Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα comics. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα comics. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Thor (2011)

>> Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2011




Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Kenneth Branagh
Σενάριο: Ashley Miller, Zack Stentz, Don Payne
Παίζουν: Chris Hemsworth, Natalie Portman, Tom Hiddleston, Anthony Hopkins, Stellan Skarsgård

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Superheroes, δράση, φαντασία





Θυμάσαι το Iron Man 2; Ναι, δεν μου είχε αρέσει. Για να ξεκινήσουμε, και το Thor πέφτει στην ίδια ακριβώς παγίδα μ' αυτό, να γίνει δηλαδή περισσότερο προπομπός (και διαφημιστικό σποτ) για τους Avengers που θα δούμε (/απολαύσουμε) το επόμενο καλοκαίρι, παρά μια αυτόνομη ταινία για έναν υπερήρωα του Marvel universe. Το πρόβλημα είναι, ότι ενώ το Iron Man 2 είχε ένα κάρο προβλήματα, είχε τουλάχιστον έναν χαρισματικό πρωταγωνιστή, που έβγαζε το φίδι απ' την τρύπα, και πρόσφερε απλόχερη διασκέδαση με την ερμηνεία του και μόνο. Τώρα, ο Chris Hemsworth δεν είναι ακριβώς Robert Downey Jr, και οι προσπάθειες των συντελεστών να κάνουν χιουμοριστική την ταινία, έμεναν σε σκηνές του στυλ χαχα-κοίτα-που-σκόνταψε-και-έπεσε-κάτω ή χαχα-κοίτα-τον-χοντρό-τύπο-που-τρώει-συνέχεια (aka χιούμορ νηπιαγωγείου). Αν και ευτυχώς το Thor δεν καταλήγει κι αυτό να είναι σαν παρωδία του εαυτού του, τα προβλήματά του είναι λίγο μεγαλύτερα.


Κατ' αρχάς, τα πάντα μοιάζουν παντελώς φτιαχτά, υπερβολικά και ψεύτικα, είτε μιλάμε για το ρομάντζο με την Natalie Portman (για την οποία οι σκηνοθετικές οδηγίες ήταν προφανώς “κάνε σαν χαζοχαρούμενο γυμνασιόπαιδο που του γυάλισε ένας συμμαθητής”), είτε για την ψευτο-majestic ατμόσφαιρα, με την σούπερ-δραματική μουσική και τα έντονα κοντινά πλάνα. Όντας επίσης εντελώς by-the-numbers, κάνει τον πρωταγωνιστή του, αλαζόνα αντι-ήρωα, βάζει δίπλα του ένα τσούρμο από πολυπολιτισμικά και σαχλοαστεία sidekicks, πίσω ένα τυπικό backstory έχθρας με μια άλλη φυλή και μπροστά μια πάλη για την εξουσία, ποτισμένη φυσικά με father issues. Και γύρω απ' αυτά, έχεις έναν Kenneth Branagh να παίζει με διαγώνια πλάνα, και να παραγγέλνει flamboyant ειδικά εφέ για να στολίσει την μυθική πόλη του Asgard. OK, σε αρκετά σημεία, ο οπτικός τομέας είναι όντως εξαιρετικός (βλέπε Destroyer). Και τα cameos για άλλη μια φορά είναι απολαυστικά. Και το τελευταίο 20λεπτο ήταν καλούλι. Τα υπόλοιπα όμως, sorry, αλλά δεν δούλεψαν καθόλου για μένα. Όλη η ταινία ξεπερνούσε προκλητικά τα νοητά μου σύνορα για το “κακόγουστο” και το “υπερβολικό”, και δεν ξέφυγε ούτε στο ελάχιστο απ' την κλασική ιστορία των περισσότερων απ' τις σύγχρονες υπερηρωικές ταινίες, ούτε και επιχείρησε να “πει” κάτι. Κάποιοι σίγουρα το βρίσκουν διασκεδαστικό για το είδος του, εγώ απέτυχα.


Read more...

X-Men: First Class (2011)

>> Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011


Ελληνικός τίτλος: X-Men: Η Πρώτη Γενιά



Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Matthew Vaughn
Σενάριο: Matthew Vaughn, Jane Goldman, Ashley Miller, Zack Stentz
Παίζουν: James McAvoy, Michael Fassbender, Kevin Bacon, Rose Byrne, Jennifer Lawrence, January Jones

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Superheroes, δράση



Prequel των προηγούμενων ταινιών της σειράς, το X-Men: First Class ακολουθεί τους πρώτους μεταλλαγμένους στα 60s, όπου εν μέσω Ψυχρού Πολέμου στήνεται η Ακαδημία του Charles Xavier με σκοπό να απωθηθεί ο κίνδυνος του Sebastian Shaw και να αποτραπεί ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος.


Οι παρακάτω σκέψεις μου θα μπορούσαν να έχουν και τον τίτλο “Γιατί είναι θεός ο Matthew Vaugh;”. Είμαι γνωστό fanboy του τύπου και μετά το περσινό Kick-Ass ήμουν σίγουρος ότι είναι παραπάνω από ικανός να μεταφέρει ακόμα και πολύ πιο σοβαρό comic στη μεγάλη οθόνη. Σεβόμενος το original υλικό, αλλά διανθίζοντάς του με το προσωπικό του κινηματογραφικό στυλ, κάνει αυτό που λίγες ταινίες με υπερήρωες έχουν καταφέρει: αφοσιώνεται κατά κύριο λόγο στους χαρακτήρες και βάζει τη δράση σε δεύτερη μοίρα. Οι X-Men είναι για αυτόν πρώτα άνθρωποι που έχουν να αντιμετωπίσουν σκληρότητα και απόρριψη, και παλεύουν μέσα τους για το αν αξίζει να χρησιμοποιήσουν τις ικανότητές τους για να σώσουν ένα “κατώτερο” είδος ή απλά να το εκδικηθούν παίρνοντας την εξουσία. Αποκορύφωμα αυτής της εσωτερικής πάλης ο Magneto (που υποδύεται εξαιρετικά ο Michael Fassbender), που έχει αφενός ένα σκληρό παρελθόν να τον στοιχειώνει αλλά και τον νέο φίλο του Xavier, να τονίζει ότι οι μεταλλαγμένοι οφείλουν να συνυπάρχουν αρμονικά με το ανθρώπινο γένος. Εντυπωσιακή η ανάπτυξη των χαρακτήρων που καταλήγει να δένει πολύ όμορφα με τους ήρωες που γνωρίσαμε στις προηγούμενες ταινίες X-Men του παρελθόντος. Όσο κι αν δίνει βάση στην “ψυχή” του όμως, ως καλοκαιρινό blockbuster το X-Men: First Class δεν στερείται της δράσης, και παραδίδει έξοχα οπτικά και ηχητικά εφέ και καλογυρισμένες σεκάνς υπερηρωικών μαχών, με σκηνοθεσία που αποφεύγει με μαεστρία το cheesiness των 60s, κλείνοντας παράλληλα το μάτι στις αγαπημένες σύγχρονες ταινίες του James Bond.


Το X-Men: First Class δεν είναι μια κοινή superhero movie. Ξεκολλάει απ' τη μετριότητα των origin ιστοριών, είναι δυνατό, όμορφο και διασκεδαστικό, και ανταμείβει την FOX που μετά από τα δύο προηγούμενα εκτρώματα της σειράς X-Men, δίνει άλλη μια ευκαιρία στους μεταλλαγμένους να δείξουν τι αξίζουν. Ε ναι, και καταλήγει να είναι μια απ' τις καλύτερες μεταφορές comic στη μεγάλη οθόνη, προσφέροντας fan service στους φίλους των χάρτινων ηρώων, αλλά και αρκετή δράση και συναίσθημα για να συγκινήσει οποιονδήποτε θεατή.


Read more...

Scott Pilgrim vs. the World (2010)

>> Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011


Ελληνικός τίτλος: Ο Σκοτ Πίλγκριμ εναντίον των 7 πρώην


Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Edgar Wright
Σενάριο: Edgar Wright, Michael Bacall (βασισμένο στα graphic novels του Bryan Lee O'Malley)
Παίζουν: Michael Cera, Mary Elizabeth Winstead, Ellen Wong, Kieran Culkin, Jason Schwartzman

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Τίποτα παρόμοιο δεν έχει ξαναγυριστεί, αλλά ας το βαφτίσουμε videogame-romantic-comedy.




Ο Scott Pilgrim είναι ένας 23χρονος Καναδός, που ζει σε βάρος του γκέι συγκατοίκου του, και παίζει μπάσο σε ένα μέτριο συγκρότημα με τους φίλους του. Όταν γνωρίσει και ερωτευτεί την Ramona Flowers, μια Αμερικάνα που εγκαταστάθηκε πρόσφατα στο Toronto, θα αρχίσει ένα πολύπλοκο love story, που θα δει happy ending μόνο αν ο Scott νικήσει σε μάχη τους 7 διαβολικούς πρώην της Ramona.


Θυμάσαι τι έγραφα εδώ για το comic; Πόσο όμορφο, αστείο και τρυφερό είναι. Αυτό που είχα παραλείψει να αναφέρω είναι το πόσο unfilmable το θεωρούσα. Ελάχιστη “λογική”, άπειρη φαντασία και πρακτικά ένα ζωγραφισμένο videogame. Στο χαρτί δούλεψε. Και ήρθε ο Edgar Wright, για να αποδείξει ότι δουλεύει και στην μεγάλη οθόνη το ίδιο καλά, αν όχι -ναι θα το πω- καλύτερα. Γιατί όσο να ναι, όσο όμορφο κι αν είναι το comic, είναι πάντα μια ασπρόμαυρη ζωγραφιά. Αυτό θα σκέφτηκε και ο Wright και εκμεταλλευόμενος τη δική του άπλετη φαντασία, μετατρέπει την μεταφορά του σε ένα ζωντανό videogame, γεμάτη χρώμα, ταχύτητα και ενέργεια. Στην πορεία, παραδίδει και επαναστατικό σινεμά, με εντυπωσιακές “οπτικοποιήσεις” των ηχητικών εφέ, περιγραφικά κουτάκια αλά comics, ευφάνταστη αφήγηση, emoticons στις φάτσες των ηρώων του κτλ κτλ κτλ. Φυσικά, δεν λείπουν αμέτρητα και ιδιοφυή tributes σε videogames, κινηματογράφο και τηλεόραση. Το wet dream ενός nerd.


Ευτυχώς δεν μένει απλά και μόνο στο να δημιουργήσει μια οπτικοακουστική πανδαισία ή έναν διασκεδαστικό χορό pop αναφορών, αλλά το συνοδεύει με εξίσου εξαιρετικό γράψιμο. Πιστό στο πηγαίο υλικό, έχει έξυπνους και γεμάτους χιούμορ διαλόγους, καθώς και πρωτότυπους και καλοστημένους χαρακτήρες τους οποίους εκμεταλλεύεται στο έπακρο, για να ξεφύγει απ' τη στάμπα “εκείνη-η-hip-κωμωδιούλα” που θα μπορούσες να του κολλήσεις. Μια δυνατή ρομαντική ιστορία (που επωφελείται απ' την εξαιρετική -και λίγο αναπάντεχη- χημεία του Michael Cera με τις θυλυκές παρουσίες), που φτάνει σε ωραία νοήματα. Ίσως “διαβάζω” παραπάνω απ' όσα υπάρχουν, αλλά εγώ θεωρώ το Scott Pilgrim vs the World έναν ύμνο στην αυτοεκτίμηση, το ταξίδι του ήρωα μια σύγχρονη “οδύσσεια” ενός νέου να φτάσει στην αγάπη, και -γιατί όχι και πιο γενικά- μια υπενθύμιση για τις μάχες και τις θυσίες που χρειάζονται όταν κυνηγάς ένα στόχο.


Έχω δει την ταινία τρεις φορές ήδη, και δεν είμαι ακόμα σίγουρος αν μπορώ με το παραπάνω κείμενο να αποδώσω ακόμα και στο ελάχιστο το πόσο αριστουργηματικό το θεωρώ. Στο δικό μου μυαλό, ο Edgar Wright μας έδειξε μια μικρή γεύση απ' τον κινηματογράφο του μακρινού μέλλοντος. Εγώ προσκυνώ.


{Το παρόν post αποτελεί και την 100η ανάρτηση μου στο blog. Μου εύχομαι στο μέλλον να μην βαριέμαι να γράφω (γιατί να βλέπω ταινίες δεν πρόκειται να βαρεθώ) και να φτάσω στις 1000.}

Read more...

Iron Man 2 (2010) [Minor spoilers]

>> Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010

Να διευκρινίσω πριν αρχίσω το θάψιμο, ότι τα μόνα τεύχη Iron Man που έχω διαβάσει, είναι αυτά που περιλαμβάνονταν στο Civil War, οπότε δεν έχω ιδέα αν η ταινία είναι “σωστή” μεταφορά ή όχι. Λίγη σημασία έχει όμως, αφού τελικά αυτό που είδα, είναι στην καλύτερη μια μέτρια superhero ταινία, λίγο μόνο ανώτερη από αστειότητες τύπου Fantastic Four και X-Men 3.

Όπως έχω ξαναπεί, η πρώτη ταινία δεν με ενθουσίασε, αλλά και πάλι ήταν αρκετά διασκεδαστική για καλοκαιρινή βραδιά στο θερινό κινηματογράφο. Τι περίμενα να κάνει η 2η; Να σοβαρευτεί και να μου δώσει κάτι ανάλογο μ' αυτό που έδωσε ο Nolan στο The Dark Knight. Σημειωσούλα: καλώς ή κακώς, ο χαρακτήρας του Tony Stark / Iron Man παρουσιάστηκε στην πρώτη ταινία ως ένας χαβαλετζής playboy, και προς θεού, nothing wrong with that. Αλλά χωρίς να χάσει το κωμικό ύφος, έπρεπε ο Favreu και η Marvel να δώσουν και μια πιο σκοτεινή πλευρά στην ιστορία, ώστε να μην μοιάζει το Iron Man 2 σαν παρωδία ολόκληρου του superhero genre. Απ' όσο ξέρω, τα comics προσέφεραν απλόχερα αυτήν την ευκαιρία: ο αλκοολισμός. Ένας Iron Man που όταν δεν κυνηγάει κακούς πνίγεται στο Johnny Walker, είναι σαφώς πιο ενδιαφέρων τύπος από έναν ναρκισσιστή, λιγούρη 30άρη, με Messiah complex. Και προσφέρεται για ωραία εσωτερική πάλη και δίνει στο χαρακτήρα μεγαλύτερο κύρος, αφού επιχειρεί να προστατεύσει τον απλό άνθρωπο, πολεμώντας ταυτόχρονα τους δικούς του δαίμονες.


Αντί γι' αυτό το απλό (και με προοπτικές να είναι και επιτυχές) πράγμα, το Iron Man 2 επιλέγει να βάλει τον Stark να αργοπεθαίνει απ' το στοιχείο που χρησιμοποιεί ο αντιδραστήρας στο στήθος του για να τον κρατάει ζωντανό, και παράλληλα να τον κυνηγάει ένας Ρώσος (προπαγάνδα ολέ) για εκδίκηση και ένας ανταγωνιστής από ζήλια που του τρώει τη δόξα. Ναι, φοβερά ενδιαφέροντα πράγματα. Ακόμα κι αν καταφέρεις να βγάλεις κουτσά στραβά την πρώτη ώρα όμως, δεν θα μπορούσες να παραβλέψεις σφάλματα που βγάζουν μάτι:
  1. Κακό χιούμορ. Προσπαθεί υπερβολικά να βγάλει χαβαλέ, βάζοντας τον Stark να κυνηγάει ακόμα περισσότερες γυναίκες, να λέει ακόμα πιο πολλές φορές ότι είναι θεός, να κάνει πιο πολλές γκάφες. Και καλός και άγιος ο Rockwell, αλλά έπρεπε αλήθεια να είναι ο χαρακτήρας του, τόσο γκαφατζής και ανίκανος τύπος; Ή ο Whiplash να νοιάζεται για έναν ψωρο-παπαγάλο και να μιλάει με αστεία προφορά;
  2. Γιατί δεν είναι καμία απολύτως σκηνή εντελώς σοβαρή; Ένιωθα συνεχώς ότι παρακολουθώ παρωδία. Είπαμε ρε μάγκες, το original δούλευε γιατί είχε και το χαβαλέ του, αλλά το να παίρνεις τα πάντα στην πλάκα στο 2ο, σε ποιον φάνηκε τόσο έξυπνη ιδέα; Απ' την ακατάσχετη χρήση της μουσικής για κάθε απλό πράγμα, μέχρι ατάκες του στυλ “give me a fat beat to beat my buddy's ass to” και τις αντίστοιχες κωμικές ερμηνείες για να τις συνοδεύουν, ένιωσα ότι ήταν εντελώς λάθος σε όλη τη διάρκεια η σκηνοθεσία.
  3. Κάκιστη διαχείριση της ώρας. Τρως το πρώτο μισό για να δείξεις τι; Τον Stark να παρουσιάζει πόσο άρχοντας είναι, και την κυβέρνηση να αποφασίζει να του φάει μια στολή αφού δεν μπορεί να τον πείσει να την παραδώσει μόνος του για την προστασία του έθνους. Και μετά στριμώχνεις τη SHIELD, τον Stark να κάνει σοβαρή δουλειά και την τελική μάχη στο άλλο μισό. Και φυσικά το ρομάντζο δεν το σχολιάζω καν, εντελώς ξέμπαρκο.
  4. Δράση; Ποια δράση; Για ταινία που πλασάρεται ως “action” πάνω από 15 λεπτά συνολική δράσης δεν είχε. Και μέχρι ενός σημείου δεν την ζητάς κιόλας, αφού προχωράει δείχνοντας τις προεργασίες κτλ. Δεκτό και επιθυμητό κιόλας, αλλά στο τελευταίο μισάωρο που έπρεπε να υπάρχει η κλιμάκωση και όλος ο χαμός, παραδίδει πάλι μέτριες σκηνές και εντελώς απαράδεκτη δράση στην τελευταία μάχη.

Κανένα καλό δεν είχε λοιπόν αυτή η ταινία; Είχε, και μάλιστα από κει που δεν το περιμένεις. Ως γνωστόν η Marvel κινείται σταδιακά προς το μεγάλο event των Avengers (για τους μη γνώστες, ο σχηματισμός μιας ομάδας υπερηρώων) και προσπαθεί να συνδέει σε κοινό σύμπαν τις ταινίες, δίνοντας στοιχειάκια ή εισάγοντας και ολόκληρους χαρακτήρες. Εκεί που φοβόμουν λοιπόν ότι το Iron Man 2 θα είναι τελικά ένα prequel των Avengers, καταλήγει αυτό να είναι το καλύτερο κομμάτι της ταινίας. Η παρουσία του Nick Fury και της Black Widow, η ασπίδα του Captain America και η σκηνή μετά τα credits (ας μην την spoilάρω, κρίμα είναι :P ) είναι όμορφα κλεισίματα-ματιού για την εισαγωγή στις επερχόμενες ταινίες του “σύμπαντος” και φυσικά για το Avengers του 2012 και σε καμία περίπτωση δεν νιώθεις ότι είναι υπερβολικά ή out-of-place. Πέραν αυτού, εντυπωσιακός οπτικός τομέας και καλές για το είδος ερμηνείες. Όμως, ενώ μπορεί να σε κρατάει υποτυπωδώς και να μην θέλεις να την παρατήσεις, καταφέρνει να απογοητεύσει παίρνοντας εντελώς λάθος τροπή απ' αυτή που έπρεπε να πάρει, και μην παραδίδοντας στον τομέα της δράσης. Χαμένη ευκαιρία και σαν ταινία, εντελώς μέτρια. Ελπίζουμε ο Whedon να αφεθεί ελεύθερος να κάνει ό,τι γουστάρει, ώστε να τους δείξει πώς γίνεται μια σωστή ταινία στο σύμπαν της Marvel.


Read more...

Kick-Ass (2010)

>> Κυριακή 9 Μαΐου 2010



Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Matthew Vaughn
Σενάριο: Matthew Vaughn, Jane Goldman (απ' το comic του Mark Millar)
Παίζουν: Aaron Johnson, Chloe Moretz, Nic Cage, Mark Strong, Christopher Mintz-Plasse
Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Περιπέτεια, δράση, κωμωδία και (wannabe-)superheroes




Ένας έφηβος αποφασίζει να κάνει αυτό που δεν έχει σκεφτεί κανένας μέχρι εκείνη τη στιγμή: να βάλει μια στολή και να βγει στους δρόμους ως υπερ-ήρωας πολεμώντας το έγκλημα. Η πρώτη του απόπειρα μπορεί να είναι απογοητευτική αλλά δεν το βάζει κάτω, και εν τέλει ένα βιντεάκι στο οποίο σώζει ένα τύπο από επίθεση συμμορίας, καταλήγει στο YouTube, μετατρέποντας τον στο μεγαλύτερο φαινόμενο των ημερών και φέρνοντας στο προσκήνιο και μιμητές. Η πρώτη του σοβαρή αποστολή, δεν είναι μακριά...


Είχα γράψει εδώ, ότι με δεδομένο πόσο μου άρεσε το comic του Mark Millar, ανέμενα με ανυπομονησία και την μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη. Απογοητεύτηκα; Ούτε στο ελάχιστο! Ο Matthew Vaughn έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στη μεταφορά της ατμόσφαιρας, χωρίς να χάνει ευκαιρία και για “κλεισίματα του ματιού” στους fans των comics, με αποκορύφωμα μια εξαιρετική σκηνή που βάζει έναν χαρακτήρα του να διαβάζει ένα comic και την κάμερα να “βουτάει” στις σελίδες. Φοβερή δουλειά έχει κάνει και στις εναλλαγές των σκηνών μεταξύ τους, όπως μας είχε συνηθίσει και απ' τις προηγούμενες δουλειές του. Αλλά ας μπούμε λίγο στο ψητό. Κάποιοι απ' τους αγαπητούς αμερικάνους (και όχι μόνο) κριτικούς που έχουν στην πλάτη τους 50+ χρόνια, δεν πήραν χαμπάρι τι είδαν:
~ Είδαν παρωδία. Ένα κωμικό take στο είδος των superhero movies είναι απαραίτητα παρωδία; ΟΧΙ! Φυσικά και κοροϊδεύει σε αρκετά σημεία διάφορες τάσεις του είδους, αλλά τελικά δεν είναι αυτός ο κύριος σκοπός του. Περνάει ισχυρά μηνύματα, από την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται ο καθένας ειδικά στη σημερινή εποχή, μέχρι την “υποχρέωση” να βοηθάς τον συνάνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη. Χαρακτηριστικό σημείο, η εναλλακτική προσέγγιση του “with great power comes great responsibility” του Peter Parker. Αρνείται να δεχτεί ότι “with no power comes no responsibility”, και βάζει τον ήρωά του να ρισκάρει την προσωπική του ασφάλεια για κάποιον άλλο, απλά και μόνο γιατί ξέρει ότι μπορεί να κάνει κάτι.
~ Μιας και μίλησα για μηνύματα, είδαν υπερβολική βια και βωμολοχία από ένα ανήλικο κορίτσι. Τόσο πουριτανοί έχουμε καταντήσει; Αν μπορούσες να προσάψεις κάτι στο comic ήταν ότι σε κανένα σημείο (ίσως πλην του τέλους) δεν έδειχνε τη μικρή να νιώθει τον αντίκτυπο της δολοφονίας. Εδώ όμως, αν και ξεκινάει έτσι, καταλήγει σε μια συγκινητική τελική σκηνή μεταξύ του Kick-Ass και της Hit-Girl που αν δεν ερμηνεύεται ως καταδίκη της βιας και της εκδίκησης, μάλλον εγώ βλέπω ό,τι θέλω.
Τι είδα εγώ; Μια εξαιρετική ταινία, που ισορροπεί μεταξύ μιας coming-of-age κωμωδίας και μιας ταινίας δράσης του John Woo. Ευφυές χιούμορ με συνεχείς αναφορές σε ταινίες και comics, εντυπωσιακές χορογραφίες στις σκηνές δράσης, και φανταστικές ερμηνείες απ' το cast (highlight η μικρή Chloe Moretz που ούτως ή άλλως είχαμε λατρέψει στο 500 Days of Summer). Χορταστική και απολαυστική απ' την αρχή μέχρι το τέλος. Δυστυχώς, ο κόσμος δεν την δέχτηκε όπως της άξιζε (χαρακτηριστικά όταν την είδα εγώ στην αίθουσα ήμαστε 4 άτομα!) και φταίει γι' αυτό σε μεγάλο βαθμό το κακό marketing, που την παρουσίαζε σαν απλή κωμωδία/παρωδία. Κρίμα, αλλά ελπίζω σε καλές πωλήσεις στο dvd, ώστε να έχουμε σε μερικά χρόνια το sequel που teasάρει και το comic αλλά και η τελική σκηνή της ταινίας.

Read more...

Preview: Comic-Book Movies of 2010

>> Κυριακή 21 Μαρτίου 2010

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε το Hollywood να αγαπάει όλο και περισσότερο τα comics. Τα μεγάλα studios έχουν στερέψει από ιδέες για τα επόμενα blockbusters τους, και πέραν των αμέτρητων sequels – remakes – reboots που ετοιμάζουν, θέλουν και λίγο φρέσκο αέρα, που φυσικά προσφέρουν απλόχερα τα comics. Λατρεύω εξίσου και τα comics και τον κινηματογράφο, οπότε ο συνδυασμός τους δεν ήταν δυνατό να με αφήνει αδιάφορο. Ας δούμε λοιπόν μαζί τις 5 πιο αναμενόμενες ταινίες που βασίζονται σε comics/graphic novels για το 2010.

#5. The Losers [comic - movie - trailer]


Το κόμικ: Μια ομάδα ειδικών δυνάμεων που ελέγχεται απ' τη CIA, θα πέσουν θύματα προδοσίας απ' τον πράκτορα που τους ελέγχει, τον διαβόητο Max. Θέλοντας να πάρουν εκδίκηση για την απόπειρα δολοφονίας εναντίον τους, και να βγάλουν τα ονόματά τους απ' τη λίστα θανάτου της CIA, οι Losers θα αρχίσουν να σαμποτάρουν τις παράνομες επιχειρήσεις της οργάνωσης και να καταστρέφουν με κάθε δυνατό τρόπο τα συμφέροντά της, κυνηγώντας τον άνθρωπο που έκλεψε τη ζωή τους. Γραμμένο απ' τον Andy Diggle που έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στα Hellblazer και Swamp Thing, και σχεδιασμένο απ' τον Mark Simpson aka Jock, το The Losers αριθμεί 32 τεύχη. Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό απ' την υπόθεσή του, είναι μια ιστορία ακατάπαυστης δράσης, με αρκετό χιούμορ και ό,τι περιμένεις να δεις σε έναν action τίτλο: πιστολίδι, εκρήξεις, καταδιώξεις, τρομοκρατία, συνωμοσίες και ανατροπές. Όλα αυτά όμως πάντα σε πολύ σοβαρό πλαίσιο, χωρίς γελοιότητες, και με ισχυρά μηνύματα. Φοβερά καλογραμμένο, και με επικά arcs μέχρι και το τέλος του. Πολυαγαπημένο.



Η μεταφορά: Αν και ο σκηνοθέτης Sylvain White έχει αναλάβει μέχρι τώρα μερικές κάκιστες ταινίες, οι δυο σεναριογράφοι έχουν συμμετάσχει σε ενδιαφέροντα projects (Zodiac, Friday Night Lights). Σε μια τυπική ταινία δράσης τη σήμερον ημέρα, η σκηνοθεσία δεν είναι αυτή που θα κάνει τη διαφορά, οπότε ίσως τελικά το αποτέλεσμα να είναι καλό. Πολύ δυνατό cast (μεταξύ άλλων οι Zoe Saldana, Jeffrey Dean Morgan, Chris Evans και Idris Elba) ενώ οι σκηνές του trailer δείχνουν αρκετά πιστές στα αντίστοιχα σημεία του comic. Δυο σημεία με κάνουν να είμαι πολύ σκεπτικός όμως ως προς τη μεταφορά. Πρώτον, ενώ στο comic ο βασικός αστείος χαρακτήρας είναι ο Jensen (και σίγουρα ο Chris Evans θα απογειώσει το ρόλο) με βοήθεια πάντα απ' τον Pooch, στο trailer βλέπουμε να χάνουν τη σοβαρότητά τους χαρακτήρες όπως ο Clay, ο Roque και η Aisha. Ας ελπίσουμε να είναι περιορισμένος ο χαβαλές εκεί που πρέπει, και απλά να έχουν επιλεχτεί τα χαλαρά σημεία για το trailer για λόγους marketing. Δεύτερον, η έκταση του comic είναι αποτρεπτική ακόμα και για δίωρη ταινία, οπότε ή θα δούμε μεγάλα κομμάτια να κόβονται, ή απλά να συμπιέζονται, γεγονός που δεν θα επιτρέψει την ομαλή εξέλιξη όλων των arcs. Πάντα υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα περισσότερων ταινιών αν υπάρχει εισπρακτική επιτυχία, οπότε μπορεί απλά να δούμε 3-4 arcs στην ταινία και ένα cliffhanger στο τέλος της, με υπόσχεση για sequel. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα action τίτλος που αναμένουμε με ενδιαφέρον, και fingers crossed να μην γίνει κωμωδία.



Ημερομηνία κυκλοφορίας στην Αμερική: 23 Απριλίου (Ελλάδα άγνωστο ακόμα)




#4. Red [comic - movie]


Το κόμικ: Ο Frank Moses είναι ένας πρώην πράκτορας της CIA, που έχει αποσυρθεί απ' την ενεργό δράση και ζει μόνος του μακριά απ' τον κόσμο. Όταν ο νέος διευθυντής της CIA, μάθει -ως μέρος της εισαγωγής του στη δουλειά- τα φρικτά εγκλήματα που έχει διαπράξει ο Moses στο όνομα της CIA, θα δώσει εντολή να τον σκοτώσουν. Και ο Frank προφανώς δεν θα καθίσει με σταυρωμένα τα χέρια... Μιλάμε για ένα comic 3 τευχών, συνολικά 75 σελίδες. Όμως είναι πολύ καλοφτιαγμένο και δυνατό, σίγουρα άξιο προσοχής. Υπεύθυνος, ο μεγάλος Warren Ellis (Transmetropolitan, Storm Watch).



Η μεταφορά: Η ταινία, απ' ό,τι λένε οι συντελεστές της, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το comic, πέρα απ' το concept. Η έντονη βία του έχει ελαττωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, και έχει μετατραπεί σε κωμική περιπέτεια δράσης, ασχέτως ότι στο αρχικό υλικό δεν υπάρχει ίχνος χιούμορ. Με σεναριογράφους τους υπεύθυνους για την αηδία που ακούει στο όνομα Whiteout και ανακατεμένο στην ταινία τον παραγωγό των Transformers και G.I Joe, δεν θα περιμέναμε πολλά. Το σενάριο όμως που γυροφέρνει στο διαδίκτυο ακούγεται πως είναι εξαιρετικό, και με το τρομερό cast που κοσμεί την ταινία (Bruce Willis, Morgan Freeman, Helen Mirren, John Malkovich, Brian Cox κ.ά.), το Red δεν θα μπορούσε παρά να μπει στη λίστα των αναμενόμενων.



Ημερομηνία κυκλοφορίας στην Αμερική: 22 Οκτωβρίου (Ελλάδα άγνωστο ακόμα)




#3. Iron Man 2 [comic - movie - trailer]


Το κόμικ: Ο περιβόητος Tony Stark δεν χρειάζεται συστάσεις. Αυτή τη φορά με τη βοήθεια του Jimmy Rhodes (aka War Machine) θα αντιμετωπίσει τον Whiplash, ενώ θα εισαχθεί και ο χαρακτήρας της Black Widow. Η επαφή μου με τα comics του Iron Man περιορίζεται στο έπος του Civil War, και απ' αυτό το λίγο έχω θετική εντύπωση (κι ας είμαι γενικά DCάς).



Η μεταφορά: Η πρώτη ταινία μπορεί να μην με ενθουσίασε όσο τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά ο Robert Downey Jr έδινε ρέστα και την έκανε αρκετά διασκεδαστική. Έχοντας ξεφύγει πια απ' τη μανούρα του origin, και με τον τεράστιο Mickey Rourke να προστίθεται παρέα με την Scarlett Johansson στο cast, περιμένουμε μάλλον μεγάλα πράγματα απ' το δεύτερο μέρος. Και αυτή τη φορά θα δούμε μάλλον και Nick Fury σε όλο του το μεγαλείο.



Ημερομηνία κυκλοφορίας στην Ελλάδα: 7 Μαΐου




#2. Kick-Ass [comic - movie - trailer]



Το κόμικ: Ένας έφηβος αποφασίζει να κάνει αυτό που δεν έχει σκεφτεί κανένας μέχρι εκείνη τη στιγμή: να βάλει μια στολή και να βγει στους δρόμους ως υπερ-ήρωας πολεμώντας το έγκλημα. Η πρώτη του απόπειρα μπορεί να είναι απογοητευτική αλλά δεν το βάζει κάτω, και εν τέλει ένα βιντεάκι στο οποίο σώζει ένα τύπο από επίθεση συμμορίας, καταλήγει στο YouTube, μετατρέποντας τον στο μεγαλύτερο φαινόμενο των ημερών και φέρνοντας στο προσκήνιο και μιμητές. Η πρώτη του σοβαρή αποστολή, δεν είναι μακριά... Αν και μικρό σε μέγεθος (έχει ολοκληρωθεί ο πρώτος τόμος, με μόλις 8 τεύχη), το Kick-Ass είναι χορταστικό και επικό. Πρωτότυπο concept, το οποίο ντύνει με μπόλικο ενήλικο χιούμορ και ακατάπαυστη δράση. Εξαιρετικό γράψιμο όπως θα περιμέναμε απ' τον Mark Millar (Wanted, Civil War, The Ultimates κ.ά.) και πανέμορφο σχέδιο απ' τον βετεράνο John Romita, Jr. Must-read και αναμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια.



Η μεταφορά: Βρίσκεται σίγουρα σε ασφαλή χέρια, αφού την παραγωγή έχουν αναλάβει ο Matthew Vaughn και η Jane Goldman, που το 2007 μας έδωσαν το εξαιρετικό Stardust. Τα trailer και οι εικόνες δείχνουν μια εξαιρετική μεταφορά, που έχει κρατήσει το χιούμορ και δεν έχει πετάξει τον ενήλικο χαρακτήρα του (= γλώσσα και μπόλικο πετσόκομμα) για χάρη χαμηλότερου ηλικιακού rating (άρα και μεγαλύτερων εσόδων). Οι βασικές διαφορές εντοπίζονται στα κουστούμια, που έχουν αλλάξει για να σατιρίσουν ακόμα περισσότερο τις σύγχρονες super-hero ταινίες με τους ήρωες ντυμένους στο πλαστικό, και φυσικά στο χαρακτήρα του Damon Macready (Nicolas Cage), που έχει γίνει σαφώς πιο κωμικός. Highlight στο cast, η μικρή Chloe Moretz, που ήταν απολαυστική στο (500) Days of Summer, και απ' ό,τι φαίνεται, θα κάνει μια εξαιρετική Hit-Girl. Γενικά φαίνεται πολύ προσεγμένη μεταφορά και ο Απρίλης φαντάζει πολύ μακρινός!



Ημερομηνία κυκλοφορίας στην Ελλάδα: 22 Απριλίου




#1. Scott Pilgrim vs. The World [comic - movie - trailer]



Το κόμικ: Ακολουθεί τον Scott Pilgrim, ένα 23χρονο Καναδό, που ζει σε βάρος του γκέι συγκατοίκου του, και παίζει μπάσο σε ένα κάκιστο συγκρότημα με τους φίλους του. Όταν γνωρίσει και ερωτευτεί την Ramona Flowers, μια Αμερικάνα που εγκαταστάθηκε πρόσφατα στο Toronto, θα αρχίσει ένα πολύπλοκο love story, που θα δει happy ending μόνο αν ο Scott νικήσει σε μάχη τους 7 διαβολικούς πρώην της Ramona. Το κόμικ του Καναδού Bryan Lee O'Malley είναι ένα εξαιρετικό μείγμα δράσης, κωμωδίας και ρομάντζου. Όμορφο ασπρόμαυρο σχέδιο, με σαφείς επιρροές απ' τα ανατολικά manga, και μια ιστορία γεμάτη χιούμορ και τρυφερότητα. Σίγουρα οι gamers θα το εκτιμήσουν ακόμα περισσότερο, αφού η αποστολή του Scott έχει τη μορφή παιχνιδιού, με ζωές, saves, experience και φυσικά achievements και loot όταν νικάει! Το Scott Pilgrim έχει ήδη 5 μεγάλους τόμους (>150 σελίδες ο καθένας) και αναμένεται ο 6ος και τελευταίος (και μεγαλύτερος!) κάποια στιγμή αυτή τη χρονιά.



Η μεταφορά: Γράφει και σκηνοθετεί ο Edgar Wright (Spaced, Shaun of the Dead, Hot Fuzz) και αυτό και μόνο είναι αρκετό για να εκτοξεύσει το Scott Pilgrim vs the World στην κορυφή της λίστας. Στον ρόλο του Scott Pilgrim βλέπουμε το Michael Cera, ο οποίος θεωρητικά ταιριάζει γάντι, με το υπόλοιπο cast να είναι επίσης εξαιρετικό. Trailer δεν έχει κυκλοφορήσει, αλλά με βάση τις πρώτες εικόνες και μερικά making-of που υπάρχουν στο επίσημο site, φαίνεται να γίνεται πολύ προσεκτική μεταφορά, κι ας είναι αυτό εξ' ορισμού δύσκολο, λόγω της έκτασης του πηγαίου υλικού (EDIT: Βγήκε το trailer!). Σημειωτέον, ότι εφόσον ο 6ος τόμος δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα, το τελευταίο μέρος της ταινίας θα είναι προφανώς προϊόν των σεναριογράφων. Πάντως ο δημιουργός του comic, δήλωσε ότι έχει μιλήσει με τον Edgar Wright σχετικά με το βασικό περιεχόμενο του 6ου τόμου (κάτι που φυσικά δεν αναγκάζει τον Wright να ακολουθήσει το ίδιο κλείσιμο), ενώ έχοντας παρακολουθήσει μέρη της παραγωγής, είναι πολύ ικανοποιημένος απ' τη μεταφορά. Πώς μπορούμε τώρα εμείς να μην περιμένουμε σαν τρελοί;



Ημερομηνία κυκλοφορίας στην Αμερική: 13 Αυγούστου (Ελλάδα άγνωστο, εικάζω μέσα Σεπτέμβρη με βάση τις συνήθεις τακτικές των εταιριών διανομής κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού)



Bonus



Les aventures extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec: Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου, αλλά τα teasers δείχνουν πολύ ενδιαφέροντα. Με σενάριο και σκηνοθεσία απ' τον Luc Besson, ακολουθεί τις περιπέτειες μιας συγγραφέως, που έρχεται αντιμέτωπη μεταξύ άλλων με παράξενα τέρατα, στις αρχές του 20ου αιώνα. Αγαπημένη εποχή, αναμένουμε το αποτέλεσμα, που θα κυκλοφορήσει στη Γαλλία στις 14 Απριλίου.



The Green Hornet: Μπορεί να μην έχω διαβάσει ούτε μισή ιστορία του, αλλά πρόκειται για έναν πολύ γνωστό χαρακτήρα που κατέληξε στα comics μετά από πολλά άλλα μέσα. Ο ομώνυμος ήρωας είναι ένας εκδότης εφημερίδας, που τη νύχτα μεταμφιέζεται και πολεμά το έγκλημα, μαζί με τον υπηρέτη του και το αλά-James-Bond αμάξι του, την “Black Beauty”. Βασικός λόγος για να την περιμένουμε (μέχρι το Δεκέμβρη), είναι ο Seth Rogen που γράφει και πρωταγωνιστεί.



Jonah Hex: Το δίδυμο που είναι υπεύθυνο για τα δύο Crank, το Pathology και το περσινό Gamer, γράφει αυτή τη φορά ταινία για έναν -εξίσου θρυλικό με τον Green Hornet- comic book χαρακτήρα. Πρόκειται για ένα αντιήρωα, που ζει ως κυνηγός επικηρυγμένων στην Άγρια Δύση και στη ταινία θα προσπαθήσει να σταματήσει έναν τύπο που χρησιμοποιεί voodoo για να ελέγξει έναν στρατό από απέθαντους. Josh Brolin, Megan Fox και John Malkovich οι μπροστάρηδες στο cast, μάλλον θα έχει ενδιαφέρον το project που κυκλοφορεί στην Αμερική στις 18 Ιουνίου.

Read more...

Watchmen (2009) [Director's Cut]

>> Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009


Συντελεστές



Σκηνοθεσία: Zack Snyder


Σενάριο: David Hayter, Alex Tse


Παίζουν: Jackie Earle Haley, Jeffrey Dean Morgan, Matthew Goode, Patrick Wilson, Carla Gugino



Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.




Είδος



Δράμα-Θρίλερ που διαδραματίζεται σε εναλλακτικό παρελθόν, οπότε το λες και Sci-Fi.






Η ιστορία



Βρισκόμαστε στην Αμερική ενός εναλλακτικού 1985, επί προεδρίας Νίξον, με τον Ψυχρό Πόλεμο να έχει περάσει σε άλλο επίπεδο και το φόβο για την έκρηξη ενός πυρηνικού πολέμου να κρέμεται σαν δαμόκλεια σπάθη πάνω από την ήδη χαμηλής ποιότητας ζωή των κατοίκων της. Οι “μασκοφόροι εκδικητές” που μεσουρανούσαν πριν μερικά χρόνια έχουν χάσει την αίγλη τους, και μετά από ένα νομοσχέδιο, υποχρεώθηκαν να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους. Ο Adrien Veidt, κατά κοινή παραδοχή ο πιο έξυπνος άνθρωπος της εποχής του, έβγαλε τη μάσκα του δημόσια και συνέχισε τις έρευνές του για καινούριες μορφές ενέργειας. Ο Dan Dreiberg εγκατέλειψε τη μυστική του ταυτότητα, ο Jon Osterman, η Laurie Jupiter και ο Edward Blake συνέχισαν να δουλεύουν για την κυβέρνηση, ενώ ο Rorschach απλά αρνήθηκε να συμβιβαστεί και συνέχισε το παράνομο πια έργο του. Όταν ο Edward Blake, γνωστός και ως Comedian (Κωμικός), δολοφονείται, ο Rorschach πείθεται ότι κάποιος κυνηγάει τους παλιούς μασκοφόρους και επιχειρεί να προειδοποιήσει τους παλιούς του συνεργάτες.



Σχόλια



Η ταινία βασίζεται στο graphic novel των Alan Moore και Dave Gibbons, που είναι κατά πολλούς, ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ. Όμως, όποιος το διαβάσει, θα δει πως μια ικανοποιητική μεταφορά της ιστορίας από το χαρτί στη μεγάλη οθόνη είναι από δύσκολη έως αδύνατη. Επομένως, ως λάτρης του graphic novel, ήμουν από την αρχή πολύ διστακτικός. Τελικά αποφάσισα να μην το δω καν στον κινηματογράφο, αλλά να περιμένω την Director's Cut έκδοση που θα κυκλοφορούσε σε dvd, η οποία είναι μεγαλύτερη κατά 25 λεπτά. Άξιζε η αναμονή 4 μηνών; Ω, ναι.



Ο Zack Snyder, σκηνοθέτης του 300 και του Dawn of the Dead (remake του κλασικού αριστουργήματος του George Romero), στηρίζεται στο σενάριο των David Hayter (X-Men 1, 2) και Alex Tse, το οποίο μένει εκπληκτικά πιστό στο original υλικό. Οι fans μάλιστα, θα αναγνωρίσουν σε πολλά σημεία διαλόγους να έχουν παρθεί αυτούσιοι από το comic. Πολλές κριτικές έχει δεχτεί το φινάλε, το οποίο παρεκκλίνει από το πρωτότυπο, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι κρατάει την ουσία και λειτουργεί πολύ καλύτερα στον κινηματογράφο απ' όσο θα λειτουργούσε το αρχικό. Γενικά όμως το σενάριο είναι φανταστικό. Σκοτεινό, με πολύ σωστή εισαγωγή και ανάπτυξη των καταπληκτικών χαρακτήρων του Alan Moore, και εξαιρετική χρήση των flashbacks και της αφήγησης. Το μόνο σημείο του αρχικού υλικού που δεν χρησιμοποιείται, είναι τα κομμάτια του Tales of the Black Freighter που διαβάζει ο μικρός στο περίπτερο. Ο περιπτεράς και ο πιτσιρίκος είναι οι μόνοι σημαντικοί χαρακτήρες του comic που έχουν ελάχιστη συμμετοχή στην ταινία, αλλά ακούγεται ότι θα υπάρχει έκδοση της ταινίας με άλλα 25 λεπτά παραπάνω που θα τους συμπεριλαμβάνει.



Η φωτογραφία είναι αρκετά καλή. Εντυπωσιακά εφέ, και καταπληκτικός φωτισμός, μεταδίδουν πολύ όμορφα την σκοτεινή ατμόσφαιρα του comic, αλλά δυστυχώς ο Zack Snyder είναι για άλλη μια φορά κολλημένος με το slow motion, το οποίο δουλεύει πολύ καλά στις σκηνές δράσης, αλλά μέτρια στις περισσότερες από τις υπόλοιπες. Η μουσική δένει πολύ καλά με την ταινία (με 1-2 εξαιρέσεις, το Hallelujah πχ), με χρήση κλασικών κομματιών των 60s – 80s. Ενδεικτικά θα ακούσετε Bob Dylan (δυστυχώς όχι και το original Desolation Row, αφού προτιμήθηκε το cover από τους My Chemical Romance), Jimmi Hendrix, Janis Joplin, Nat King Cole και άλλα “θηρία” της παλιάς μουσικής.



Όσον αφορά τις ερμηνείες, τα πράγματα είναι διφορούμενα. Αδιαμφισβήτητα, οι καλύτεροι από τους πρωταγωνιστές είναι ο συγκλονιστικός Jackie Earle Haley στο ρόλο του Rorschach, και ο Jeffrey Dean Morgan στο ρόλο του Comedian. Από κει και πέρα, ο Matthew Goode κάνει αρκετά καλή δουλειά σαν Ozymandias, αλλά ο Patrick Wilson και η Carla Gugino, είναι επιεικώς απογοητευτικοί.



Συμπέρασμα;



Οι fans του graphic novel θα ξετρελαθούν, βλέποντας στη μεγάλη οθόνη τους μια πολύ πιστή μεταφορά, που παρά τα μικροπροβληματάκια της, μεταδίδει την ατμόσφαιρα που τόσο αγάπησαν στο χαρτί. Οι υπόλοιποι, αν δεν περιμένουν ταινία δράσης, και δεν τους ξενίσει η μεγάλη διάρκεια (3 ώρες δεν είναι και λίγες), θα ευχαριστηθούν ένα πολύ καλό δράμα με φοβερά νοήματα και καταπληκτικούς χαρακτήρες, σε sci-fi setting. Ίσως όμως δυσκολευτούν λίγο να παρακολουθήσουν την ιστορία μη γνωρίζοντας την από την αρχή.



Bonus



Σε dvd κυκλοφορούν (στην Ελλάδα όχι ακόμα και αμφιβάλλω αν θα τα φέρουν και εντελώς) δύο “ταινίες” μικρού μήκους βασισμένα στο Watchmen. Το ένα είναι το “Tales of the Black Freighter”, ένα 20λεπτο animation με τη φωνή του Gerald Butler, που βασίζεται στο ομώνυμο κόμικ που διαβάζει ο μικρός στο Watchmen, που ήταν σημαντικό μέρος της ιστορίας, αλλά έχει παραληφθεί από την ταινία. Το άλλο είναι ένα ψευδο-ντοκιμαντέρ που βασίζεται στο βιβλίο που έγραψε στο Watchmen ο πρώτος Nite Owl, σχετικά με τους μασκοφόρους της εποχής του. Και τα δυο είναι πολύ καλοφτιαγμένα, και δένουν ωραία με την ταινία.



Read more...

  © Blogger templates Inspiration by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP