορφιά του. Διάβασα κάπου ένα ωραίο σχολιάκι: “σε οποιοδήποτε σημείο κι αν κάνεις παύση την ταινία, το καρέ που θα πάρεις είναι ένας πίνακας ζωγραφικής”. Κι αυτό δεν απέχει καθόλου απ' την αλήθεια. Καταπληκτική φωτογραφία και πανέμορφα τοπία, πραγματικά οπτικά η ταινία είναι είναι ένα έργο τέχνης. Και με διάρκεια μικρότερη από δύο ώρες, τα αρνητικά που έγραψα, μπορεί και να μην σου χαλάσουν τελικά τόσο την εικόνα. Γενικά, αν αγαπάς τις ταινίες του είδους, θα σε ικανοποιήσει αρκετά, αλλά αν περιμένεις το βάθος του αριστουργηματικού Hero, καλύτερα να ψάξεις αλλού.

Read more...