Ranking Harry Potter

Θεωρώ μεγάλη τύχη που μεγάλωσα ταυτόχρονα με τα βιβλία του Harry Potter, που στιγμάτισαν την παιδική μου ηλικία και (μαζί με το Age of Empires) με ανάγκασαν να μάθω αγγλικά για να μην περιμένω τις μεταφράσεις. Δεν κατάφερα να δω όλες τις ταινίες στον κινηματογράφο, αλλά θυμάμαι με νοσταλγία και εκείνα τα νοικιασμένα dvds με τα οποία καιγόμουν κάποια (μακρινά;) βράδια Παρασκευής. Με το πολυαναμενόμενο τελευταίο μέρος των περιπετειών του νεαρού μάγου να ανοίγει στις σκοτεινές αίθουσες τις επόμενες μέρες, βρήκα αφορμή να κάνω τον “μαραθώνιο” που ανέβαλα συνεχώς εδώ και πολλούς μήνες. Ακολουθούν μερικές σκέψεις για κάθε ταινία ξεχωριστά και στο τέλος μια υποτυπώδης σειρά προτίμησης. Περιέχονται φυσικά spoilers, και be warned για παρουσία υπέρμετρων επιθέτων από ένα ενθουσιώδες fanboy.

Διαβάστε περισσότερα »

Read more...

Top 10 Movies of 2009

10. Nefes: Vatan Sagolsun [The Breath]

- And if that man killed your brother? What would you do?

- I would still treat him.

- And what would you have told your mother? A man killed my brother. We captured him, but I saved his life. Why? Because I swore an oath to uncle Hippocrates, right? These mountains have different oaths.

9. Das Weisse Band [The White Ribbon]

I gave God a chance to kill me. He didn't do it. So he's pleased with me.

8. (500) Days of Summer

Most days of the year are unremarkable. They begin, and they end, with no lasting memories made in between. Most days have no impact on the course of a life. May 23rd was a Wednesday.

7. Fantastic Mr. Fox

Why a fox? Why not a horse, or a beetle, or a bald eagle? I'm saying this more as, like, existentialism, you know? Who am I? And how can a fox ever be happy without, you'll forgive the expression, a chicken in its teeth?

6. Watchmen

I heard a joke once: Man goes to doctor. Says he's depressed. Says life is harsh and cruel. Says he feels all alone in a threatening world. Doctor says, "Treatment is simple. The great clown Pagliacci is in town tonight. Go see him. That should pick you up." Man bursts into tears. Says, "But doctor... I am Pagliacci." Good joke. Everybody laugh. Roll on snare drum. Curtains.

5. Bakjwi [Thirst]

Like a leper rotting in flesh, let all avoid me.

4. In the Loop

Y'know, I've come across a lot of psychos, but none as fucking boring as you. You are a real boring fuck! Sorry, sorry, I know you disapprove of swearing so I'll sort that out. You are a boring F, star, star, CUNT!

3. A Serious Man

I've had quite a bit of tsuris lately. Marital problems, professional, you name it. This is not a frivolous request. This is a ser- I'm a ser- I'm, uh, I've tried to be a serious man, you know? Tried to do right, be a member of the community, raise the- Danny, Sarah, they both go to school, Hebrew school, a good breakfast... Well, Danny goes to Hebrew school, Sarah doesn't have time, she mostly... washes her hair.

2. Moon

I hope life on Earth is everything you remember it to be.

1. Inglourious Basterds

Got us a German here wants to die for his country. Oblige him!

Honorable Mentions: District 9, Up in the Air, The Hurt Locker, Un Prophete, Black Dynamite, Avatar

Read more...

2009 in Movies: Part 8

Το 8ο και τελευταίο κομμάτι του αφιερώματος για τις αξιόλογες ταινίες του 2009.

#1. A Serious Man: Η καινούρια ταινία των αδελφών Coen, εκτυλίσσεται στην καρδιά μια εβραϊκής κοινωνίας, στην Αμερική του 1970. Ο καθηγητής Larry Gopnik, είναι ένας σύγχρονος Ιώβ, με χιλιάδες προβλήματα όπου κι αν γυρίσει: ο αδερφός του, που παρουσιάζει ειδικές νοητικές δεξιότητες, έχει εγκατασταθεί στο σπίτι του, η γυναίκα του θέλει να τον χωρίσει, ο γιός του έχει προβλήματα πειθαρχίας στο σχολείο, η κόρη του κλέβει απ' το πόρτοφόλι του μαζεύοντας χρήματα για πλαστική επέμβαση, ενώ στη δουλειά του ανώνυμα γράμματα καταστρέφουν τις ευκαιρίες του για καλύτερο μέλλον. Στο μέσο αυτών, επιχειρεί να συμβουλευτεί 3 ραββίνους, αρχίζει να έχει μια περίεργη σχέση με την γειτόνισσά του και προσπαθεί να αποφύγει το "λάδωμα" από έναν φοιτητή του. Ποτισμένο με εξαιρετικό κατάμαυρο χιούμορ, το A Serious Man είναι μια τρανή απόδειξη ότι οι αδερφοί Coen είναι απ' τους καλύτερους εν ζωή δημιουργούς. Καταπληκτικές ερμηνείες, όμορφη μουσική επένδυση πλήθος από αλληγορικά μηνύματα και ένα εξαιρετικό κλείσιμο, tribute στο πείραμα της γάτας του Schrödinger. Απ' τις καλύτερες ταινίες των αδερφών, αν και σε καμία περίπτωση έργο για mainstream γούστα. 4,5/5

#2. Fish Tank: Η ιστορία της 15χρονής Mia, που έχει καταφέρει να αποξενωθεί απ' τους φίλους και την οικογένεια της. Μισεί τους πάντες και τα πάντα, εκτός απ' το χορό, τον οποίο και λατρεύει. Η ζωή της θα αλλάξει όταν η μητέρα της θα εμφανίσει καινούριο εραστή, που φαίνεται να θέλει να αναλάβει το ρόλο της πατρικής φιγούρας κερδίζοντας απ' τη Mia πόντους εμπιστοσύνης. Δύσπεπτη και ωμή ταινία, που επιχειρεί μια κατάδυση στην ψυχολογία μιας οργισμένης έφηβης σε μια αφιλόξενη επαρχία της Αγγλίας. Πολύ καλή η ανάπτυξη του χαρακτήρα της, όπως και οι αλλαγές στη δυναμική της οικογένειας με την έλευση ενός νέου μέλους, ντυμένα με γυναικεία σκηνοθετική ματιά και μια εξαιρετική ερμηνεία απ' την Katie Jarvis. Γενικά ένα πολύ καλοφτιαγμένο δράμα, που τραβάει όμως λίγο περισσότερο απ' όσο αντέχεις. 3,5/5

#3. Crazy Heart: Γερασμένος πρώην θρύλος της country ζει πια με τα λιγοστά δολάρια που αποδίδουν τα tours σε μικρές πόλεις, ονειρευόμενος έναν καινούριο δίσκο που θα τον φέρει ξανά στο προσκήνιο. Η αυτοκαταστροφική του ζωή όμως, καταφέρνει μέχρι τώρα να αποτρέψει την επάνοδό του, όπως και τη σύνδεσή του με τους ανθρώπους γύρω του. Όταν θα γνωρίσει μια νεαρή δημοσιογράφο και τον 4χρονο γιο της, θα αποφασίσει να κάνει μια προσπάθεια για αλλαγή. Αρκετά επιφανειακό δράμα, που βασίζεται στην κλασική φόρμα του παλαίμαχου που έχουν όλοι ξεχάσει αλλά βρίσκει μια γυναίκα που τον ωθεί στην μεγαλειώδη επιστροφή. Τυπική λοιπόν η πλοκή, αλλά αρκετά καλό το μουσικό κομμάτι, και φυσικά οι ερμηνείες του Jeff Bridges και της Maggie Gyllenhaal και η (μικρή) παρουσία του Colin Farrell. Γενικά δεν είναι σε καμία περίπτωση κακή ταινία, αλλά και πάλι δεν κάνει το κάτι παραπάνω για να ξεφύγει απ' την κατηγορία του απλά "καλού". Αν σε τραβάει το θέμα, go ahead, θα σου αρέσει αρκετά. Οι υπόλοιποι που αρέσκονται σε τέτοιου είδους ιστορίες, καλύτερα να προτιμήσουν το περσινό The Wrestler του Aronofsky, που ήταν καταπληκτικό, ενώ για περισσότερο country επιλογή, μονόδρομος είναι το Walk the Line (2005) για τη ζωή του Johnny Cash. 3/5

#4. The Messenger: Πιστοί στην παράδοση που τους θέλει να ξεζουμίζουν κάθε πόλεμο στον οποίο μπλέκουν, οι φίλοι μας απ' την άλλη πλευρά του Ατλαντικού προσφέρουν ακόμα μια ταινία που ασχολείται με τον πόλεμο στο Ιράκ. Αυτή τη φορά οι ήρωες βρίσκονται στην Αμερική, και αναλαμβάνουν να ενημερώσουν τους συγγενείς των πεσόντων για την απώλειά τους. Ο Woody Harrelson και ο Ben Foster απογειώνουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά απ' το σενάριο δεν λείπουν οι υπερβολές που μαστίζουν το είδος. Τυπικά η ταινία ασχολείται με τα ψυχολογικά τραύματα που ταλαιπωρούν το στρατιώτη, όταν γυρίζει στο σπίτι του, και τυπικά αυτός ο στρατιώτης είναι φτερό στον άνεμο, με μοναδική στήριξη τον συνάδελφο με τον οποίο αρχίζει να δένεται. Γενικά, αρκετά καλή ταινία που δεν σε κοροϊδεύει και προσφέρει αυτό που υπόσχεται, ακόμα κι αν διαφωνείς με τα μέσα τα οποία χρησιμοποιεί. 3/5

#5. Law Abiding Citizen: Πατέρας παρακολουθεί τη γυναίκα και την κόρη του να δολοφονούνται μπροστά στα μάτια του. Όταν ο δημόσιος κατήγορος θα κάνει συμφωνία με τους δολοφόνους, και ο ένας απ' τους δύο αφεθεί ελεύθερος, ο πατέρας παίρνει το νόμο στα χέρια του και αρχίζει να σκοτώνει κόσμο. Εντυπωσιακός στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Gerald Butler, σε μια πολύ δυνατή ταινία -μέχρι ένα σημείο τουλάχιστον- απ' το σκηνοθέτη των The Negotiator (1998) και The Italian Job (2003) και το σεναριογράφο των The Thomas Crown Affair (1999) και Equilibrium (2002). Έξυπνες ιδέες στο σενάριο, μερικές πολύ καλογυρισμένες σκηνές "δράσης" και μπόλικες καρφωτές μπηχτές προς το δικαστικό σύστημα. Δυστυχώς προς το τέλος αρχίζει να χαλαρώνει και καταλήγει σε ένα απογοητευτικό φινάλε. Μέχρι τότε όμως καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον, αν και σίγουρα θα νιώσεις κι εσύ ότι χρειαζόταν ακόμα ένα 20λεπτο για να είναι ολοκληρωμένη. 3/5

Ακολουθεί το Top10 μου για το 2009, που κλείνει και τον κύκλο του αφιερώματος για την περσινή χρονιά. Σχόλια, αντιρρήσεις και προτάσεις, παραπάνω από ευπρόσδεκτα.

Read more...

Oscars 2010: Why Bother?

Κάθε χρόνο αυτή την ερώτηση κάνω στον εαυτό μου, αλλά πάντα την επόμενη χρονιά σηκώνομαι στη μέση της νύχτας για να δω live την απονομή των βραβείων. Φέτος ήταν μια γενικά μέτρια τελετή, με highlights τον NPH στην εισαγωγή, μερικά πολύ εύστοχα σχολιάκια απ' τους παρουσιαστές Steve Martin και Alec Baldwin (που δυστυχώς είχαν ελάχιστο screen time), τον ξεκαρδιστικό Robert Downey Jr μαζί με Tina Fey, και την αρκετά αστεία (αλλά λίγο τραβηγμένη) έμπνευση του Ben Stiller να ντυθεί Avatar. Κατά τα άλλα, βαρετή βραδιά που τραβούσε επ' αόριστον, κάθε 5 λεπτά διαφημίσεις και κακή σκηνοθεσία που έβγαζε μάτια (ειδικός δεν είμαι αλλά με ενόχλησαν πολύ οπτικά οι επιλογές των πλάνων, ευτυχώς το γράφουν και οι άνθρωποι του χώρου οπότε δεν είμαι εγώ ο παράξενος :P). Λίγες οι εκπλήξεις στους νικητές, αλλά ας τους δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Best Achievement in Visual Effects: Avatar

Ηλίου φαεινότερο.

Best Achievement in Cinematography: Avatar

Seriously; Τόσο βαρυφορτωμένο σε CGI που ήταν το Avatar, η φωτογραφία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί άξια βράβευσης. Το Hurt Locker άξιζε αυτήν την κατηγορία περισσότερο απ' τις μισές στις οποίες κέρδισε.

Best Achievement in Editing: The Hurt Locker

Ήλπιζα ότι θα δώσουν αυτό τουλάχιστον στο Inglourious Basterds. Oh well.

Best Achievement in Sound Editing/Mixing: The Hurt Locker

Κλοπή απ' το Avatar και οι δύο κατηγορίες. Και άντε και δεχόμαστε ότι άξιζε το editing το Hurt Locker, που είχε όντως πολύ καλά ηχητικά εφέ. Τι είδους πολύπλοκο sound mixing είχε, δεν έχω ιδέα. Το Avatar απ' την άλλη ήταν κορυφαίο στον τομέα του ήχου και σίγουρα άξιζε βράβευση.

Best Original Song: "The Weary Kind" - Crazy Heart

Αναμενόμενο, και άξιο. Αν και κατά βάθος ήθελα να πάει το αγαλματίδιο στο Princess and the Frog. Ήταν η καλύτερη δυνατή επιστροφή της παραδοσιακής Disney, και αφού δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει Όσκαρ για Best Animated Feature ελέω Up, αυτή η κατηγορία θα ήταν μια ωραία ευκαιρία για ψήφο εμπιστοσύνης.

Best Original Score: Up

Πανάξιο, ευτυχώς δεν πήγε στον Horner που ανακύκλωσε για το Avatar το soundtrack του Τιτανικού με ένα μέτριο αποτέλεσμα, αλλά ούτε και στο Hurt Locker, αφού το score κάλυπτε μικρό μέρος της ταινίας. Ωραιότατα τα soundtracks και του Fantastic Mr Fox, και του Hans Zimmer για τον Sherlock Holmes.

Best Animated Feature Film of the Year: Up

Αναμενόμενο, αν και προσωπικά -όπως λέω και εδώ- δεν το θεωρώ απ' τα καλύτερα της Pixar και φέτος θα έδινα το Oscar στον Fantastic Mr Fox του Wes Anderson.

Best Foreign Language Film of the Year: El Secreto de sus ojos (Argentina)

Η σταθερή έκπληξη κάθε χρονιάς είναι στην κατηγορία του ξενόγλωσσου. Όπως πέρσι το Waltz with Bashir, έτσι και φέτος το φαβορί The White Ribbon δεν πήρε το αγαλματίδιο. Απ' την 5άδα δεν έχω δει μόνο το Ajami, και απ' τα υπόλοιπα το μόνο που δεν με ενθουσίασε ήταν το Milk of Sorrow. Ήθελα να το πάρει επιτέλους ο Haneke, αλλά και το El Secreto de sus Ojos είναι μια πάρα πολύ ωραία ταινία και σίγουρα πολύ πιο εύκολη στη θέαση απ' το White Ribbon, γεγονός που το βοήθησε σίγουρα να πάρει και ψήφους.

Best Performance by an Actress in a Supporting Role: Mo'nique (Precious)

Αναμενόμενο, έχω αναλύσει ήδη αρκετά την κατηγορία εδώ.

Best Performance by an Actor in a Supporting Role: Christoph Waltz (Inglourious Basterds)

Αναμενόμενο, έχω αναλύσει ήδη αρκετά την κατηγορία εδώ.

Best Performance by an Actress in a Leading Role: Sandra Bullock (The Blind Side)

Αναμενόμενο, έχω αναλύσει ήδη αρκετά την κατηγορία εδώ.

Best Performance by an Actor in a Leading Role: Jeff Bridges (Crazy Heart)

Αναμενόμενο, έχω αναλύσει ήδη αρκετά την κατηγορία εδώ.

Best Writing, Adapted Screenplay: Precious

Εκπληξούλα, όπως όλος ο κόσμος περίμενα κι εγώ το Up in the Air. Αλλά όπως είχα γράψει κι εδώ, και οι δυο ταινίες δεν θα έπαιρναν άλλα βραβεία (εντάξει το Precious ξέραμε πως θα πάρει β' γυναικείο ρόλο) οπότε κάποια απ' αυτές θα τσιμπούσε το συγκεκριμένο.

Best Writing, Original Screenplay: The Hurt Locker

Διαφωνώ καθέτως με τη συγκεκριμένη βράβευση, αλλά όπως είχα πει κι εδώ, πλήρως αναμενόμενη.

Best Achivement in Directing: Kathryn Bigelow - The Hurt Locker

Αναμενόμενο, και -Tarantino aside- πανάξιο.

Best Motion Picture of the Year: The Hurt Locker

Πριν σχολιάσω το αποτέλεσμα, ας δούμε λίγο τη δεκάδα: Avatar, The Hurt Locker, Inglourious Basterds, Up in the Air, Precious, District 9, A Serious Man, An Education, The Blind Side, Up. Είναι νομίζω σαφές ότι αν είχαμε 5άδα όπως τις προηγούμενες χρονιές, τα τελευταία πέντε δεν θα είχαν θέση στη λίστα. An Education και The Blind Side δεν αξίζουν με τίποτα υποψηφιότητα, και θα μπορούσαν να έχουν δώσει τη θέση τους σε (500) Days of Summer και Moon (έχοντας υπ' όψιν ότι σπάνια μπαίνουν ξενόγλωσσες ταινίες στην 5άδα).

Όσον αφορά τη νίκη του Hurt Locker, αν και δεν τη θεωρώ σε καμία περίπτωση την καλύτερη ταινία της χρονιάς, δεν με απογοήτευσε και ιδιαίτερα. Αν μη τι άλλο, εφόσον ήταν σίγουρο ότι απ' την βασική 5άδα δεν θα κέρδιζε ούτε ο Tarantino ούτε και το Up in the Air, προτιμούσα το Hurt Locker απ' το Avatar. Το προσωπικό μου top10 για το 2009 θα αναρτηθεί κάποια απ' τις επόμενες μέρες σε ξεχωριστό post.

Μεγάλος νικητής της βραδιάς γενικά, το Hurt Locker με 6 Όσκαρ και φυσικά η Kathryn Bigelow, που γίνεται η πρώτη γυναίκα που παραλαμβάνει Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Όπως έχω γράψει συνοπτικά εδώ, είναι ένα εξαιρετικό πολεμικό δράμα, και σίγουρα το καλύτερο κινηματογραφικό δείγμα για τον πόλεμο του Ιράκ. Διαφωνώ όμως με τη λογική της Ακαδημίας, που τα τελευταία χρόνια “φορτώνει” με Όσκαρ τις ταινίες που κερδίζουν τελικά το “Best Picture”. Σε καμία περίπτωση δεν άξιζε βραβείο σεναρίου απέναντι στους αδερφούς Coen και στον Quentin Tarantino, αλλά ούτε και το Editing ή τα ηχητικά εφέ. Αλλά αυτά είναι τα Όσκαρ, και έχουμε μάθει να τα ανεχόμαστε.

Και του χρόνου με το καλό. :)

Read more...

2009 in Movies: Part 7

Πάμε στο προτελευταίο part του αφιερώματος.

#1. (500) Days of Summer: Νεαρός γνωρίζει νεαρά. Ο νεαρός ερωτεύεται παράφορα, αλλά η νεαρά θέλει απλά μια χαλαρή σχέση. Η ταμπέλα "ρομαντική κωμωδία" το αδικεί κατάφορα για δυο λόγους. Πρώτον το βάζει εξ' ορισμού στην ίδια κατηγορία με τις πατάτες του κιλού που βγάζει το Hollywood κάθε χρόνο με ό,τι πιθανό διάσημο ζευγάρι μπορούμε να φανταστούμε. Δεύτερον, όπως λέει ωραιότατα ο αφηγητής, μη γελιέστε, "this is not a love story". Εντάξει είναι, μονόπλευρη τουλάχιστον. Είναι όμως τόσο φρέσκο και τόσο καλογραμμένο, που η υπεροχή του ξεπερνά τα όρια του είδους. Καταπληκτικοί χαρακτήρες, ωραιότατο χιούμορ, φανταστικό πρωταγωνιστικό δίδυμο. Σίγουρα όχι το ρομάντζο που περιμέναμε, και μια απ' τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. 4,5/5

#2. Up in the Air: Ένας μεσήλικας ζει πετώντας σε διαφορετικές πόλεις των ΗΠΑ κάθε μέρα, απολύοντας υπαλλήλους εταιρειών. Δεν δέχεται οποιοδήποτε είδους δεσμό, και αρνείται πεισματικά να κάνει σοβαρή σχέση. Σε καιρούς που μια νέα ταλαντούχα κοπέλα έρχεται και βάζει σε κίνδυνο το επάγγελμά του, θα γνωρίσει μια γυναίκα που θα τον κάνει να ξανασκεφτεί τις θεωρίες που με τόση ζέση μεταδίδει. Ένας εξαιρετικός George Clooney απογειώνει την καινούρια ταινία του Jason Reitman, ένα μείγμα κωμωδίας και δράματος. Και δουλεύει πραγματικά εξαιρετικά και στα δύο είδη, με απλό χιούμορ αλλά και πολύ καλογραμμένους χαρακτήρες. Ξεχωρίζει για τις εξαιρετικές σκηνές απολύσεων, και για τον ήρωά της, ο οποίος ξεκινάει ως ένα κλασικός εργασιομανής που κυνηγάει τις μικρές χαρές της ζωής χωρίς να θέλει να δεθεί συναισθηματικά, και καταλήγει σε έναν εντελώς διαφορετικό άνθρωπο που αναζητάει την οικογένεια και την αγάπη. Πλησιάζοντας στο φινάλε, δίνει μια ωραιότατη κλωτσιά στα χολιγουντιανά κλισέ, και παραδίδει ένα πανέμορφο κλείσιμο. 4/5

#3. The Milk of Sorrow [La teta asustada]: Διαδραματιζόμενη στις φτωχογειτονιές του Περού, η ταινία διηγείται την ιστορία μια κοπέλας, που έχει πεισθεί ότι πάσχει απ' την ασθένεια του "γάλατος της θλίψης" που μεταδίδεται κατά τις τοπικές παραδόσεις μέσω του θηλασμού, όταν η μητέρα είναι θύμα βιασμού κατά την εγκυμοσύνη ή λίγο μετά απ' αυτή. Έχοντας μεγαλώσει με το φόβο ότι θα έχει την ίδια μοίρα, έχει κλειστεί στο εαυτό της και αποφεύγει κατά το δυνατόν οποιαδήποτε κοινωνική επαφή. Όταν η μητέρα της πεθάνει, θα αρχίσει να δουλεύει ως οικιακή βοηθός για μια νευρωτική πλούσια, για να μαζέψει αρκετά χρήματα ώστε να τη μεταφέρει για να ταφεί στον τόπο καταγωγής της. Ωραία σκηνοθετημένο δράμα, με αρκετές αλληγορικές εικόνες και καταπληκτική ερμηνεία απ' την πρωταγωνίστρια. Πολύ βαρύ και αργό για το μέσο θεατή, αλλά ο λάτρης του καλλιτεχνικού κινηματογράφου θα θαυμάσει τα στατικά κάδρα του και τη σε βάθος απεικόνιση της ψυχοσύνθεσης μια βασανισμένης κοπέλας. Αν μη τι άλλο, οι παραγκουπόλεις του Περού δεν είναι ένα σκηνικό που βλέπουμε συχνά. 3,5/5

#4. Dead Snow [Død snø]: Νορβηγική ταινία τρόμου που ακολουθεί την συνηθισμένη συνταγή: παρέα φοιτητών Ιατρικής πάνε διακοπές σε καλύβα μέσα στα χιόνια και ξαφνικά τους επιτίθενται ζόμπι, αρχίζοντας να τους καθαρίζουν έναν-έναν. Το twist; Τα ζόμπι είναι πτώματα Ναζί που είχαν ξεμείνει απ' το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην περιοχή! Ο σωστός τίτλος για την ταινία θα ήταν "Red Snow", δυστυχώς όμως ήταν πιασμένος. Θα χορτάσεις αίμα στο χιόνι και μερικά πολύ ωραία πετσοκόμματα, διανθισμένα απ' ΟΛΑ τα κλισέ του είδους. Τρόμο δεν θα νιώσεις προφανώς, στο gore στηρίζεται και αυτό, όπως και το 95% των σύγχρονων ταινιών του είδους. Ενώ δεν το λες σε καμία περίπτωση κωμωδία, έχει μπόλικο χαβαλέ (το περιμένεις απ' το concept ήδη, Nazi-zombies λέμε!), και ενώ εν τέλει δεν φτάνει το Zombieland, είναι ένα πολύ ευχάριστο 90λεπτο για τους λάτρεις του είδους. 3/5

#5. The Imaginarium of Doctor Parnassus: Έχοντας αποκτήσει δόξα ως το τελευταίο έργο στο οποίο εμφανίζεται ο αδικοχαμένος Heath Ledger, το Imaginarium ακολουθεί μια παράξενη τετράδα που γυρίζει στο σύγχρονο Λονδίνο δίνοντας παραστάσεις που υπόσχονται στο θεατή ένα ταξίδι σ' έναν ονειρικό κόσμο που δημιουργεί το μυαλό του Doctor Parnassus: ο ίδιος ο Dr Parnassus που έχει κάνει συμφωνία με το διάβολο για να ζήσει αιώνια, η κόρη του Valentina, που στα 16 χρόνια της θα γίνει η αμοιβή του διαβόλου για το δώρο του, έναν νάνος και ο βοηθός τους. Ενώ όλα δείχνουν ότι δεν μπορεί να αποτραπεί η μοίρα της Valentina, η τετράδα θα σώσει έναν μυστήριο άνδρα, τον Tony, που θα ανατρέψει τα πάντα. Εμπλουτισμένο με την γνώριμα πλούσια φαντασία του Terry Gilliam, η ταινία μπορεί να ξεκινάει περίεργα, αλλά στην πορεία προσφέρει ονειρικά σκηνικά, και ενδιαφέρουσα ιστορία. Τη θέση του Heath Ledger (που πέθανε γύρω στη μέση των γυρισμάτων) παίρνουν ο Johnny Depp, o Jude Law και ο Colin Farrell. Και είναι και οι τέσσερις εξαιρετικοί, όπως φυσικά και ο Christopher Plummer. Γενικά η ταινία, αν και μοιάζει περισσότερο με κολλάζ σκηνών, είναι ένα διασκεδαστικό αποτέλεσμα, με μπόλικη φαντασία. Μην περιμένετε καμιά συγκλονιστική ιστορία, αλλά μην το παρατήσετε και στο πρώτο 20λεπτο. 3/5

Θα ακολουθήσει το τελευταίο part του αφιερώματος, το top10 μου για το 2009 και μερικά σχόλια για τους νικητές των Best Picture και Best Director στα Όσκαρ, μιας και δεν προλαβαίνω να γράψω πριν την απονομή. :P

Read more...

Avatar (2009)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: James Cameron

Σενάριο: James Cameron

Παίζουν: Sam Worthington, Zoe Saldana, Sigourney Weaver, Stephen Lang, Michelle Rodriguez

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Επιστημονικής φαντασίας για αρχή, δράση και ελαφρύ ρομάντζο στην πορεία.

Ανάπηρος πεζοναύτης αντικαθιστά το νεκρό δίδυμο αδερφό του σε αποστολή υψίστης σημασίας. Στον πλανήτη Pandora που επιχειρούν να εκμεταλλευτούν οι γήινοι για τα πλούσια κοιτάσματά του σε ορυκτό καύσιμο, πρέπει να εισχωρήσει στις τάξεις των μπλε ιθαγενών και να τους πείσει να φύγουν απ' το σπίτι τους, για να γλιτώσουν. Πώς θα το κάνει αυτό όταν δεν μπορεί να αναπνεύσει στην ατμόσφαιρα του Pandora, δεν μπορεί να περπατήσει και είναι και άνθρωπος; Με τη βοήθεια της τεχνολογίας, θα "μπει" αλά Matrix σε φτιαχτό σώμα ιθαγενή Na'vi: όταν κοιμάται το κανονικό του σώμα, θα ελέγχει το ψεύτικο και όταν κοιμάται το Na'vi avatar του, ο πεζοναυτης θα ξυπνάει πίσω στη βάση του για να δώσει τις πληροφορίες που μάζεψε για τη φυλη και την κατοικία τους.

Αν πρέπει να παραδεχτούμε κάτι στον Cameron, είναι η ικανότητά του να διαχειρίζεται σωστά το budget του. Εντάξει, καλό σεναριογράφο μπορεί να μην ήθελε να προσλάβει, αλλά δημιούργησε έναν πανέμορφο κόσμο, με καταπληκτική χλωρίδα και πανίδα, και εξαιρετικά τοπία. Το motion capture σε συνδυασμό με τα cgi φτιάχνουν πολύ ρεαλιστικούς Na'vi, και φυσικά το 3D δίνει ρέστα. Ας μείνουμε λίγο εδώ. Ήταν η πρώτη μου σοβαρή 3D εμπειρία (το 10λεπτο βιντεάκι στη Disneyland δεν μετράει, κι ας ήταν θεϊκό), και ενθουσιάστηκα. Το Dolby 3D (το οποίο και έχουν τα Odeon) είναι πολύ άνετο, χωρίς να χάνεις καθόλου σε χρώματα και βλέποντας εξαιρετικά το βάθος στην σκηνή που παρακολουθείς: είσαι σε διάδρομο και καταλαβαίνεις ότι το μπροστά αντικείμενο είναι σε διαφορετικό επίπεδο απ' το πίσω. Και αυτό γίνεται σε ΚΑΘΕ σκηνή (δράσης ή όχι), με αποτέλεσμα να νιώθεις πως είσαι μέσα στην ταινία. Απ' όσα έχω ακούσει, οι περισσότερες 3D ταινίες μέχρι τώρα, περιορίζονταν σε ελάχιστα αντικείμενα που φαίνονται να εξέχουν προς τον θεατή, οπότε νομίζω πως είναι το βασικό επαναστατικό στοιχείο του Avatar είναι η χρήση του 3D, και όχι το motion capture, που ούτως ή άλλως χρησιμοποιεί ο Robert Zemeckis απ' το 2004 με το Polar Express. Το μοναδικό μου παράπονο είναι ότι δεν μπήκε σε κανένα σημείο στον κόπο να βάλει την κάμερα σε πρώτο πρόσωπο. Ωραίο είναι να παρακολουθείς τη βουτιά του "πτεροδάκτυλου" στον καταρράκτη, αλλά πόσο θα έσπερνε να την βλέπεις μέσα απ' τα μάτια του ζώου όταν βουτάει; Σε λίγο βαθμό κάτι τέτοιο έγινε με τις σκηνές μέσα απ' το cockpit των “ελικοπτέρων”, αλλά σίγουρα όχι όσο θα ήθελα.

Όσο εξαιρετικό είναι το Avatar στα οπτικά και στα ηχητικά εφέ, άλλο τόσο χάνει στο σενάριο. Ακούω από το Δεκέμβρη συγκρίσεις με την Pocahontas, και -μαντέψτε- ισχύουν μια χαρά. Ιθαγενείς που θέλουν να υπερασπιστούν τη γη τους; Check. Κατακτητές που θέλουν να τους την καταπατήσουν χωρίς να νιώθουν από παραδόσεις και θρησκευτικές πεποιθήσεις; Check. Ωραίος κατακτητής ερωτεύεται ωραία ιθαγενή (που τυχαίνει να είναι κόρη του αρχηγού της φυλής, και καπαρωμένη από άλλον) και τελικά αλλάζει πλευρά; Check. Υπάρχουν και μπόλικες άλλες τρανταχτές ομοιότητες, αλλά αυτές αρκούν για να καταλαβαίνεις πολύ εύκολα την πορεία της πλοκής του Avatar, εφόσον μπεις γρήγορα στο νόημα και κάνεις στο μυαλό σου τις απαραίτητες αλλαγές (δηλαδή εφόσον έχεις IQ υψηλότερο του 80). Μπορεί να μεταφέρει εν τέλει πολύ σωστά αντιπολεμικά μηνύματα και έμμεση έκκληση για την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά η προβλεψιμότητα, σε συνδυασμό με τους χάρτινους χαρακτήρες του, κάνουν το σενάριο του Avatar στην καλύτερη μέτριο.

Σε εμποδίζει αυτό να τη διασκεδάσεις; ΟΧΙ. Πραγματικά τα 12 ευρώ που έδωσα, μου φάνηκαν λίγα βγαίνοντας απ' την αίθουσα (η οποία btw ήταν γεμάτη, 3,5 μήνες μετά την πρώτη προβολή της ταινίας! :o ). Το 3D σε συνδυασμό με τα απίστευτα ηχητικά εφέ και την εξαιρετική δράση, κάνουν το Avatar μια αξέχαστη εμπειρία. Oscar material; Σίγουρα όχι (πέραν των τεχνικών βραβείων). Η πιο δυνατή κινηματογραφική εμπειρία της χρονιάς; Ναι. Αν άργησες κι εσύ τόσους μήνες να το αποφασίσεις, σήκω και πήγαινε να το δεις όσο προλαβαίνεις ακόμα.

Σημειωσούλα: Δεν ξέρω αν θα ευχαριστιόμουν τόσο πολύ την ταινία αν την έβλεπα στο σπίτι μου (ή ακόμα και σε συμβατική αίθουσα σε 2D). Μάλλον όχι. Και θα του αφαιρούσα πόντους γι' αυτό το λόγο, αλλά απόψε, παραμονές των Όσκαρ γαρ, αισθάνομαι γενναιόδωρος. :P

Read more...

Oscars 2010: Original Screenplay

Best Original Screenplay
(Πρωτότυπου Σεναρίου)

Οι υποψήφιοι:

The Hurt Locker

Inglourious Basterds

The Messenger

A Serious Man

Up

Τα σχόλια:

The Hurt Locker: Seriously; Εξαιρετική ταινία, αλλά σίγουρα όχι λόγω του σεναρίου της. Δεν έχει καμία θέση το Hurt Locker σ' αυτήν την κατηγορία.

Inglourious Basterds: Σαφώς το μεγαλύτερο ατού της ταινίας: ο χωρισμός σε κεφάλαια, πλούσιοι διάλογοι, η επιλογή των original γλωσσών για τις αντίστοιχες εθνικότητες... Κλασικός Tarantino, καταπληκτικό γράψιμο.

The Messenger: Καλή ταινία, αλλά τίποτα το συγκλονιστικό σεναριακά. Προφανώς λόγω θέματος παίρνει όσο “σπρώξιμο” είναι δυνατόν.

A Serious Man: Άλλη μια φορά οι Coen γράφουν ένα πολύ δυνατό σενάριο, με ωραία νοήματα και φαινομενικά αδιάφορα πράγματα να αποκτούν αργότερα μεγάλη βάση. Πανάξια υποψηφιότητα.

Up: Εντάξει, η αγάπη της Ακαδημίας για την Pixar είναι δεδομένη, εξ' ου κι αυτή η υποψηφιότητα. Αν μιλούσαμε για το Wall-e ή το Ratatouille, θα άξιζαν και Όσκαρ σεναρίου, το Up με τον κλισεδιάρικο villain και τα ομιλούντα σκυλιά, μάλλον όχι τόσο. Σίγουρα ένας λόγος για τον οποίο μας έκανε το Up να δακρύσουμε είναι η ιστορία του, αλλά αυτή τη χρονιά είχαμε πολύ καλύτερα σενάρια.

Σε ποιον άλλο θα έδινα υποψηφιότητα;

1) (500) Days of Summer: Άλλο ένα αναπάντεχο σνομπάρισμα απ' την Ακαδημία, καταπληκτικό σενάριο για μια καταπληκτική και διαφορετική ρομαντική κωμωδία.

2) The White Ribbon: Είναι υποψήφιο και για φωτογραφία, οπότε δεν θα είχε πρόβλημα η Ακαδημία να του δώσει κι άλλη μια υποψηφιότητα. Και το αξίζει ο Haneke εδώ, περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

3) Moon: Τα δυνατό του κομμάτι είναι σίγουρα η σκηνοθεσία, αλλά και το σενάριό του Moon είναι ένα εξαιρετικό κράμα από original ιδέες και στοιχεία από κλασικές ταινίες του είδους.

Αυτά τα 3 μαζί με το Inglourious Basterds και το A Serious Man είναι για μένα η ιδανική πεντάδα.

Ποιος θέλω να το σηκώσει;

Κάποια άλλη χρονιά θα στήριζα τους Coen. Φέτος όμως ο Tarantino επιστρέφει και δείχνει ότι είναι τεράστιος σεναριογράφος. Το αξίζει με χίλια.

Ποιος θα το σηκώσει;

Θα ήθελα να πιστεύω ότι η Ακαδημία που έδωσε Όσκαρ Σεναρίου το '95 στο Pulp Fiction, θα το δώσει κι αυτή τη φορά στον Tarantino, για να μην του δώσει Best Picture. Δυστυχώς φαβορί φαίνεται να είναι το Hurt Locker, με περιθώριο για κάποιο twist που θα βραβεύσει το Up.

Read more...

Oscars 2010: Adapted Screenplay

Best Adapted Screenplay

(Διασκευασμένου Σεναρίου)

Οι υποψήφιοι:

District 9

An Education

In The Loop

Precious

Up In The Air

Τα σχόλια:

District 9: Ευχάριστη έκπληξη, και είναι φαντάζομαι διασκευασμένο το σενάριο επειδή βασίζεται στη μικρού μήκους ταινία του Blomkamp, Alive in Joburg. Άξια υποψηφιότητα; ΝΑΙ!

An Education: Την άποψή μου για την ταινία την έχω γράψει στο αντίστοιχο θέμα, δεν νομίζω ότι είναι άξια βράβευσης, πόσο μάλλον για σενάριο.

In The Loop: Ναι, ναι, ναι! Καταπληκτική ταινία, κοφτερό σενάριο.

Precious: Πολύ καλή ταινία, με δυνατό σενάριο. Υπό άλλες συνθήκες εγώ δεν θα του έδινα υποψηφιότητα, αλλά καταλαβαίνω εύκολα γιατί του δόθηκε, ειδικά φέτος που λίγα διασκευασμένα σενάρια είναι άξια λόγου.

Up In The Air: Λίγα πράγματα μπορείς να πεις γι' αυτήν την ταινία, και πραγματικά το σενάριό του Reitman είναι εξαιρετικό.

Σε ποιον άλλο θα έδινα υποψηφιότητα;

Watchmen? The Road? Τα ξαναέγραψα σε άλλη κατηγορία, σε κανένα απ' τα δυο δεν έδωσε προσοχή η Ακαδημία.

Ποιος θέλω να το σηκώσει;

Αγαπάω και το District 9 και το Up in the Air, αλλά το αγαλματίδιο θα το έδινα πολύ εύκολα στην ομάδα του In the Loop.

Ποιος θα το σηκώσει;

Δεν θα πάρει μάλλον άλλο Όσκαρ, οπότε ο Reitman θα τσιμπήσει μάλλον το Adapted Screenplay. Ίσως και το Precious να έχει ελπίδες για τον ίδιο λόγο, αλλά μάλλον το Up in the Air είναι το φαβορί.

Read more...

Oscars 2010: Leading Actor

Best Actor In A Leading Role

(Α' Αντρικού Ρόλου)

Οι υποψήφιοι:

Jeff Bridges - Crazy Heart

George Clooney - Up In The Air

Colin Firth - A Single Man

Morgan Freeman - Invictus

Jeremy Renner - The Hurt Locker

Τα σχόλια:

Jeff Bridges: Απ' τους πιο υποτιμημένους ηθοποιούς στο Hollywood, και το αποδεικνύει και φέτος στο Crazy Heart. Εξαιρετικός.

George Clooney: Πήρε στην πλάτη του το ήδη πολύ καλό Up in the Air και το απογείωσε. Σε μια πολύ καλή χρονιά γι' αυτόν (Fantastic Mr Fox, Up in the Air, Me who Stare at Goats) αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι δεν είναι απλά ένας γόης, αλλά απ' τους καλύτερους πρωταγωνιστές που βγάζει το Hollywood.

Colin Firth: Δεν έχω δει την ταινία, οπότε δεν μπορώ να σχολιάσω. Απ' ό,τι ακούω είναι το καλύτερο σημείο της ταινίας, και κάνει επιτέλους το breakthrough του σαν ηθοποιός.

Morgan Freeman: Ο αξιότιμος κύριος Freeman είναι για μένα μια περίεργη ιστορία, αφού παίζει πάντα τον γερόλυκο – μέντορα, σε όλες σχεδόν τις ταινίες του. Εδώ αναλαμβάνει επιτέλους το ρόλο στο οποίο τον είχαμε φανταστεί πολλές φορές, και τον ερμηνεύει πολύ καλά. Αναμενόμενη υποψηφιότητα, αλλά για νίκη δεν είναι.

Jeremy Renner: Ακόμη μια ευχάριστη έκπληξη, εξαιρετικός στο The Hurt Locker και σίγουρα ο λιγότερο “διαφημισμένος” απ' τους πέντε υποψηφίους. Δεν είναι όμως για αγαλματίδιο.

Σε ποιον άλλο θα έδινα υποψηφιότητα;

1) Sam Rockwell για το Moon. Η βασική ερμηνεία που έχω ακούσει για το σνομπάρισμα του Moon απ' την Ακαδημία είναι ότι δεν το προώθησε το studio. Φυσικά και έχει μερίδιο ευθύνης η Sony, αλλά αν τα μέλης της Ακαδημίας θέλουν να περνιούνται για αξιόπιστα, θα έπρεπε να έχουν δει και μόνα τους μια απ' τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

2) Viggo Mortensen για το The Road. Παρόμοια περίπτωση με τον Rockwell, αυτή τη φορά για τη Weinstein Company, που προτίμησε να προωθήσει το Nine (μήπως και βγάλει κάποια απ' τα χαμένα λεφτά υποθέτω) και το Inglourious Basterds, με αποτέλεσμα να χαθεί άλλη μια καταπληκτική ερμηνεία.

3) Michael Stuhlbarg για το A Serious Man. Μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση η απουσία του απ' τη λίστα, καθώς εκτός του ότι είναι εξαιρετικός, η Ακαδημία φαίνεται ότι συμπάθησε το νέο πόνημα των αδερφών Coen, δίνοντας του υποψηφιότητες στις δυο μεγαλύτερες κατηγορίες (Best Picture & Original Screenplay).

Η πρώτη κατηγορία που φαίνεται τρανταχτά η προσπάθεια της Ακαδημίας να κάνει τα φετινά βραβεία, ακόμα περισσότερο βραβεία τηλεθέασης, με 3 στους 5 υποψηφίους να είναι μεγάλα ονόματα. Τους 3 παραπάνω θα τους έβαζα προσωπικά στην 5άδα, βγάζοντας τον Morgan Freeman, το Jeremy Renner και πιθανόν και τον Colin Firth (επιφυλάσσομαι, αν είχα δει την ταινία του, ίσως άλλαζα γνώμη και πέταγα έξω τον Clooney). Σε άλλες χρονιές θα μπορούσαν να έχουν θέση στην 5άδα και ο Matt Damon για το The Informant!, αλλά και ο Robert Downey Jr για τον Sherlock Holmes. Φέτος όμως υπάρχουν αρκετοί ανώτεροι.

Ποιος θέλω να το σηκώσει;

Φυσικά ο Jeff Bridges, τον οποίο έχουμε αγαπήσει τόσα χρόνια, και είναι καιρός να ανταμειφθούν οι κόποι του με ένα αγαλματίδιο.

Ποιος θα το σηκώσει;

Όλα δείχνουν τον Jeff Bridges, που έχει (ναι, κι αυτός :P ) σαρώσει όλα τα βραβεία Α' Αντρικού ρόλου, και μάλιστα σε πολλές απ' τις βραβεύσεις του έχει σηκώσει ολόκληρες αίθουσες να τον χειροκροτούν επί αρκετά λεπτά. Φέτος είναι η χρονιά του να πάρει αυτό που του χρωστάει η Ακαδημία.

Read more...

Oscars 2010: Leading Actress

Best Actress In A Leading Role
(Α' Γυναικείου Ρόλου)

Οι υποψήφιες:

Sandra Bullock - The Blind Side

Helen Mirren - The Last Station

Carey Mulligan - An Education

Gabourey Sidibe - Precious

Meryl Streep - Julie & Julia

Τα σχόλια:

Sandra Bullock: Απ' τις πλέον πολυσυζητημένες υποψηφιότητες της χρονιάς. Αξίζει την υποψηφιότητα; Ναι, γιατί κάνει στροφή στην καριέρα της, και παίζει πολύ καλά έναν διαφορετικό ρόλο απ' αυτούς που την έχουμε συνηθίσει. Για νίκη όμως δεν είναι...

Helen Mirren: Δεν έχω σχόλια εδώ γιατί δεν έχω δει την ταινία. Φυσικά η Helen Mirren δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετική σε οποιονδήποτε ρόλο κι αν παίξει.

Carey Mulligan: Πολύ καλή, αλλά imho όχι τόσο ώστε να προξενήσει τον χαμό που έχει προξενήσει. Σαφώς είναι ανερχόμενο ταλέντο, και θα δούμε μεγάλα πράγματα απ' αυτήν στο μέλλον.

Gabourey Sidibe: Καταπληκτική ερμηνείας, κι ας επισκιάζεται απ' την Mo'nique. Υποκριτική είναι να παίζεις ένα ρόλο πολλή διαφορετικό απ' την πραγματική σου προσωπικότητα, κι αυτό ακριβώς κάνει εξαιρετικά η Gabourey. Μεγάλο ταλέντο, αλλά θα τη δούμε σε λίγες ταινίες στο μέλλον, μόνο και μόνο λόγω εμφάνισης.

Meryl Streep: Ό,τι είπα για την Helen Mirren ισχύει εδώ ακόμα περισσότερο: δεν θα μπορούσε να παίξει κανέναν ρόλο λιγότερο από εξαιρετικά. Και στο Julie & Julia δίνει ρέστα, είναι η ψυχή της ταινίας.

Σε ποια άλλη θα έδινα υποψηφιότητα;

Νομίζω πως ήταν πολύ καλή η μικρή Katie Jarvis στο Fish Tank. Αλλά δεδομένου ότι η ταινία πέρασε απαρατήρητη για την Ακαδημία, δεν μου κάνει εντύπωση που δεν έχει υποψηφιότητα.

Ποια θέλω να το σηκώσει;

Μεταξύ της Gabourey Sidibe και της Meryl Streep είμαι, αλλά νομίζω ότι η δεύτερη το αξίζει περισσότερο. Η Gabourey καλώς ή κακώς, δεν είναι το μεγάλο μπαμ του Precious στον ερμηνευτικό τομέα, κι αυτό της αφαιρεί πόντους, ειδικά όταν μιλάμε για κατηγορία “Leading”.

Ποια θα το σηκώσει;

Το ρεύμα το έχει αναμφισβήτητα η Sandra Bullock. Σήκωσε αρκετά μέχρι τώρα, και ίσως το σημαντικότερο, αυτό της Συντεχνίας των Ηθοποιών. Όλα δείχνουν ότι θα πάρει και το αγαλματάκι.

Read more...

Oscars 2010: Supporting Actor

Best Actor In A Supporting Role
(Β' Αντρικού Ρόλου)

Οι υποψήφιοι:

Matt Damon - Invictus

Woody Harrelson - The Messenger

Christopher Plummer - The Last Station

Stanley Tucci - The Lovely Bones

Christoph Waltz - Inglourious Basterds

Τα σχόλια:

Matt Damon: Έχω μια ψιλο-ένσταση εδώ, όπως και στην περίπτωση της Penelope Cruz, δεν είναι αυτή η καλύτερη του ερμηνεία της χρονιάς (η καλύτερη είναι προφανώς στο The Informant!). Δεν τον λες κακό και στο Invictus, αλλά δεν νομίζω ότι είναι άξια υποψηφιότητας η ερμηνεία του.

Woody Harrelson: ΗΘΟΠΟΙΑΡΑ, και το απέδειξε και στις δύο ταινίες που έπαιξε φέτος: στο Zombieland κάνει την ταινία one-man show, και στο The Messenger είναι μαζί με τον Ben Foster τα καλύτερα σημεία της -κατά τα άλλα απλά καλής- ταινίας. Άλλη μια ευχάριστη έκπληξη.

Christopher Plummer: Μεγάλος ηθοποιός, αλλά το The Last Station δεν το έχω δει, οπότε δεν έχω γνώμη.

Stanley Tucci: Εξαιρετικός στο Lovely Bones (κι ας ήταν δυστυχώς μέτρια η ταινία), πραγματικά σε πείθει απ' το πρώτο δευτερόλεπτο ότι πρόκειται για κατά συρροή δολοφόνο. Στο Julie & Julia δεν έκανε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά εδώ ήταν πραγματικά καταπληκτικός.

Christoph Waltz: Εύκολα η καλύτερη ερμηνεία της χρονιάς και στις 4 κατηγορίες. Υπό την καθοδήγηση του Quentin Tarantino, ο Christoph Waltz απλά ζωγραφίζει. Δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω.

Σε ποιον άλλο θα έδινα υποψηφιότητα;

Είναι δυνατόν να μην είναι υποψήφιος ο Jackie Earle Haley για το Watchmen; Εντάξει η ταινία απ' ό,τι φαίνεται δεν ενθουσίασε την Ακαδημία, αλλά ο αξιότιμος κύριος Haley έκανε έναν Rorschach που δεν περιμέναμε να δούμε ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα, και είχε κάνει όλον τον κόσμο (fan της ταινίας ή μη) να παραμιλάει. Και θα του έδινα και το Όσκαρ στο χέρι προσωπικά, αλλά προέκυψε μετά το Inglourious Basterds. Θα μπορούσα να μιλήσω και για τον Jeffrey Dean Morgan, αλλά μια υποψηφιότητα για το Watchmen θα μου αρκούσε.

Ποιος θέλω να το σηκώσει;

Φυσικά ο Christoph Waltz.

Ποιος θα το σηκώσει;

Δεν χωράει αμφιβολία για την νίκη του Christoph Waltz. Έχει σαρώσει κι αυτός όλα τα βραβεία για τα οποία έχει προταθεί, και είναι η μοναδική σίγουρη νίκη του Inglourious Basterds.

Read more...

Oscars 2010: Supporting Actress

Best Actress In A Supporting Role

(Β' Γυναικείος Ρόλος)

Οι υποψήφιες:

Penelope Cruz - Nine

Vera Farmiga - Up In The Air

Maggie Gyllenhaal - Crazy Heart

Anna Kendrick - Up In The Air

Mo'nique – Precious

Τα σχόλια:

Penelope Cruz: Seriously; Ναι είναι ηθοποιάρα και το απέδειξε και φέτος στο Broken Embraces του Almodovar. Αλλά υποψηφιότητα για το Nine; Ξεπερνώντας το σημείο ότι η ταινία ήταν σκέτη απογοήτευση (και είμαι fan των musicals και δη του Chicago), η ερμηνεία της δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο. Αν έπρεπε να πάρει το Nine μια γυναικεία υποψηφιότητα, θα έπρεπε να είναι η Marillion Cotillard.

Vera Farmiga: Seriously; Ο λιγότερο απαιτητικός ρόλος όλης της ταινίας, και η Farmiga δεν έκανε κάτι συγκλονιστικό.

Maggie Gyllenhaal: Να και μια ευχάριστη έκπληξη. Ο ορισμός του “supporting actress” πραγματικά εξαιρετική στις σκηνές της με τον έτερο υποψήφιο απ' το Crazy Heart, Jeff Bridges.

Anna Kendrick: Θα είμαι ειλικρινής. Δεν με έχει πείσει καθόλου ως το ανερχόμενο ταλέντο που προσπαθεί το Hollywood να μας πείσει πως είναι. Και στο Up in the Air, στη σκηνή που κλαίει είχα πέσει στο πάτωμα απ' τα γέλια. Αμφιβάλλω αν ήταν αυτός ο σκοπός της σκηνής, αλλά ακόμα κι αν ήταν, δεν το κάνει αυτό καλή υποκριτική. Αναμενόμενη υποψηφιότητα, αλλά δεν την αξίζει κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Mo'nique: Απλά συγκλονιστική. Μόνο το βλέμμα της ήταν αρκετό για να σε τρομάξει, αλλά και ο τρόπος που διαχειριζόταν τις σκηνές της ήταν καταπληκτικός: απ' τη μια οι εκρήξεις θυμού κι απ' την άλλη η απολογία στην κόρη της στο φινάλε.

Σε ποια άλλη θα έδινα υποψηφιότητα;

Την επισκιάζει η Meryl Streep, αλλά πιστεύω ότι υποψηφιότητα αξίζει και η Amy Adams για το Julie & Julia.

Ποια θέλω να το σηκώσει;

Σίγουρα η Mo'nique είναι η καλύτερη της 5άδας, με μεγάλη διαφορά απ' τη δεύτερη.

Ποια θα το σηκώσει;

Όλα δείχνουν προς τη Mo'Nique, που έχει σαρώσει ήδη ό,τι βραβείο έχει βρεθεί στο δρόμο της.

Read more...