Kung Fu Panda 2 (2011) [3D]

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Jennifer Yuh

Σενάριο: Jonathan Aibel, Glenn Berger

Παίζουν: Jack Black, Angelina Jolie, Dustin Hoffman, Gary Oldman

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Animation, περιπέτεια

Ο Πο το συμπαθέστατο panda, και οι πέντε σύντροφοί του, έρχονται αντιμέτωποι με ένα σατανικό παγόνι, που οπλισμένο με πυρίτιδα, έρχεται να κατακτήσει την Κίνα και να καταστρέψει την τέχνη του kung fu.

Το πρώτο Kung Fu Panda ήταν μια πνοή φρέσκου αέρα για τη φιλμογραφία της Dreamworks, ξεφεύγοντας απ' την εμμονή με τις pop-culture αναφορές και τις μέτριες ιστορίες, και δείχνοντας για πρώτη φορά (συνεχίζοντας με το περσινό How To Train Your Dragon), ότι η εταιρία μπορεί αν θέλει να φτάσει σιγά σιγά την Pixar σε ποιότητα. Το στοίχημα της δεύτερης ταινίας, ήταν να μην είναι άλλη μια αρπαχτή στο επίπεδο των sequels του Shrek, αλλά να μπορεί να σταθεί στο ύψος του προκατόχου της. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, όχι μόνο κατάφερε να το φτάσει, αλλά το ξεπέρασε κιόλας.

Όπως επιτάσσει η βίβλος των sequels, πρέπει πάντοτε η δεύτερη ταινία να ψαχουλεύει το προσωπικό παρελθόν του πρωταγωνιστή. Και ενώ το Kung Fu Panda σε μάθαινε ότι ο καθένας φτιάχνει μόνος του το πεπρωμένο του, η συνέχεια καλεί τον ήρωα να δεχτεί το παρελθόν του ως κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει, και μη μένοντας προσκολλημένος εκεί, να προχωρήσει παρακάτω. Το ταξίδι προς τη λύτρωση για άλλη μια φορά περιλαμβάνει εντυπωσιακές σκηνές μάχης και χαριτωμένα ζώα, ενώ αυτή τη φορά γίνεται εξαιρετική χρήση της ασιατικής κουλτούρας, με έξοχη ατμόσφαιρα και ωραίες ανατολίτικες πινελιές. Το πόνημα της Dreamworks είναι σίγουρα χάρμα οφθαλμών, παρουσιάζοντας το ομορφότερο animation που έχεις δει μέχρι σήμερα, με κίνηση του νερού και υφές που κόβουν την ανάσα. Το χιούμορ μπορεί να κυμαίνεται κατά κύριο λόγο σε παιδικό επίπεδο, αλλά και τα μεγαλύτερα “παιδιά” θα διασκεδάσουν αφάνταστα, αλλά και θα συγκινηθούν στις πιο φορτισμένες σκηνές και θα απολαύσουν την εξαιρετική μουσική των μεγάλων Hans Zimmer και John Powell.

Εν κατακλείδι, μπορεί αυτή τη φορά η Dreamworks να μην παραδίδει άλλο ένα How to Train Your Dragon, αλλά φτάνει αρκετά κοντά. Με εξαιρετικές σκηνοθετικές στιγμές και αποφυγή κλασικών λαθών του παρελθόντος, το Kung Fu Panda 2 καταφέρνει να κάνει πολύ ενδιαφέρουσα μια κλισέ ιστορία και να καταπιαστεί με το θέμα “παράδοση vs εκσυγχρονισμός” χωρίς να σε φορτώνει με χιλιοειπωμένα νοήματα. Εντυπωσιακό οπτικά, γρήγορο και διασκεδαστικό, σε κάνει να θέλεις άμεσα και δεύτερο sequel, όποιας ηλικίας “παιδί” κι αν είσαι.

Το 3D: Πολύ καλή η χρήση της τρίτης διάστασης, με εμφανές βάθος καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας και αρκετά αντικείμενα να εκσφενδονίζονται προς το μέρος του θεατή. Αποκορύφωμα η σκηνή της τελικής μάχης, όπου νιώθεις ότι η αίθουσα έχει πάρει φωτιά, αλλά και σκηνές με νερό/χιόνι/ηλιαχτίδες που φαίνονται πανέμορφες. Δυστυχώς η ταινία είναι σκοτεινή σε μεγάλο μέρος της, οπότε σε αίθουσες που τσιγκουνεύονται τις λάμπες των προβολέων, ίσως υπάρξει πρόβλημα μιας και τα γυαλιά είναι ούτως ή άλλως σκούρα. Δεν θα σου αλλάξει γνώμη αν δεν σε εντυπωσιάζει γενικά το 3D, αλλά προσωπικά δεν το μετάνιωσα καθόλου.

Read more...

Toy Story 3 (2010) [3D]

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Lee Unkrich

Σενάριο: Michael Arndt (η ιστορία απ' τους John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich)

Παίζουν: Tom Hanks, Tim Allen, Joan Cusack

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Animation, κωμωδία, περιπέτεια

Ο Andy μεγάλωσε και ετοιμάζεται πια για το κολέγιο. Πριν φύγει πρέπει να αποφασίσει για τη μοίρα των παιχνιδιών του: σκουπίδια, σοφίτα ή δωρεά σε παιδικό σταθμό. Μετά από ατυχή γεγονότα, ο Woody και η παρέα του καταλήγουν στο τελευταίο, όπου θα γνωρίσουν καινούριους φίλους, αλλά θα ζήσουν και μια συναρπαστική περιπέτεια.

"Authority should derive from the consent of the governed, not from threat of force!" φωνάζει ένας χαρακτήρας προς το τέλος της ταινίας. Ναι, δεν έχω κάνει λάθος στον τίτλο, μιλάω για το Toy Story 3. Μια ταινία που αποδεικνύει για άλλη μια φορά, ότι η Pixar υπάρχει για να δίνει διαμάντια, που δεν κοιτάνε ηλικίες και κάνουν το genre-bending παιχνιδάκι. Ως κλείσιμο της αριστουργηματικής τριλογίας των Toy Story [είχα γράψει κάτι ψιλά για τα δυο πρώτα εδώ], η αγαπημένη μας εταιρεία animation, διαλέγει να παρουσιάσει ένα αριστούργημα που βγάζει ασπροπρόσωπο όποιο κινηματογραφικό είδος επιλέξει να αντιπροσωπεύσει. Άλλοτε ξεκαρδιστική κωμωδία, άλλοτε περιπέτεια με σασπένς που θα ζήλευαν πολλά noir, άλλοτε γκανγκστερικό δράμα με αδίστακτους νονούς και αιμοδιψή όργανα, άλλοτε καθαρό δράμα που θα τσιγκλίσει εύκολα τα δάκρυ απ' το μάτι σου. Πάντα όμως με μεράκι και αγάπη, προσοχή στη λεπτομέρεια, συγκλονιστική μουσική και ωραία κοινωνικά (και πολιτικά όπως είδαμε στην αρχή του post) μηνύματα.

Είχα γράψει για το Tron Legacy πόσο ωραία ήταν η μετάφραση των εφέ του 1982 στο 2010, και πόσο βάρος είχε ο παράγοντας “νοσταλγία”. Ε, εδώ δεν γίνεται να μην συγκινηθείς ήδη απ' την εισαγωγή, βλέποντας την κλασική μάχη του Woody εναντίον του Mr Potatohead και του Evil Dr Pork Chop (death by monkeys φίλε!) απ' το 1ο Toy Story, όπως την “αναβάθμισαν” τα δημιουργικά μυαλά της Pixar στο τρίτο μέρος της σειράς. Και μιας και λέμε για συγκίνηση, δεν ντρέπομαι καθόλου να δηλώσω ότι και τις δύο φορές που έχω δει την ταινία, στην τελική σκηνή έκλαιγα σαν μωρό. Και όταν έχεις μια ταινία που σε κάνει να κλαις για 5-6 παιχνίδια, ξέρεις ότι κάτι έχει κάνει σωστά. Η Pixar για άλλη μια φορά ανεβάζει τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη, πετώντας κατά την ταπεινή μου γνώμη το Finding Nemo στη 2η θέση του Animation Hall of Fame, κλείνοντας μια απ' τις καλύτερες τριλογίες που έχει να επιδείξει η κινηματογραφική ιστορία, και παραδίδοντας το πρώτο πραγματικό αριστούργημα της δεκαετίας των 10s.

Το 3D: Απ' όσο θυμάμαι απ' τον μακρινό Ιούνη, το 3D δεν ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Σίγουρα σε μια τέτοια ταινία δεν ήταν και απαραίτητο, χωρίς φυσικά να μην έχει και τις καλές του στιγμές, ή να μην βλέπεις ξεκάθαρα μεγαλύτερο βάθος σε κάθε σκηνή. Όμως, όπως είχαν δηλώσει αρκετοί τότε, τα 3D γυαλιά εξυπηρετούσαν αν μη τι άλλο, για να κρύψουν τα δάκρυα που αποκλείεται να μην υπάρχουν στα μάτια σου στο τέλος της ταινίας.

Read more...

Tron: Legacy (2010) (περιέχει spoilers) [3D]

Ο Kevin Flynn, πρόεδρος πια της Encom, αγαπημένος game-designer και εκατομμυριούχος, εξαφανίζεται εν μια νυκτί, αφού πρώτα έχει πωρώσει τον 7χρονο γιο του με ιστορίες απ' τον ψηφιακό κόσμο που γνώρισε μερικά φεγγάρια νωρίτερα, μαχόμενος με τον Tron εναντίον του διαβολικού Master Control Program. 20 χρόνια μετά, ο Sam Flynn θα ακολουθήσει τα χνάρια του μπαμπά, και θα βρεθεί να παλεύει προγράμματα στο εσωτερικό ενός υπολογιστή με δικτατορικό καθεστώς.

Να το ξεκαθαρίσω απ' την αρχή. Το Tron: Legacy δεν είναι για τους σνομπ. Δεν πρόκειται να δεις σενάριο με βάθος, ούτε καν προσπάθεια για originality. Αλλά είναι ρε φίλε εμπειρία. Έχοντας δει το original Tron του 1982 και λατρεύοντάς το, πώς γίνεται να μην σου σηκωθεί η τρίχα κάγκελο όταν ακούς στην εισαγωγή της ταινίας τη γεμάτη φωνή του Jeff Bridges να περιγράφει το “πλέγμα” με υπόκρουση την απίστευτη μουσικάρα που έγραψαν οι Daft Punk; Γιατί δεν προσπαθεί να είναι κάτι άλλο το Tron: Legacy, παρά ένα tribute στο διαμαντάκι του 1982. Ο γιος του Ed Dillinger στο ΔΣ της Encom. Το “now that's a big door” του νεαρού Flynn, όταν μπουκάρει απ' την πίσω πόρτα όπως κι ο πατέρας του πριν πολλά χρόνια, για να χαλάσει τη δουλειά στα “κουστούμια”. Το Arcade, τα light-cyles, το παιχνίδι με τους δίσκους, εκείνο το ρημάδι το “νήμα” που μεταφέρει το σκάφος των καλών στο στόχο τους. Ο CGI-Flynn/Clu. Ο Tron goddamnit. Όλα όσα αγάπησες στην πρώτη ταινία, μεταφρασμένα σε απίστευτα ειδικά εφέ του 2010. Και είπα ήδη για το επικό soundtrack των Daft Punk ε;

Ναι, κάπου στη μέση νιώθεις ότι χάνει λίγο το μπούσουλα. Καλός και άγιος ο Michael Sheen, φοβερά αστείος ο χαρακτήρας του, αλλά πιο-κλισέ-πεθαίνεις ρε παιδιά η προδοσία. Επίσης, γιατί όπου “cyberpunk” εσείς διαβάζατε “post-apocalyptic” και κάνατε το τοπίο μαύρο και άραχνο; Και γενικά για σενάριο που υποτίθεται ότι είχαν ρετουσάρει-εγκρίνει Pixar και David Fincher, θα περίμενες να μην υπάρχουν ούτε τα παραμικρά “χωλά” σημεία. Όσα τέτοια κι αν έχει όμως, καταφέρνει να φτάσει σε συναισθηματικά φορτισμένη κλιμάκωση, και να παραδώσει ένα χορταστικό φινάλε. Και για να φτάσεις εκεί, έχεις περάσει ένα ταξίδι-πανδαισία, με απίστευτα οπτικά και ηχητικά εφέ, και πάμπολες jaw-dropping σκηνές δράσης. Μόνα τους αυτά σε αποζημιώνουν για το παχυλό εισιτήριο που πλήρωσες στην είσοδο του σινεμά.

Εν τέλει, αν έχεις δει το Tron του '82, θα λατρέψεις αυτά που έχει κάνει ο Kosinski με τον κόσμο του και ο παράγοντας “νοσταλγία” θα χτυπήσει κόκκινο (ακόμα κι αν το έχεις δει 2 μέρες πριν το original!). Αν δεν το έχεις δει: Α) ντροπή σου, Β) δες το, Γ) πήγαινε να δεις το Legacy ακόμα κι αν δεν σου έχει πει τίποτα το πρώτο. Αν μη τι άλλο, θα ζήσεις ένα οπτικοακουστικό θαύμα, εμποτισμένο με μηνύματα υπέρ του Open Source και της ελευθερίας του λόγου. Αξίζει.

Το 3D: Κατ' αρχάς δεν είναι ολόκληρη η ταινία γυρισμένη σε 3D, παρά μόνο όσες σκηνές διαδραματίζονται στον ψηφιακό κόσμο. Λογικότατο. Και εκεί πάλι, το επίπεδο του 3D διαφέρει ανάμεσα σε σκηνές. Σε γενικές γραμμές όμως, προσδίδει βάθος και κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακές μερικές ήδη καταπληκτικές σκηνές δράσης. Λίγο λοιπόν, αλλά εξαιρετικό.

Read more...

Avatar (2009)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: James Cameron

Σενάριο: James Cameron

Παίζουν: Sam Worthington, Zoe Saldana, Sigourney Weaver, Stephen Lang, Michelle Rodriguez

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Επιστημονικής φαντασίας για αρχή, δράση και ελαφρύ ρομάντζο στην πορεία.

Ανάπηρος πεζοναύτης αντικαθιστά το νεκρό δίδυμο αδερφό του σε αποστολή υψίστης σημασίας. Στον πλανήτη Pandora που επιχειρούν να εκμεταλλευτούν οι γήινοι για τα πλούσια κοιτάσματά του σε ορυκτό καύσιμο, πρέπει να εισχωρήσει στις τάξεις των μπλε ιθαγενών και να τους πείσει να φύγουν απ' το σπίτι τους, για να γλιτώσουν. Πώς θα το κάνει αυτό όταν δεν μπορεί να αναπνεύσει στην ατμόσφαιρα του Pandora, δεν μπορεί να περπατήσει και είναι και άνθρωπος; Με τη βοήθεια της τεχνολογίας, θα "μπει" αλά Matrix σε φτιαχτό σώμα ιθαγενή Na'vi: όταν κοιμάται το κανονικό του σώμα, θα ελέγχει το ψεύτικο και όταν κοιμάται το Na'vi avatar του, ο πεζοναυτης θα ξυπνάει πίσω στη βάση του για να δώσει τις πληροφορίες που μάζεψε για τη φυλη και την κατοικία τους.

Αν πρέπει να παραδεχτούμε κάτι στον Cameron, είναι η ικανότητά του να διαχειρίζεται σωστά το budget του. Εντάξει, καλό σεναριογράφο μπορεί να μην ήθελε να προσλάβει, αλλά δημιούργησε έναν πανέμορφο κόσμο, με καταπληκτική χλωρίδα και πανίδα, και εξαιρετικά τοπία. Το motion capture σε συνδυασμό με τα cgi φτιάχνουν πολύ ρεαλιστικούς Na'vi, και φυσικά το 3D δίνει ρέστα. Ας μείνουμε λίγο εδώ. Ήταν η πρώτη μου σοβαρή 3D εμπειρία (το 10λεπτο βιντεάκι στη Disneyland δεν μετράει, κι ας ήταν θεϊκό), και ενθουσιάστηκα. Το Dolby 3D (το οποίο και έχουν τα Odeon) είναι πολύ άνετο, χωρίς να χάνεις καθόλου σε χρώματα και βλέποντας εξαιρετικά το βάθος στην σκηνή που παρακολουθείς: είσαι σε διάδρομο και καταλαβαίνεις ότι το μπροστά αντικείμενο είναι σε διαφορετικό επίπεδο απ' το πίσω. Και αυτό γίνεται σε ΚΑΘΕ σκηνή (δράσης ή όχι), με αποτέλεσμα να νιώθεις πως είσαι μέσα στην ταινία. Απ' όσα έχω ακούσει, οι περισσότερες 3D ταινίες μέχρι τώρα, περιορίζονταν σε ελάχιστα αντικείμενα που φαίνονται να εξέχουν προς τον θεατή, οπότε νομίζω πως είναι το βασικό επαναστατικό στοιχείο του Avatar είναι η χρήση του 3D, και όχι το motion capture, που ούτως ή άλλως χρησιμοποιεί ο Robert Zemeckis απ' το 2004 με το Polar Express. Το μοναδικό μου παράπονο είναι ότι δεν μπήκε σε κανένα σημείο στον κόπο να βάλει την κάμερα σε πρώτο πρόσωπο. Ωραίο είναι να παρακολουθείς τη βουτιά του "πτεροδάκτυλου" στον καταρράκτη, αλλά πόσο θα έσπερνε να την βλέπεις μέσα απ' τα μάτια του ζώου όταν βουτάει; Σε λίγο βαθμό κάτι τέτοιο έγινε με τις σκηνές μέσα απ' το cockpit των “ελικοπτέρων”, αλλά σίγουρα όχι όσο θα ήθελα.

Όσο εξαιρετικό είναι το Avatar στα οπτικά και στα ηχητικά εφέ, άλλο τόσο χάνει στο σενάριο. Ακούω από το Δεκέμβρη συγκρίσεις με την Pocahontas, και -μαντέψτε- ισχύουν μια χαρά. Ιθαγενείς που θέλουν να υπερασπιστούν τη γη τους; Check. Κατακτητές που θέλουν να τους την καταπατήσουν χωρίς να νιώθουν από παραδόσεις και θρησκευτικές πεποιθήσεις; Check. Ωραίος κατακτητής ερωτεύεται ωραία ιθαγενή (που τυχαίνει να είναι κόρη του αρχηγού της φυλής, και καπαρωμένη από άλλον) και τελικά αλλάζει πλευρά; Check. Υπάρχουν και μπόλικες άλλες τρανταχτές ομοιότητες, αλλά αυτές αρκούν για να καταλαβαίνεις πολύ εύκολα την πορεία της πλοκής του Avatar, εφόσον μπεις γρήγορα στο νόημα και κάνεις στο μυαλό σου τις απαραίτητες αλλαγές (δηλαδή εφόσον έχεις IQ υψηλότερο του 80). Μπορεί να μεταφέρει εν τέλει πολύ σωστά αντιπολεμικά μηνύματα και έμμεση έκκληση για την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά η προβλεψιμότητα, σε συνδυασμό με τους χάρτινους χαρακτήρες του, κάνουν το σενάριο του Avatar στην καλύτερη μέτριο.

Σε εμποδίζει αυτό να τη διασκεδάσεις; ΟΧΙ. Πραγματικά τα 12 ευρώ που έδωσα, μου φάνηκαν λίγα βγαίνοντας απ' την αίθουσα (η οποία btw ήταν γεμάτη, 3,5 μήνες μετά την πρώτη προβολή της ταινίας! :o ). Το 3D σε συνδυασμό με τα απίστευτα ηχητικά εφέ και την εξαιρετική δράση, κάνουν το Avatar μια αξέχαστη εμπειρία. Oscar material; Σίγουρα όχι (πέραν των τεχνικών βραβείων). Η πιο δυνατή κινηματογραφική εμπειρία της χρονιάς; Ναι. Αν άργησες κι εσύ τόσους μήνες να το αποφασίσεις, σήκω και πήγαινε να το δεις όσο προλαβαίνεις ακόμα.

Σημειωσούλα: Δεν ξέρω αν θα ευχαριστιόμουν τόσο πολύ την ταινία αν την έβλεπα στο σπίτι μου (ή ακόμα και σε συμβατική αίθουσα σε 2D). Μάλλον όχι. Και θα του αφαιρούσα πόντους γι' αυτό το λόγο, αλλά απόψε, παραμονές των Όσκαρ γαρ, αισθάνομαι γενναιόδωρος. :P

Read more...