Sherlock Holmes (2009)

Σκηνοθεσία: Guy Ritchie

Σενάριο: Michael Robert Johnson, Anthony Peckham, Simon Kinberg, Lionel Wigram

Παίζουν: Robert Downey Jr, Jude Law, Rachel McAdams, Mark Strong, Eddie Marsan, Kelly Reilly, William Houston

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Όντας τεράστιος fan του Sir Arthur Conan Doyle, αλλά και του Jeremy Brett που υποδύθηκε τον μεγάλο detective στη σειρά του ITV, η πρώτη αντίδραση μου όταν ανακοινώθηκε το όνομα του Guy Ritchie για το reboot του Sherlock Holmes ήταν “ωχ αμάν”. Γιατί καλό παιδί ο Guy Ritchie, αλλά έχει στο ενεργητικό του μια ουσιαστικά καλή ταινία: το Lock, Stock and Two Smoking Barrels. Από τότε, έκανε 2 ταινίες με το ίδιο ακριβώς μοτίβο, το Snatch και το RockNRolla, που ήταν μεν διασκεδαστικές, αλλά υπερβολικά “ίδιες”. Οι δυο προσπάθειές του εκτός του μοτίβου αυτού ήταν τραγικές, το Swept Away με την τότε σύζυγο του (τη Madonna ντε) ανούσιο και το Revolver καλογυρισμένο αλλά κακογραμμένο. Κάμποσους μήνες μετά, το πρώτο trailer έκανε την εμφάνισή του, και οι φόβοι απογειώθηκαν, αφού φάνηκε ότι ο Guy Ritchie γύριζε προφανώς action-comedy. Και πάλι όμως, λίγο το όνομα, λίγο το cast, ήξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην τη δω όταν έβγαινε. Την είδα. Και το παλιόπαιδο με εξέπληξε ευχάριστα.

Έχω ακούσει πάρα πολλά “περίεργα” για τον Holmes από δήθεν fans, οπότε ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή. Ποιος είναι ο Sherlock Holmes του Sir Arthur; Είναι ένα λαγωνικό, με αγάπη για τους γρίφους. Όταν δεν έχει να λύσει έγκλημα όμως, απομονώνεται απ' την κοινωνία (της οποίας ούτως ή άλλως δεν είναι μεγάλος θαυμαστής), και αρχίζει τα χημικά πειράματα και την κοκαΐνη. Είναι εν αποστρατεία πρωταθλητής πυγμαχίας, μετρ των μεταμφιέσεων και μεγάλος χιουμορίστας. Έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον φίλο του Dr Watson, πειράζει συνεχώς τους επιθεωρητές της Scotland Yard και την σπιτονοικοκυρά του, κυρία Hudson. Και έχει τεράστια αδυναμία σε μια συγκεκριμένη γυναίκα απ' το παρελθόν του: την Irene Adler, τη μόνη εκπρόσωπο του αδύναμου φύλου που τον έχει “νικήσει”.

Πόσο μέσα πέφτει η ταινία στα παραπάνω; Αρκετά έως πολύ. Σαφώς έχουν παρατραβηχτεί κάποια στοιχεία του χαρακτήρα του ήρωα: ο Holmes των βιβλίων δεν συμμετέχει σε αγώνες πυγμαχίας, αφήνει πάντα (πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, μετρημένων και πάλι στα δάχτυλα του ενός χεριού) τους αστυνομικούς ή τον Watson να παίξουν ξύλο, να κυνηγήσουν ή να πηδήξουν τοίχους και παράθυρα. Και φυσικά η Irene Adler δεν έχει καμία απολύτως θέση στην ιστορία. Εμφανίστηκε για πρώτη και μοναδική φορά στο “A scandal in Bohemia”, κατατρόπωσε τον Holmes και τον άφησε με τις αναμνήσεις και μια φωτογραφία της, την οποία και φυλάει ως κόρη οφθαλμού.

Μεγάλο στοίχημα της ταινίας ήταν να αποδώσει σωστά τη σχέση του Holmes με τον Watson. Η χημεία των εξαιρετικών Robert Downey Jr και Jude Law παίζει καθοριστική σημασία, και βλέπουμε αυτό ακριβώς που έπρεπε. Μια φιλία με τα απαραίτητα πειράγματα και τις απαραίτητες τριβές. Ακούω πολλούς να τονίζουν την ομοιότητα με τη σχέση House-Wilson, από τη σειρά House MD. Η εξήγηση είναι απλή, αφού ο χαρακτήρας του Gregory House ήταν απ' την αρχή βασισμένος στον Holmes, και ο Wilson ως άλλος Watson, έχει άλλη ειδικότητα αλλά βοηθάει όπως μπορεί και κρατάει τον House/Holmes όσο μπορεί πιο προσγειωμένο. Είναι εμφανής νομίζω η επιρροή ήδη από τα ονόματα.

Ας περάσουμε στο ζουμί, την υπόθεση δηλαδή με την οποία θα ασχοληθεί ο δαιμόνιος detective. Στα πρώτα λεπτά της ταινίας, ο Holmes, ο Watson και οι αστυνομικοί του επιθεωρητή Lestrade, συλλαμβάνουν τον Λόρδο Blackwood, κατά τη διάρκεια μια μυστικιστικής ιεροτελεστίας κατά την οποία ετοιμάζεται να σκοτώσει μια νεαρή γυναίκα. Έχοντας ήδη σκοτώσει 5 γυναίκες, καταδικάζεται σε θάνατο δι' απαγχονισμού. Πριν εκτελεστεί, προειδοποιεί τον Holmes ότι οι δολοφονίες θα συνεχιστούν και μετά το θάνατό του. Ο Sherlock δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία, αλλά μερικές μέρες μετά την εκτέλεση, ο Λόρδος Blackwood φέρεται να έχει αναστηθεί: ο τάφος του έχει σπάσει από μέσα, και στο φέρετρό του υπάρχει ένα ξένο σώμα. Ξεκινώντας όπως φαίνεται μια μάχη με τη μαύρη μαγεία, θα έρθει αντιμέτωπος με ένα μυστικό τάγμα που απειλεί την ισορροπία της χώρας, έχοντας στο κατόπι του και την Irene Adler που δουλεύει για κάποιον μυστηριώδη άντρα.

Η ιστορία εξελίσσεται όμορφα, στα βήματα των κλασικών υποθέσεων που έχουμε λατρέψει. Ο Robert Downey Jr είναι για άλλη μια φορά καταπληκτικός, υιοθετώντας εξαιρετικά τις ξακουστές αφαιρετικές ικανότητες του Sherlock Holmes, με τον Mark Strong να παίζει έναν εξίσου επιβλητικό villain και την Rachel McAdams να ισορροπεί ιδανικά τους ρόλους της γοητευτικής πλανεύτρας και της πανέξυπνης κακοποιού. Το τεχνικό μέρος είναι εξαιρετικό: φοβερή φωτογραφία, αποδίδει μαγευτικά την ατμόσφαιρα του Λονδίνου της βικτοριανής εποχής (με την Tower Bridge να χτίζεται στο background), τα slow motion στις σκηνές δράσης χρησιμοποιούνται με μαεστρία και χωρίς υπερβολές, ενώ το πακέτο συμπληρώνει η φανταστική μουσική από το συνήθη ύποπτο Hans Zimmer.

Τελικό συμπέρασμα; Ο Sir Arthur Conan Doyle σίγουρα δεν θα τριγυρίζει στον τάφο του, όπως είχα προβλέψει μερικούς μήνες πριν. :P Πέρα από κάποια misfires, η ταινία στέκεται στο ύψος της και ικανοποιεί με το παραπάνω τις προσδοκίες που πηγάζουν από τον τίτλο της. Θα ικανοποιήσει σίγουρα και τους fans του Sherlock Holmes, αφού δεν είναι τόσο “ιερόσυλη” όσο φαινόταν αρχικά, αλλά και τους υπόλοιπους, αφού πρόκειται για ένα εξαιρετικά διασκεδαστικό μείγμα δράσης και μυστηρίου, με σωστά μετρημένα ψήγματα κωμωδίας. Αξίζει το αντίτιμο του εισιτηρίου, ενώ προτείνω να προτιμήσετε αίθουσα με καλό ηχοσύστημα, τα ηχητικά εφέ δίνουν ρέστα. Η προσωπική μου βαθμολογία κυμαίνεται γύρω στο 7,5/10 το οποίο λόγω μεγάλης αγάπης στο χαρακτήρα γίνεται με λίγο σπρώξιμο 8, εξ' ου και τα 4 αστεράκια. Enjoy!

Read more...

Top20 των 00s για την τηλεόραση.

Βγαίνω εκτός της θεματολογίας του blog, για να δώσω το δικό μου top20 σειρών για τα 00s, όπως το ζήτησε ο Dark Tyler.

20. Extras: Γιατί ο Ricky Gervais και ο Stephen Merchant είναι ιδιοφυΐες και το Extras είναι για τα δικά μου γούστα 5 φορές καλύτερο από το ήδη πανέξυπνο The Office τους. (2005-2007)

19. Τhe Lost Room: Δεν είναι απλά ένα συνονθύλευμα WTF σκηνών, αλλά πλάθει μια πολύ ολοκληρωμένη μυθολογία σε 6 μόλις 40λεπτα. Και ολοκληρώνεται χωρίς να τραβηχτεί από τα μαλλιά. (2006)

18. Studio 60 on the Sunset Strip: Είχε πανέξυπνους διαλόγους, καλογραμμένους χαρακτήρες και μια όμορφη απλότητα. Και φυσικά σε έβαζε να γελάς και να κλαις με το ίδιο πάθος. Κρίμα που δεν το άφησαν να δώσει όσα μπορούσε. (2006-2007)

17. It's Αlways Sunny on Philadelphia: Το tagline “It's Seinfeld on Crack” δεν είναι καθόλου υπερβολή. (2005-...)

16. Βlack Βooks: Το “Fawlty Towers” των 00s. (2000-2004)

15. Life: Φοβερά καλοστημένα εγκλήματα, εξαιρετικός Damien Lewis, πολύ ωραίο χιούμορ. (2007-2009)

14. Spaced: Simon Pegg + Nick Frost + Edgar Wright. Πώς θα μπορούσε να μην είναι αριστούργημα; Γέλιο μέχρι δακρύων. (1999-2001)

13. Firefly: Αδικοχαμένο διαστημικό western, Whedon και Fillion δίνουν ρέστα. (2002-2003)

12. Ηustle: Βρετανοί grifters σε μια λαμπερή σειρά που δεν σταματάει και στην 6η της σαιζόν να σε εκπλήσσει. (2004-...)

11. Generation Kill: Ένα μικρό “The Wire” στο Ιράκ. (2008)

10. Curb your Enthusiasm: Ο θεός Larry David γράφει και παίζει τον χαρακτήρα που κατά βάθος όλοι θα θέλαμε να είμαστε. Λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, με καταστροφικές -τις περισσότερες φορές- συνέπειες. Μην ξεχνάμε επίσης ότι το μεγαλύτερο μέρος των διαλόγων είναι προϊόν improvisation των ηθοποιών. Τολμηρό, αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει. (2000-2009)

09. Lost: Μυστήριο, μυστήριο, μυστήριο. Καλογραμμένο στο μεγαλύτερο μέρος του, με πολύ καλές βάσεις στις πρώτες σαιζόν για τα επερχόμενα WTF. (2004-...)

08. Deadwood: Ωμό και βίαιο, όπως και η εποχή που πραγματεύεται. Εμφανώς προϊόν εκτενούς έρευνας (ιστορικής, γλωσσικής κτλ) με φοβερές ερμηνείες. (2004-2006)

07. Sons of Anarchy: Η ιστορία ενός motorcycle club με καταπληκτικούς χαρακτήρες που μάχονται με την επιβίωση και τους προσωπικούς τους δαίμονες. (2008-...)

06. House: Ξεχάστε το E.R. Ο one-of-a-kind χαρακτήρας του Gregory House ανεβάζει το ιατρικό δράμα σε άλλο επίπεδο. Δεν φαίνεται επιφανειακά, αλλά είναι ύμνος στην ανθρωπιά, με ελάχιστα misfires σε 110+ επεισόδια. (2004-...)

05. Battlestar Galactica: Ένα down-to-earth sci-fi έπος, που ξέρει τα όριά του και δεν απογοητεύει ποτέ. (2004-2009)

04. Dexter: Συγκλονιστικό δράμα που καλεί το θεατή στα ίδια ηθικά διλήμματα που βασανίζουν τον πρωταγωνιστή του. (2006-...)

03. Band of Brothers: Πώς μπορεί κάτι τόσο μικρό να είναι τόσο πλήρες; Είμαι WW2 fanatic και το θεωρώ ό,τι καλύτερο έχει ποτέ γυριστεί γι' αυτήν την εποχή. It's not TV, it's HBO. (2001)

02. The Shield: Δεν είναι απλά άλλο ένα cop drama. Οι πρωταγωνιστές του δεν είναι οι καλοί, ηθικοί αστυνομικοί που λύνουν εγκλήματα με DNA και τρίχες. Βίαιο και σκληρό, με πολυδιάστατους χαρακτήρες και μπόλικη τροφή για σκέψη. (2002-2008)

01. The Wire: Μια κατηγορία τηλεόρασης από μόνο του. Αναλύει το σύστημα από την πλευρά του μπάτσου, του δικαστή, του κακοποιού, του εργάτη, του πολιτικού, του δασκάλου, του δημοσιογράφου. Μια ολοκληρωμένη ιστορία για τις φτωχές γωνιές της Βαλτιμόρης, μακριά από τη γκλαμουριά του Hollywood των CSI και των Beverly Hills. (2002-2008)

Honorable mentions: Dr Horrible's Sing Along Blog, The Kill Point, The IT Crowd, Day Break, The Office [UK]

Δυστυχώς δεν έχω δει ακόμα τα παρακάτω (που απ' όσα ακούω θα είχαν σίγουρα μια θέση στην παραπάνω λίστα: The Sopranos, Carnivale, Breaking Bad, Rome, Six Feet Under, Buffy, Arrested Development

Read more...

Top20 της δεκαετίας [2000-2009]

Το κάλεσμα του seagazing για να διαμορφωθεί το top20 της δεκαετίας που -για λίγο ακόμα καιρό- διανύουμε, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Χωρίς πολλά λόγια, ας βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου:

20. Identity [2003] by James Mangold

19. Memento [2000] by Christopher Nolan

18. Big Fish [2003] by Tim Burton

17. Sunshine [2007] by Danny Boyle

16. The Darjeeling Limited [2007] by Wes Anderson

15. Zodiac [2007] by David Fincher

14. No Country for Old Men [2007] by Ethan & Joel Coen

13. Der Untergang [2004] by Olivier Hirschbiegel

12. The Machinist [2004] by Brad Anderson

11. Kill Bill: vol. 2 [2004] by Quentin Tarantino

10. In Bruges [2008] by Martin McDonagh

09. Letters from Iwo Jima [2006] by Clint Eastwood

08. Shaun of the Dead [2004] by Edgar Wright

07. Finding Nemo [2003] by Andrew Stanton & Lee Unkrich

06. Battle Royale [2000] by Kinji Fukasaku

05. Das Experiment [2001] by Olivier Hirschbiegel

04. Memories of Murder [2003] by Joon-ho Bong

03. O Brother Where Art Thou? [2000] by Ethan & Joel Coen

02. LOTR: The Return of the King [2003] by Peter Jackson

01. Oldboy [2003] by Chan-wook Park

Μπράβο στα παιδιά για την πρωτοβουλία, και το 2019 με το καλό. :)

Λείπουν προφανώς πολυαγαπημένες ταινίες, αλλά το 20 είναι 20. :P

Read more...

In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007)

Ελληνικός τίτλος: Η Πολιορκία

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Uwe Boll

Σενάριο: Doug Taylor

Παίζουν: Jason Statham, Ron Perlman, Ray Liotta, John Rhys-Davies, Burt Reynolds

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Φαντασίας - Δράσης

Η ιστορία (υποτίθεται πως βασίζεται στα παιχνίδια Dungeon Siege, αλλά εγώ δεν βρήκα την παραμικρή ομοιότητα)

Σε έναν φανταστικό μεσαιωνικό κόσμο, ένας μάγος αποφασίζει να κατακτήσει ένα βασίλειο με ένα σωρό χειροποίητα τέρατα. Στη μέση θα μπει ένας χωρικός, ο Farmer, που κυνηγάει τα τερατάκια που απήγαγαν τη γυναίκα του.

Μας άρεσε;

Ο Uwe Boll επιστρέφει, αυτή τη φορά σε ταινία φαντασίας. Αλλά ας δούμε πρώτα τα (λίγα) θετικά: γενικά καλή ατμόσφαιρα, με ωραία εφέ και κουστούμια, εντυπωσιακή μουσική και 1-2 ωραίες μονομαχίες. Ο Jason Statham όπως πάντα σπέρνει, ενώ και ο Ray Liotta είναι πολύ πειστικός ως μισότρελος villain. Απ' το βαρυφορτωμένο cast δεν είναι κάποιος ιδιαίτερα κακός, χωρίς να εντυπωσιάζει όμως και κανένας. Ειδική μνεία νομίζω αξίζει ο Matthew Lillard, που κάνει τόσο τραγικό over-acting (υπερβάλλων ζήλος με λίγα λόγια) που καταλήγει ξεκαρδιστικός κάθε φορά που κινείται ή ανοίγει το στόμα του.

Ας περάσουμε τώρα και στο ψητό. Το σενάριο είναι ΤΡΑΓΙΚΟ με γελοίους διαλόγους και κλισέ χαρακτήρες. Τρανταχτό παράδειγμα είναι ο πρωταγωνιστής, ο κλασικός αντιήρωας που νοιάζεται μόνο για την οικογένειά του, αλλά τελικά θα σώσει τους πάντες όλους και θα γίνει βασιλιάς στη θέση του βασιλιά. Κατά τα άλλα, η ταινία αντιγράφει άπειρα σημεία από το Lord of the Rings (και από ένα σωρό άλλες ιστορίες φαντασίας): από τον Gallian – Saruman που φτιάχνει τερατάκια για να εξουσιάσει τον κόσμο, μέχρι την Muriella – Eowyn που δεν δέχεται να μείνει ασφαλής στο κάστρο της, αλλά θέλει να το παίξει κομάντο. Οι δύο μεγάλες μάχες είναι κάκιστες: οι κομπάρσοι κάνουν ό,τι να ναι και ο Uwe Boll δείχνει ότι δεν έχει ιδέα από νόμους της φυσικής, με το αποτέλεσμα να μοιάζει περισσότερο με πανηγύρι, γεμάτο με σπαθιά, βέλη, φωτιές και πιτσιρικάδες να ανεβοκατεβαίνουν δέντρα.

Γενικά μιλάμε για μια κάκιστη ταινία μεγάλης διάρκειας, που γίνεται πολύ γρήγορα βαρετή. Σίγουρα όμως υπάρχουν πολύ χειρότερες (δεν είναι πολύ κατώτερη από action μπούρδες επιπέδου Transformers), και αν βαριέσαι αγρίως και σου αρέσει το είδος, μπορεί και να ψιλο-διασκεδάσεις. Θέαση με μεγάλη παρέα έχει τα φόντα να καταλήξει σε μια νύχτα επικού χαβαλέ.

Read more...

The Chaser (2008)

Original τίτλος: Chugyeogja

Ελληνικός τίτλος: Ο Κυνηγός

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Hong-jin Na

Σενάριο: Won-Chan Hong, Shinho Lee, Hong-jin Na

Παίζουν: Yun-seok Kim, Jung-woo Ha, Yeong-hie Seo

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Θρίλερ - Δράμα

Η ιστορία

Ένας πρώην διεφθαρμένος αστυνομικός, γίνεται νταβατζής για να αντιμετωπίσει το οικονομικό του πρόβλημα. Τα κέρδη του θα αρχίσουν να πέφτουν, όταν οι κοπέλες που “μανατζάρει” θα αρχίσουν να εξαφανίζονται η μια μετά την άλλη. Η πρώτη του εντύπωση είναι ότι το σκάνε με την προκαταβολή που εισέπραξαν, όμως ανακαλύπτει ότι όλες έχουν χαθεί στην ίδια περιοχή. Πεπεισμένος ότι πρόκειται για έμπορο σάρκας που πουλάει τα κορίτσια, αποφασίζει να βρει τον υπαίτιο. Η μοίρα θα τον φέρει μπροστά του, αλλά θα καταλάβει πως δεν έχει να κάνει με έμπορο σάρκας, αλλά με κατά συρροήν δολοφόνο...

Μας άρεσε;

Η Νότια Κορέα φημίζεται για τα καταπληκτικά της θρίλερ, όπως μας έδειξε με την Vengeance Trilogy (Sympathy for Mr Vengeance, Oldboy, Sympathy for Lady Vengeance) και αρκετές άλλες ταινίες. Το “The Chaser” επιβεβαιώνει τον κανόνα, όντας μια συγκλονιστική ιστορία που θυμίζει σε ατμόσφαιρα το αριστουργηματικό Se7en του Fincher. Η μεγάλη διαφορά με τις υπόλοιπες ταινίες που ασχολούνται με serial killers είναι η εξής: εδώ όλοι ξέρουν από την αρχή το δολοφόνο, αλλά δεν μπορούν να αποδείξουν ότι είναι αυτός ο ένοχος. Το εξαιρετικό σενάριο τοποθετεί στη μέση το δολοφόνο και γύρω του, από τη μια την αστυνομία που θέλει να κλείσει μια υπόθεση πολλών χρόνων και από την άλλη τον πρωταγωνιστή Joong-ho που θέλει να προστατέψει τα χρήματά του. Κι οι δυο πλευρές θα κάνουν τα πάντα για να “σπάσουν” το δολοφόνο και να βρουν αρκετά στοιχεία, ακολουθώντας ο καθένας το δικό του δρόμο. Στη διάρκεια αυτής της - ιλιγγιώδους σε ταχύτητα - διαδρομής, βλέπουμε μια ιδιοφυή ανάπτυξη του χαρακτήρα του Joong-ho, που ξεκινάει με κίνητρο τα χρήματα και καταλήγει σε εκδίκηση με πολύ αγνά κίνητρα. Το πακέτο συμπληρώνεται με καταπληκτικές ερμηνείες, πολύ καλή σκηνοθεσία και μουσική, δίνοντας ένα αποτέλεσμα που δεν πρέπει να χάσουν με τίποτα οι λάτρεις του σασπένς και του καλού αστυνομικού θρίλερ.

Read more...

Wedding Crashers (2005)

Ελληνικός τίτλος: Γαμομπελάδες

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: David Dobkin

Σενάριο: Steve Faber, Bob Fisher

Παίζουν: Owen Wilson, Vince Vaughn, Christopher Walken, Bradley Cooper, Rachel McAdams, Isla Fisher

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Κωμωδία (Ελαφρώς ρομαντική)

Η ιστορία

Δύο κολλητάρια επιδίδονται στο ευγενές άθλημα του “wedding crashing”: εμφανίζονται απρόσκλητοι σε γάμους και γίνονται η ψυχή του πάρτυ, με απώτερο σκοπό φυσικά να γνωρίσουν γυναίκες. Όταν βρεθούν στο γάμο της κόρης ενός υψηλού αξιωματούχου της κυβέρνησης, καταλήγουν ο ένας ερωτευμένος και ο άλλος μπλεγμένος. Θα περάσουν έτσι ένα περιπετειώδες σαββατοκύριακο με την οικογένεια...

Μας άρεσε;

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο και μόνο αρκεί για να δώσει αρκετούς πόντους στην ταινία. Ο Owen Wilson και ο Vince Vaughn, παίζουν τους uber-cool τύπους που δεν έχουν αποφασίσει ακόμα να μεγαλώσουν και καταστρώνουν ένα σωρό σχέδια για να ρίξουν τις ανυποψίαστες γυναίκες. Απολαυστικοί, με τρομερή χημεία, βγάζουν πολύ γέλιο. Εξαιρετικοί επίσης και οι Christopher Walken και Bradley Cooper (του φετινού Hangover), όπως και οι supporting Rachel McAdams και Keir O'Donnell. Τυπική η σκηνοθεσία, και σχεδόν τυπικό σενάριο. Γιατί “σχεδόν”; Βλέπουμε ξανά την χιλιοειπωμένη ιστορία του άντρα (με τον γκαντέμη φίλο που τραβάει τα πάνδεινα) που θέλει να αλλάξει τη ζωή του, γιατί ερωτεύεται παράφορα μια γυναίκα που όμως είναι “δοσμένη” σε ένα τυπικά χαμένο-κορμί boyfriend. Ξεχωρίζει όμως, γιατί όταν φύγει από τις καταπληκτικές κωμικές σκηνές, αναπτύσσει ωραία τους χαρακτήρες του και καταλήγει σε μια πολύ γλυκιά ρομαντική ιστορία, με ωραία κορύφωση (και ένα ξεκαρδιστικό cameo :P ). Δείτε το οπωσδήποτε.

Read more...

The Insider (1999)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Michael Mann

Σενάριο: Eric Roth, Michael Mann (βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα)

Παίζουν: Al Pacino, Russell Crowe, Christopher Plummer, Philip Baker Hall

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Πολιτικό Θρίλερ - Δράμα

Η ιστορία

Ο Lowell Bergman (Al Pacino), σκληροτράχηλος δημοσιογράφος προσεγγίζει τον Jeffrey Wigand (Russell Crowe) πρώην επιστημονικό στέλεχος της εταιρίας καπνού Brown & Williamson, με σκοπό να μιλήσει στην εκπομπή “60 Minutes” του CBS για τις σοβαρές παρατυπίες της εταιρίας που επηρεάζουν άμεσα τη δημόσια υγεία. Βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή του και την οικογένεια του, αποφασίζει να αντικρούσει δημόσια τα ψέματα που είχε πει η εταιρία ως προς τον εθισμό που προκαλεί η νικοτίνη. Τίποτα όμως δεν θα είναι εύκολο για τον Bergman και τον Wigand, αφού θα βρουν μπροστά τους, όχι μόνο την εταιρία που επικαλείται συμφωνίες απορρήτου, αλλά και συκοφάντηση από τον Τύπο, νομικά παιχνίδια και τελικά απόρριψη από το ίδιο το CBS που θεωρεί ότι πλήττονται τα συμφέροντά του.

Μας άρεσε;

Μπορείς να γυρίσεις ένα αριστούργημα βασισμένο σε πραγματική ιστορία; Ο Michael Mann και ο Eric Roth αποδεικνύουν ότι είναι εφικτό. Συνυπογράφουν ένα δυνατό σενάριο δίνοντας μεγάλη βάση στους χαρακτήρες και στις επιπτώσεις που έχει η κάθε πράξη τους, στην ψυχολογία των ίδιων και των γύρω τους. Μετά το γράψιμο, ρέστα δίνει ο Mann και στη σκηνοθεσία με εντυπωσιακές εναλλαγές των σκηνών και έντονα κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των ηρώων του. Οι πρωταγωνιστές του, τον βγάζουν φυσικά ασπροπρόσωπο. Συγκλονιστικός ο Russell Crowe, σε πείθει αμέσως ότι ο χαρακτήρας του πονάει και φοβάται, αλλά ταυτόχρονα είναι αποφασισμένος να αντιδράσει. Δεν φτάνει όμως την απίστευτη ερμηνεία του Al Pacino, ο οποίος δείχνει για άλλη μια φορά πόσο μπροστά είναι από τους υπόλοιπους ηθοποιούς της γενιάς του, μετατρέποντας σε σεμινάριο υποκριτικής ακόμα και την πιο απλή και σύντομη βουβή σκηνή. Την ατμόσφαιρα τελειοποιεί η καταπληκτική μουσική υπόκρουση, που κορυφώνει το σασπένς και δεν αφήνει τον θεατή να βαρεθεί σε κανένα σημείο παρά τη μεγάλη διάρκεια της ταινίας.

Αξίζει τις 7 οσκαρικές υποψηφιότητες; Ναι, και είναι έγκλημα το ότι δεν κέρδισε τελικά ούτε ένα αγαλματίδιο (αν και το 1999 ήταν πολύ δυνατή χρονιά). Μην σας αποθαρρύνουν οι 2,5 ώρες, θα είστε στην τσίτα σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, ζώντας την ιστορία μαζί με τους ήρωες.

Read more...