2009 in Movies: Part 3

Ας περάσουμε σε 5 εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους κωμικά δείγματα, που είχε να προσφέρει το 2009.

#1. In the Loop: O Armando Iannucci και η παρέα του, υπεύθυνοι για την κωμική σειρά “The Thick of It” του BBC, περνούν από τη μικρή στη μεγάλη οθόνη για να δείξουν στους Αμερικάνους συναδέλφους τους, πώς γυρίζεται μια έξυπνη κωμωδία. Η ιστορία ξεκινάει με τον πιο απλό τρόπο: ο Simon Foster, υπουργός Διεθνούς Ανάπτυξης, κάνει το λάθος σε συνέντευξη, να χαρακτηρίσει ενδεχόμενο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, ως “μη προβλέψιμο”. Ο δαιμόνιος “βοηθός” του πρωθυπουργού, Malcom Tucker, θα σπεύσει αμέσως να τον ενημερώσει ότι κινείται εκτός της κυβερνητικής γραμμής, αλλά ο Foster έχει ήδη αποκτήσει φίλους στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Σε ελάχιστο χρόνο, βρίσκεται μαζί με τον νέο βοηθό του (και φυσικά και τον Malcom Tucker που προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα), να ταξιδεύει στην Αμερική, όπου και θα βρεθεί ανάμεσα σε έναν στρατηγό, ένα μυστικό τμήμα της αμερικανικής κυβέρνησης, το Λευκό Οίκο και το συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών. Όπως είναι πια εμφανές, η ταινία είναι μια πολιτική σάτιρα, ένα όχι και τόσο δημοφιλές είδος, που έχει όμως να επιδείξει αρκετά διαμάντια. Το “In the Loop” ανήκει σαφέστατα σ' αυτήν την κατηγορία, όντας μεν εξωφρενικά αστείο, αλλά κάνοντας ταυτόχρονα και σκληρή κριτική στο πολιτικό σύστημα. Την παράσταση κλέβουν ο αεικίνητος και ...λαλίστατος Peter Capaldi, και ο -πάντα εξαιρετικός- James “Tony Soprano” Ganfoldini, αλλά απ' τον πιο μικρό ρόλο ενός γραμματέα, ενός βοηθού ή ενός μυστικού πράκτορα, μέχρι τους αξιωματούχος των κυβερνήσεων, δεν πρόκειται να δείτε αδιάφορο χαρακτήρα. Η συγγραφική ομάδα καταφέρνει να κάνει τους δευτερεύοντες ήρωες το ίδιο ξεκαρδιστικούς με τους πρωταγωνιστές, χωρίς να πέφτει στην παγίδα να τους μετατρέψει σε γελοίες καρικατούρες, φαινόμενο συχνό στη σύγχρονη κωμωδία. Το πολύ έξυπνο γράψιμο είναι και αυτό που ανεβάζει εύκολα την ταινία στις καλύτερες της χρονιάς, αλλά και πλάι στον Dr Strangelove στο Hall of Fame της πολιτικής σάτιρας. Μην το χάσετε με τίποτα. 4,5/5

#2. The Hangover: Σε μια εποχή που ψάχνεις με κυάλια την ποιότητα στην αμερικάνικη κωμωδία, το Hangover ήταν η μεγάλη έκπληξη του καλοκαιριού, φέρνοντας φρέσκες ιδέες σε ένα γνωστό σκηνικό. Παραμονές του γάμου του, ο Doug πάει να το κάψει στο Las Vegas, με παρέα τους δυο κολλητούς του και τον εκκεντρικό μέλλοντα κουνιάδο του. Αφού εγκατασταθούν στην πολυτελή σουίτα τους, φεύγουν για να διασκεδάσουν. Το επόμενο πρωί, οι τρεις ξυπνάνε έχοντας χάσει το γαμπρό, ένα δόντι και ένα οικογενειακό δαχτυλίδι, ενώ μοιράζονται τη σουίτα με ένα μωρό και μια τίγρη. Και φυσικά δεν θυμούνται απολύτως τίποτα από την προηγούμενη νύχτα! Προκειμένου να βρουν το φίλο τους, θα επιχειρήσουν να ανακαλύψουν τι ακριβώς έκαναν το περασμένο βράδυ, και θα μπλέξουν σε ένα σωρό άλλες περιπέτειες. Μετά το κακό Old School, ο Todd Phillips μπήκε εύκολα στη black-list μου. Με το Hangover όμως, οι αμαρτίες του παρελθόντος του συγχωρέθηκαν άμεσα. Η ταινία πατάει στο κλασικό μοτίβο της αντροπαρέας που ξεδίνει στο Las Vegas, αλλά πρωτοτυπεί χωρίς να δείχνει τίποτα απολύτως από το κρίσιμο βράδυ. Αντίθετα βάζει τον θεατή να ανακαλύψει μαζί με τους πρωταγωνιστές τι προκάλεσε τα μύρια προβλήματα που εμφανίστηκαν με την ανατολή του ήλιου. Και το πετυχαίνει περίφημα. Ξεκαρδιστικό, με κοφτερές ατάκες και χωρίς να τραβάει τα αστεία του, είναι ένα καλοφτιαγμένο ταξίδι που απολαμβάνεις από την πρώτη στιγμή μέχρι και τα credits. Ορισμένα αναπόφευκτα κλισέ δεν χαλάνε την εμπειρία, ενώ αδιαμφισβήτητο highlight είναι ο ιδιοφυής κωμικός Zack Galifianakis, που πραγματικά δίνει ρέστα. 3,5/5

#3. Julie & Julia: Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, η ταινία παρακολουθεί ταυτόχρονα τις ζωές της Julia και της Julie. Η Julia είναι η γνωστή σε όσους ασχολούνται με την μαγειρική, Julia Child, μια Αμερικάνα που ζει στο Παρίσι με τον διπλωμάτη σύζυγό της, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Προσπαθώντας να βρει μια ασχολία για να γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο της, αρχίζει μαθήματα μαγειρικής. Λάτρης της γαλλικής κουζίνας, αρχίζει να γράφει με δυο Γαλλίδες ένα βιβλίο, που θα εισάγει τους συμπατριώτες της στα μυστικά της Γαλλικής μαγειρικής. Στο 2002, η Julie Powell, απογοητευμένη από τη ζωή της, θέλει να θέσει στο εαυτό της κάποιο στόχο. Αποφασίζει να φτιάξει ένα blog και να μαγειρέψει όλες τις συνταγές του βιβλίου της Julia Child (ναι, το βιβλίο που λέω από πάνω) μέσα σε ένα χρόνο. Πρόκειται για μια ελαφριά κωμική ταινία, που καταφέρνει αυτό ακριβώς που υπόσχεται: να “μνημονεύσει” δυο γυναίκες και δυο ιστορίες. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική, και οι παράλληλες ζωές δένουν πολύ όμορφα μεταξύ τους. Η Meryl Streep είναι φυσικά καταπληκτική, η Amy Adams και ο Stanley Tucci, είναι καλοί χωρίς να εντυπωσιάζουν. Γλυκιά μουσικούλα, ωραία ιστορία, λίγο από δράμα, πιο πολύ από κωμωδία και μπόλικο φαγητό. Η μοναδική μου ένσταση είναι η εξής: άντε και πιστεύουμε ότι όντως μαγείρεψε η Julie Powell 520κάτι συνταγές σε 365 μέρες. Αυτό θα σήμαινε πολλές μέρες με διπλές συνταγές, και υποτίθεται ότι δούλευε καθημερινά μέχρι το μεσημέρι, ενώ έγραφε και στο blog. Αν εξαιρέσουμε 2-3 σκηνές, δεν φάνηκε σε καμία περίπτωση τόοοοοοσο πιεσμένη. Και όλα της πέτυχαν τέλεια, εκτός από μια φορά που το παράψησε; Give me a break. Πέρα απ' αυτό, είναι πολύ όμορφη οικογενειακή ταινία, ό,τι πρέπει για μαμάδες-κόρες-αδερφές, αλλά και οι υπόλοιποι σίγουρα θα το απολαύσουν. 3/5

#4. Whatever Works: Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, δεν μου έκατσε ποτέ καλά στο στομάχι ο Woody Allen. Η παρουσία του θεού Larry David (δημιουργού του θρυλικού Seinfeld, καθώς και του Curb your Enthusiasm στο οποίο και πρωταγωνιστεί) βοήθησε όμως, και αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία. Σίγουρα δεν έχασα την ώρα μου. Ο Larry David ενσαρκώνει τον Boris Yellnikoff, έναν μεσήλικα που φωνάζει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί τις εκκεντρικές του ιδέες για τον άνθρωπο, τις σχέσεις και τον κόσμο. Στη ζωή του θα μπει μια νεαρά απ' το Mississippi που το έσκασε από το σπίτι της, με την ιδεολογία της να καταστρέφεται σταδιακά απ' αυτή του Boris. Και η κατάσταση θα περιπλακεί ακόμα περισσότερο όταν στο προσκήνιο εμφανιστούν και οι γονείς της. Η ταινία σε βάζει στο ψητό απ' την αρχή, με τον Boris να διαλέγεται για τα πάντα όλα, μέχρι και με την κάμερα. Η σχέση του με τη νεαρή Melody, είναι πολύ ενδιαφέρουσα, ενώ η χημεία του Larry David με την αξιολάτρευτη Evan Rachel Wood, είναι εξαιρετική. Γενικά, το “Whatever Works” έχει αρκετό γέλιο και καλογραμμένους διαλόγους, αλλά προς το τέλος γίνεται λίγο μονότονο. Ευτυχώς το ωραίο φινάλε σε αποζημιώνει. Χωρίς να είναι αριστούργημα, ήταν αρκετό για να με κάνει να θέλω να ξαναδώσω μια ευκαιρία στον Woody, και η ώρα περνάει πολύ ευχάριστα. 3/5

#5. The Men who Stare at Goats: Ένας δημοσιογράφος μετά την αποτυχία του γάμου του, πάει στο Ιράκ ψάχνοντας μια καλή ιστορία για να καλύψει. Η τύχη φαίνεται να του χαμογελά, όταν θα γνωρίσει τυχαία, έναν τύπο που υποστηρίζει ότι είναι μέλος ενός μυστικού τμήματος του αμερικάνικου στρατού, που συμμετέχει στον πόλεμο χρησιμοποιώντας υπερφυσικές δυνάμεις. Θα τον ακολουθήσει λοιπόν στην αποστολή του... Άνετα από τις πιο παλαβές ταινίες που έχω δει ποτέ. Η ιδέα είναι γελοία για σοβαρή ταινία, αλλά ευτυχώς η συγκεκριμένη είναι ακριβώς το αντίθετο. Και όταν μια κωμωδία δεν παίρνει σοβαρά τον εαυτό της και δεν προσπαθεί τρελά να σε κερδίσει, το αποτέλεσμα δεν είναι απογοητευτικό. Και στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι καθόλου κακό. Στο μεγαλύτερο μέρος της τουλάχιστον. Το έμπειρο cast (George Clooney, Ewan McGregor, Jeff Bridges, Kevin Spacey) κάνει τον χαβαλέ του, και εσένα να κλαις απ' τα γέλια στα πρώτα 2/3 της ταινίας. Δεν διεκδικεί δάφνες σεναρίου, και οι αδυναμίες του φαίνονται στο τελευταίο μισάωρο, όπου και ψιλο-καταρρέει. Πριν απ' αυτό όμως, θα σε κερδίσει σίγουρα αν γουστάρεις καμένο χιούμορ. Συμβουλή: δείτε την ταινία μόνο αν σας αρέσει και το trailer, καθώς είναι πολύ ενδεικτικό για την ποιότητα του τελικού προϊόντος. 3/5

Μέχρι το επόμενο, enjoy!

Read more...

2009 in Movies: Part 2

Συνεχίζω το αφιέρωμα για τις αξιόλογες ταινίες του 2009. Παρακάτω, τρεις εξαιρετικές ταινίες για τρεις διαφορετικούς πολέμους, και δυο αγγλικές που χάνουν στα σημεία το χαρακτηρισμό του “πολύ καλού”.

#1. Inglourious Basterds: Ο αγαπημένος Quentin Tarantino έκανε την πλάκα του με το Death Proof και επιστρέφει στον παλιό καλό του εαυτό. Αυτή τη φορά δείχνει την αγάπη του στο ...σχεδόν ομώνυμο Inglorious Bastards, action b-movie από την Ιταλία και στον Sergio Leone, με μια ιστορία που ήθελε αρχικά να ονομάσει “Once upon a Time in Nazi Occupied France”. Οι πρωταγωνιστές της ταινίας: μια ομάδα Εβραίων στρατιωτών από την Αμερική, που δεν περιμένουν την επίσημη ένταξη της χώρας τους στον πόλεμο, αλλά πέφτουν με αλεξίπτωτα στη Γαλλία και αρχίζουν να μαζεύουν γερμανικά σκαλπ, ένας Γερμανός αξιωματικός με ταλέντο στην εξόντωση Εβραίων και μια νεαρή -μαντέψτε- Εβραία που λειτουργεί έναν κινηματογράφο στο Παρίσι. Και στο μέσο, ένα σχέδιο δολοφονίας του Χίτλερ. Όπως περιμέναμε από τον QT, πλούσιος διάλογος (στην πλειοψηφία του στα Γερμανικά/Γαλλικά/Ιταλικά παρακαλώ, κόντρα στην μόδα του Hollywood που θέλει όλες τις εθνικότητες να μιλάνε αγγλικά), και λίγες αλλά ουσιώδεις σκηνές δράσεις, ενώ την παράσταση κλέβουν ο εξαιρετικός Christoph Waltz και ο απολαυστικός Brad Pitt. Καλογυρισμένο, με εξαιρετικές μουσικές επιλογές, ίσως κουράσει αυτούς που περιμένουν ταινία δράσης, αλλά για μένα είναι η ταινία της χρονιάς. 4,5/5

#2. The Hurt Locker: Η ταινία-έκπληξη για το 2009, ακολουθεί μια ομάδα πυροτεχνουργών, που αφοπλίζουν βόμβες στους δρόμους του Ιράκ. Στη διάρκεια των αποστολών, θα συγκρουστούν με τους συμπολεμιστές τους, θα δουν φίλους να πεθαίνουν, θα σκοτώσουν αλλά και θα δεθούν με Ιρακινούς. Το σενάριο ενώ είναι επιφανειακό, είναι αρκετό για να σε τραβήξει στον εύθραυστο κόσμο του πολέμου, ενώ προσωπικά δεν βρήκα χτυπητά προπαγανδιστικά μηνύματα. Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο ατού του Hurt Locker, είναι η εξαιρετική φωτογραφία, που προσδίδει μεγάλη ένταση και σασπένς στις σκηνές των στρατιωτικών επιχειρήσεων, ενώ πολύ καλή είναι και η ερμηνεία του Jeremy Renner. Εστιάζοντας σε μικρό κομμάτι του πολέμου, καταφέρνει να μην πλατιάσει, και η καλοσχεδιασμένη δράση δεν θα κουράσει ποτέ τον θεατή. Επίπεδα “Generation Kill” δεν φτάνει ούτε γι' αστείο, αλλά και πάλι είναι ένα πολύ αξιόλογο δράμα για τον πόλεμο του Ιράκ. 4/5

#3. Nefes: Vatan sagolsun aka The Breath: Η πρώτη τουρκική ταινία που “τόλμησα” να δω, και με εξέπληξε ευχάριστα. Η εναρκτήρια σεκάνς παρακολουθεί μια ομάδα στρατιωτών που κινούνται για να ενισχύσουν ένα φυλάκιο συμπατριωτών τους, στα βουνά της νοτιο-ανατολικής Τουρκίας. Η πορεία τους θα διακοπεί από επίθεση ανταρτών του PKK, που θα αφήσει την ομάδα με δυο νεκρούς, και έναν αρχηγό με επιθυμία για εκδίκηση. Η επιθυμία αυτή θα φουντώσει ακόμα περισσότερο όταν ένας αντάρτης με το παρατσούκλι “Γιατρός” αρχίζει να κάνει παρεμβολές στον ασύρματο του, προειδοποιώντας για επικείμενη επίθεση στο φυλάκιο. Στις μέρες που μεσολαβούν, η κάμερα ακολουθεί το στρατιώτη στις υπηρεσίες, στις ασκήσεις, στα πειράγματα και στα τραγούδια με τους συμπολεμιστές του, όταν επικοινωνεί με τους γονείς και τους αγαπημένους του, όταν φυλάει σκοπιά, όταν τραβάει τη σκανδάλη... Τα πλάνα από τα χιονισμένα βουνά κόβουν την ανάσα, η μουσική ανεβάζει τους παλμούς και η σκηνοθεσία σπάει κόκαλα με την αριστοτεχνική αντιπαραβολή του απλού στρατιώτη, του αντάρτη, του διψασμένου για αίμα αξιωματικού και του συγγενή που μαθαίνει τον πόλεμο από το τηλεφώνημα και από το στρατιωτικό αυτοκίνητο που σταματάει έξω απ' το σπίτι του, φέρνοντας νέα θανάτου. Ισχυρό αντιπολεμικό μήνυμα, και τρανή απόδειξη ότι ένα πολεμικό δράμα δεν χρειάζεται τεράστιο προϋπολογισμό, βαρβάτα εφέ και πλήθη κομπάρσων, για να είναι εξαιρετικό. 4/5

#4. The Damned United: Βασισμένο στο ομώνυμο (αμφιλεγόμενο) βιβλίο του David Peace, βιογραφικό δράμα που αφηγείται την προπονητική καριέρα του Brian Clough. Τι το εξαιρετικό έκανε ο εν λόγω κύριος; Μόλις στα 30 του χρόνια κρέμασε τα παπούτσια και ανέλαβε χρέη προπονητή. Το ταλέντο του έγινε εμφανές όταν μαζί με τον στενό φίλο και συνεργάτη του, Peter Taylor, έφερε την Derby County, αρχικά στην πρώτη κατηγορία, και στη συνέχεια στην κορυφή του αγγλικού πρωταθλήματος, εκθρονίζοντας τη Leeds του προσωπικού του “εχθρού”, Don Revie. Η εμμονή του όμως με την δημοσιότητα και οι πολυδάπανες πρωτοβουλίες του για τις μεταγραφικές κινήσεις, τον έφεραν σε σύγκρουση με τη διοίκηση, που τελικά απομάκρυνε το προπονητικό δίδυμο. Μόνος του πια αναλαμβάνει τη “μισητή” Leeds, με τις ιδιοτροπίες του να τον φέρνουν κι εδώ αντιμέτωπους με τους παίχτες, τους μετόχους και τον κόσμο. Παρά την εξαιρετική ενσάρκωση του Brian Clough από τον Michael Sheen, ήδη από τα πρώτα λεπτά της ταινίας, φαίνεται ότι κάτι λείπει. Ο Tom Hooper κάνει κούρσα για να χωρέσει σε 1,5 ώρα ποδόσφαιρο, δράμα, συγκρούσεις, θρίαμβο και μετάνοια. Αναμενόμενο είναι περνάει τα πιο πολλά απ' αυτά εντελώς επιφανειακά. Σίγουρα είναι αξιόλογη ταινία (ειδικά για τους λάτρεις του ποδοσφαίρου), αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη, χρειαζόταν τουλάχιστον μισή ώρα ακόμα για να παρουσιάσει πιο σωστά μια τόσο ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. 3/5

#5. An Education: Μια 16χρονή μαθήτρια στο Λονδίνο του '60, προσπαθεί να ισορροπήσει την αγάπη της για τη μουσική, την τέχνη και τη Γαλλία, με το όνειρο των γονέων της να σπουδάσει στην Οξφόρδη. Στο δρόμο της θα εμφανιστεί ένας γοητευτικός 30άρης που φέρεται να ικανοποιεί και την ίδια αλλά και τους γονείς της. Η ταινία ξεκινάει καλά, ως ένα coming-of-age δράμα εποχής, με την έφηβη που ανακαλύπτει τον έρωτα στο πρόσωπο ενός άντρα με τα διπλά της χρόνια. Μπαίνοντας όμως στο τελευταίο μισάωρο, οι χαρακτήρες χωλαίνουν και το ρομάντζο καταντάει αδιάφορο και προβλέψιμο. Το φινάλε δε, είναι απ' τα πιο πρόχειρα έχω δει φέτος, μέσα σε ένα 5λεπτο επιχειρεί να περάσει ένα μήνυμα που είναι και εν τέλει αμφισβητίσιμο. Η ωραία απεικόνιση της εποχής, ο εξαιρετικός Alfred Molina, και η πολύ καλή Carey Mulligan κρατάνε την ταινία, που ενώ δεν προλαβαίνει να κουράσει, καταφέρνει να απογοητεύσει. 3/5

Το αφιέρωμα συνεχίζεται, μέχρι τότε enjoy!

Read more...

2009 in Movies: Part 1

Παραδόξως το 2009 ήταν μια πολύ καλή χρονιά για τον κινηματογράφο. Σαφώς από άποψη κερδών, αφού είδαμε πολλά ρεκόρ εισιτηρίων να σπάνε, αλλά και από άποψη ποιότητας. Προσωπικά δεν επιδιώκω γενικά να βλέπω πολλές καινούριες ταινίες, αλλά μπαίνοντας στην awards season (Golden Globes πριν μερικές μέρες, Oscars στο βάθος κτλ) είναι δύσκολο να μην παρασυρθείς. Θα μιλήσω λοιπόν για ταινίες του 2009 που μου έκαναν θετική εντύπωση, σε ένα αφιέρωμα που θα χωρίσω σε parts.

Ένα παραμελημένο είδος για τα 00s ήταν σαφώς το sci-fi, με λίγες καλές και ακόμα λιγότερες εξαιρετικές ταινίες. Κι όμως το 2009 προσφέρει 4 εξαιρετικές προτάσεις.

#1. District 9: Σε παραγωγή του γνωστού και μη εξαιρετέου Peter Jackson του οποίου δηλώνω ορκισμένος fan (αν και με απογοήτευσε με το καινούριο The Lovely Bones), ο newcomer Neil Blomkamp γράφει και σκηνοθετεί μια ταινία-γροθιά στο στομάχι των χολυγουντιανών blockbusters. Με μόλις 30 εκατομμύρια δολάρια, γυρίζει μια ταινία με εξαιρετικά εφέ και εξαιρετική ιστορία. Ας τη δούμε λίγο παραπάνω: το 1982, ένα διαστημόπλοιο σταματάει πάνω από το Johannesburg της Νότιας Αφρικής. Οι εξωγήινοι αρχικά καλωσορίζονται, αλλά 28 χρόνια μετά, τους βλέπουμε κλεισμένους στο γκέτο “District 9” αντιμέτωπους με εχθρότητα και ρατσισμό από τους ανθρώπους. Η κυβέρνηση αποφασίζει να τους μεταφέρει σε μια καινούρια περιοχή, με επικεφαλής της επιχείρησης τον Wikus van der Merwe. Ενώ όμως ο Wikus μοιράζει εξώσεις, θα εκτεθεί σε μια χημική ουσία που συγκεντρώνουν οι εξωγήινοι, και παράξενα πράγματα θα αρχίσουν να συμβαίνουν στο σώμα του. Δεν θα πω παραπάνω για να μην spoiler-άρω, αλλά πρόκειται για μια πολύ όμορφη ιστορία με δυο εντελώς διαφορετικά όντα να βοηθούν ο ένας τον άλλον σε μια αναζήτηση που θα ωφελήσει και τους δυο με διαφορετικό τρόπο. Το District 9 δεν στερείται συναισθήματος αλλά ούτε και jaw-dropping σκηνών δράσης, και γενικά δίνει στον θεατή αυτό που δεν κατάφεραν να δώσουν το G.I Joe και το Transformers 2: μια ταινία δράσης που δεν βασίζεται στα CGI (αν και τα χρησιμοποιεί με μαεστρία), αλλά προσφέρει σασπένς και καλογραμμένους χαρακτήρες, χωρίς να υποτιμά τη νοημοσύνη σου. 4/5

#2. Moon: Στο κοντινό μέλλον, η εταιρεία “Lunar” κάνει ανασκαφές στο φεγγάρι για helium-3 το οποίο χρησιμοποιείται πλέον σαν καύσιμο. Στις εγκαταστάσεις μένει ο Sam Bell, που με 3 βδομάδες να απομένουν από το τριετές συμβόλαιό του, ανυπομονεί να επιστρέψει στην οικογένειά του. Μοναδική του συντροφιά, τα μαγνητοσκοπημένα μηνύματα που του στέλνει απ' τη Γη η γυναίκα του και ο υψηλής νοημοσύνης υπολογιστής, ο GERTY. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει. Μετά από ένα ατύχημα, θα ξυπνήσει στο αναρρωτήριο και θα αρχίσει να πιστεύει ότι δεν είναι τελικά μόνος του. Η ταινία αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Duncan Jones (γιου του David Bowie), γεγονός που κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακό το επίτευγμα του. Υποστηριζόμενο από την φανταστική ερμηνεία του Sam Rockwell και την αναμενόμενα εξαιρετική μουσική του Clint Mansell, το Moon είναι ένα συγκλονιστικό θρίλερ μυστηρίου που παίζει με το μυαλό του θεατή ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο. Δανείζεται στοιχεία από μεγαθήρια του genre (όπως το 2001 και το Solyaris) και τα συνδυάζει με original ιδέες, καταλήγοντας να είναι ένα must-see για τους φίλους του sci-fi και όχι μόνο. Σίγουρα από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. 4,5/5

#3. Watchmen: Έχω μιλήσει ήδη εκτεταμένα για το Director's Cut στο review. Από τότε έχω δει και το Ultimate Cut, το οποίο ενσωματώνει στην ταινία το Tales of the Black Freighter και φυσικά μερικές σκηνές στο περίπτερο, κάνοντας την ταινία ακόμα πιο πιστή στο graphic novel του Moore. Όπως κατέληγα και στο review, το Watchmen είναι λουκούμι για τους fans του κόμικ (και φυσικά όσους θέλουν να δουν μια διαφορετική σοβαρή superhero movie), αλλά οι υπόλοιποι ίσως το βρουν υπερβολικά αργό. 4/5

#4. Star Trek: Νομίζω πως το αχανές σύμπαν του Star Trek δεν χρειάζεται συστάσεις. Η ταινία του JJ Abrams καταπιάνεται με την πρώτη αποστολή του φρεσκο-κατασκευασμένου σκάφους Enterprise, με το James T Kirk, τον Spock και την παρέα τους (επίσης φρεσκο-βγαλμένους από την ακαδημία οι περισσότεροι) να κινούνται προς τον πλανήτη Vulcan που απειλείται από τον Nero. Με εξαιρετικό cast, φοβερά εφέ και καλή σκηνοθεσία, η ταινία μπορεί να μην προσφέρει τίποτα καινούριο, αλλά δεν παύει να είναι μια καλοφτιαγμένη περιπέτεια με μπόλικη δράση και χαβαλέ. 3,5/5

Εν καιρώ, θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα parts του αφιερώματος, μέχρι τότε enjoy!

Read more...

Sherlock Holmes (2009)

Σκηνοθεσία: Guy Ritchie

Σενάριο: Michael Robert Johnson, Anthony Peckham, Simon Kinberg, Lionel Wigram

Παίζουν: Robert Downey Jr, Jude Law, Rachel McAdams, Mark Strong, Eddie Marsan, Kelly Reilly, William Houston

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Όντας τεράστιος fan του Sir Arthur Conan Doyle, αλλά και του Jeremy Brett που υποδύθηκε τον μεγάλο detective στη σειρά του ITV, η πρώτη αντίδραση μου όταν ανακοινώθηκε το όνομα του Guy Ritchie για το reboot του Sherlock Holmes ήταν “ωχ αμάν”. Γιατί καλό παιδί ο Guy Ritchie, αλλά έχει στο ενεργητικό του μια ουσιαστικά καλή ταινία: το Lock, Stock and Two Smoking Barrels. Από τότε, έκανε 2 ταινίες με το ίδιο ακριβώς μοτίβο, το Snatch και το RockNRolla, που ήταν μεν διασκεδαστικές, αλλά υπερβολικά “ίδιες”. Οι δυο προσπάθειές του εκτός του μοτίβου αυτού ήταν τραγικές, το Swept Away με την τότε σύζυγο του (τη Madonna ντε) ανούσιο και το Revolver καλογυρισμένο αλλά κακογραμμένο. Κάμποσους μήνες μετά, το πρώτο trailer έκανε την εμφάνισή του, και οι φόβοι απογειώθηκαν, αφού φάνηκε ότι ο Guy Ritchie γύριζε προφανώς action-comedy. Και πάλι όμως, λίγο το όνομα, λίγο το cast, ήξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην τη δω όταν έβγαινε. Την είδα. Και το παλιόπαιδο με εξέπληξε ευχάριστα.

Έχω ακούσει πάρα πολλά “περίεργα” για τον Holmes από δήθεν fans, οπότε ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή. Ποιος είναι ο Sherlock Holmes του Sir Arthur; Είναι ένα λαγωνικό, με αγάπη για τους γρίφους. Όταν δεν έχει να λύσει έγκλημα όμως, απομονώνεται απ' την κοινωνία (της οποίας ούτως ή άλλως δεν είναι μεγάλος θαυμαστής), και αρχίζει τα χημικά πειράματα και την κοκαΐνη. Είναι εν αποστρατεία πρωταθλητής πυγμαχίας, μετρ των μεταμφιέσεων και μεγάλος χιουμορίστας. Έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον φίλο του Dr Watson, πειράζει συνεχώς τους επιθεωρητές της Scotland Yard και την σπιτονοικοκυρά του, κυρία Hudson. Και έχει τεράστια αδυναμία σε μια συγκεκριμένη γυναίκα απ' το παρελθόν του: την Irene Adler, τη μόνη εκπρόσωπο του αδύναμου φύλου που τον έχει “νικήσει”.

Πόσο μέσα πέφτει η ταινία στα παραπάνω; Αρκετά έως πολύ. Σαφώς έχουν παρατραβηχτεί κάποια στοιχεία του χαρακτήρα του ήρωα: ο Holmes των βιβλίων δεν συμμετέχει σε αγώνες πυγμαχίας, αφήνει πάντα (πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, μετρημένων και πάλι στα δάχτυλα του ενός χεριού) τους αστυνομικούς ή τον Watson να παίξουν ξύλο, να κυνηγήσουν ή να πηδήξουν τοίχους και παράθυρα. Και φυσικά η Irene Adler δεν έχει καμία απολύτως θέση στην ιστορία. Εμφανίστηκε για πρώτη και μοναδική φορά στο “A scandal in Bohemia”, κατατρόπωσε τον Holmes και τον άφησε με τις αναμνήσεις και μια φωτογραφία της, την οποία και φυλάει ως κόρη οφθαλμού.

Μεγάλο στοίχημα της ταινίας ήταν να αποδώσει σωστά τη σχέση του Holmes με τον Watson. Η χημεία των εξαιρετικών Robert Downey Jr και Jude Law παίζει καθοριστική σημασία, και βλέπουμε αυτό ακριβώς που έπρεπε. Μια φιλία με τα απαραίτητα πειράγματα και τις απαραίτητες τριβές. Ακούω πολλούς να τονίζουν την ομοιότητα με τη σχέση House-Wilson, από τη σειρά House MD. Η εξήγηση είναι απλή, αφού ο χαρακτήρας του Gregory House ήταν απ' την αρχή βασισμένος στον Holmes, και ο Wilson ως άλλος Watson, έχει άλλη ειδικότητα αλλά βοηθάει όπως μπορεί και κρατάει τον House/Holmes όσο μπορεί πιο προσγειωμένο. Είναι εμφανής νομίζω η επιρροή ήδη από τα ονόματα.

Ας περάσουμε στο ζουμί, την υπόθεση δηλαδή με την οποία θα ασχοληθεί ο δαιμόνιος detective. Στα πρώτα λεπτά της ταινίας, ο Holmes, ο Watson και οι αστυνομικοί του επιθεωρητή Lestrade, συλλαμβάνουν τον Λόρδο Blackwood, κατά τη διάρκεια μια μυστικιστικής ιεροτελεστίας κατά την οποία ετοιμάζεται να σκοτώσει μια νεαρή γυναίκα. Έχοντας ήδη σκοτώσει 5 γυναίκες, καταδικάζεται σε θάνατο δι' απαγχονισμού. Πριν εκτελεστεί, προειδοποιεί τον Holmes ότι οι δολοφονίες θα συνεχιστούν και μετά το θάνατό του. Ο Sherlock δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία, αλλά μερικές μέρες μετά την εκτέλεση, ο Λόρδος Blackwood φέρεται να έχει αναστηθεί: ο τάφος του έχει σπάσει από μέσα, και στο φέρετρό του υπάρχει ένα ξένο σώμα. Ξεκινώντας όπως φαίνεται μια μάχη με τη μαύρη μαγεία, θα έρθει αντιμέτωπος με ένα μυστικό τάγμα που απειλεί την ισορροπία της χώρας, έχοντας στο κατόπι του και την Irene Adler που δουλεύει για κάποιον μυστηριώδη άντρα.

Η ιστορία εξελίσσεται όμορφα, στα βήματα των κλασικών υποθέσεων που έχουμε λατρέψει. Ο Robert Downey Jr είναι για άλλη μια φορά καταπληκτικός, υιοθετώντας εξαιρετικά τις ξακουστές αφαιρετικές ικανότητες του Sherlock Holmes, με τον Mark Strong να παίζει έναν εξίσου επιβλητικό villain και την Rachel McAdams να ισορροπεί ιδανικά τους ρόλους της γοητευτικής πλανεύτρας και της πανέξυπνης κακοποιού. Το τεχνικό μέρος είναι εξαιρετικό: φοβερή φωτογραφία, αποδίδει μαγευτικά την ατμόσφαιρα του Λονδίνου της βικτοριανής εποχής (με την Tower Bridge να χτίζεται στο background), τα slow motion στις σκηνές δράσης χρησιμοποιούνται με μαεστρία και χωρίς υπερβολές, ενώ το πακέτο συμπληρώνει η φανταστική μουσική από το συνήθη ύποπτο Hans Zimmer.

Τελικό συμπέρασμα; Ο Sir Arthur Conan Doyle σίγουρα δεν θα τριγυρίζει στον τάφο του, όπως είχα προβλέψει μερικούς μήνες πριν. :P Πέρα από κάποια misfires, η ταινία στέκεται στο ύψος της και ικανοποιεί με το παραπάνω τις προσδοκίες που πηγάζουν από τον τίτλο της. Θα ικανοποιήσει σίγουρα και τους fans του Sherlock Holmes, αφού δεν είναι τόσο “ιερόσυλη” όσο φαινόταν αρχικά, αλλά και τους υπόλοιπους, αφού πρόκειται για ένα εξαιρετικά διασκεδαστικό μείγμα δράσης και μυστηρίου, με σωστά μετρημένα ψήγματα κωμωδίας. Αξίζει το αντίτιμο του εισιτηρίου, ενώ προτείνω να προτιμήσετε αίθουσα με καλό ηχοσύστημα, τα ηχητικά εφέ δίνουν ρέστα. Η προσωπική μου βαθμολογία κυμαίνεται γύρω στο 7,5/10 το οποίο λόγω μεγάλης αγάπης στο χαρακτήρα γίνεται με λίγο σπρώξιμο 8, εξ' ου και τα 4 αστεράκια. Enjoy!

Read more...

Top20 των 00s για την τηλεόραση.

Βγαίνω εκτός της θεματολογίας του blog, για να δώσω το δικό μου top20 σειρών για τα 00s, όπως το ζήτησε ο Dark Tyler.

20. Extras: Γιατί ο Ricky Gervais και ο Stephen Merchant είναι ιδιοφυΐες και το Extras είναι για τα δικά μου γούστα 5 φορές καλύτερο από το ήδη πανέξυπνο The Office τους. (2005-2007)

19. Τhe Lost Room: Δεν είναι απλά ένα συνονθύλευμα WTF σκηνών, αλλά πλάθει μια πολύ ολοκληρωμένη μυθολογία σε 6 μόλις 40λεπτα. Και ολοκληρώνεται χωρίς να τραβηχτεί από τα μαλλιά. (2006)

18. Studio 60 on the Sunset Strip: Είχε πανέξυπνους διαλόγους, καλογραμμένους χαρακτήρες και μια όμορφη απλότητα. Και φυσικά σε έβαζε να γελάς και να κλαις με το ίδιο πάθος. Κρίμα που δεν το άφησαν να δώσει όσα μπορούσε. (2006-2007)

17. It's Αlways Sunny on Philadelphia: Το tagline “It's Seinfeld on Crack” δεν είναι καθόλου υπερβολή. (2005-...)

16. Βlack Βooks: Το “Fawlty Towers” των 00s. (2000-2004)

15. Life: Φοβερά καλοστημένα εγκλήματα, εξαιρετικός Damien Lewis, πολύ ωραίο χιούμορ. (2007-2009)

14. Spaced: Simon Pegg + Nick Frost + Edgar Wright. Πώς θα μπορούσε να μην είναι αριστούργημα; Γέλιο μέχρι δακρύων. (1999-2001)

13. Firefly: Αδικοχαμένο διαστημικό western, Whedon και Fillion δίνουν ρέστα. (2002-2003)

12. Ηustle: Βρετανοί grifters σε μια λαμπερή σειρά που δεν σταματάει και στην 6η της σαιζόν να σε εκπλήσσει. (2004-...)

11. Generation Kill: Ένα μικρό “The Wire” στο Ιράκ. (2008)

10. Curb your Enthusiasm: Ο θεός Larry David γράφει και παίζει τον χαρακτήρα που κατά βάθος όλοι θα θέλαμε να είμαστε. Λέει πάντα αυτό που σκέφτεται, με καταστροφικές -τις περισσότερες φορές- συνέπειες. Μην ξεχνάμε επίσης ότι το μεγαλύτερο μέρος των διαλόγων είναι προϊόν improvisation των ηθοποιών. Τολμηρό, αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει. (2000-2009)

09. Lost: Μυστήριο, μυστήριο, μυστήριο. Καλογραμμένο στο μεγαλύτερο μέρος του, με πολύ καλές βάσεις στις πρώτες σαιζόν για τα επερχόμενα WTF. (2004-...)

08. Deadwood: Ωμό και βίαιο, όπως και η εποχή που πραγματεύεται. Εμφανώς προϊόν εκτενούς έρευνας (ιστορικής, γλωσσικής κτλ) με φοβερές ερμηνείες. (2004-2006)

07. Sons of Anarchy: Η ιστορία ενός motorcycle club με καταπληκτικούς χαρακτήρες που μάχονται με την επιβίωση και τους προσωπικούς τους δαίμονες. (2008-...)

06. House: Ξεχάστε το E.R. Ο one-of-a-kind χαρακτήρας του Gregory House ανεβάζει το ιατρικό δράμα σε άλλο επίπεδο. Δεν φαίνεται επιφανειακά, αλλά είναι ύμνος στην ανθρωπιά, με ελάχιστα misfires σε 110+ επεισόδια. (2004-...)

05. Battlestar Galactica: Ένα down-to-earth sci-fi έπος, που ξέρει τα όριά του και δεν απογοητεύει ποτέ. (2004-2009)

04. Dexter: Συγκλονιστικό δράμα που καλεί το θεατή στα ίδια ηθικά διλήμματα που βασανίζουν τον πρωταγωνιστή του. (2006-...)

03. Band of Brothers: Πώς μπορεί κάτι τόσο μικρό να είναι τόσο πλήρες; Είμαι WW2 fanatic και το θεωρώ ό,τι καλύτερο έχει ποτέ γυριστεί γι' αυτήν την εποχή. It's not TV, it's HBO. (2001)

02. The Shield: Δεν είναι απλά άλλο ένα cop drama. Οι πρωταγωνιστές του δεν είναι οι καλοί, ηθικοί αστυνομικοί που λύνουν εγκλήματα με DNA και τρίχες. Βίαιο και σκληρό, με πολυδιάστατους χαρακτήρες και μπόλικη τροφή για σκέψη. (2002-2008)

01. The Wire: Μια κατηγορία τηλεόρασης από μόνο του. Αναλύει το σύστημα από την πλευρά του μπάτσου, του δικαστή, του κακοποιού, του εργάτη, του πολιτικού, του δασκάλου, του δημοσιογράφου. Μια ολοκληρωμένη ιστορία για τις φτωχές γωνιές της Βαλτιμόρης, μακριά από τη γκλαμουριά του Hollywood των CSI και των Beverly Hills. (2002-2008)

Honorable mentions: Dr Horrible's Sing Along Blog, The Kill Point, The IT Crowd, Day Break, The Office [UK]

Δυστυχώς δεν έχω δει ακόμα τα παρακάτω (που απ' όσα ακούω θα είχαν σίγουρα μια θέση στην παραπάνω λίστα: The Sopranos, Carnivale, Breaking Bad, Rome, Six Feet Under, Buffy, Arrested Development

Read more...

Top20 της δεκαετίας [2000-2009]

Το κάλεσμα του seagazing για να διαμορφωθεί το top20 της δεκαετίας που -για λίγο ακόμα καιρό- διανύουμε, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Χωρίς πολλά λόγια, ας βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου:

20. Identity [2003] by James Mangold

19. Memento [2000] by Christopher Nolan

18. Big Fish [2003] by Tim Burton

17. Sunshine [2007] by Danny Boyle

16. The Darjeeling Limited [2007] by Wes Anderson

15. Zodiac [2007] by David Fincher

14. No Country for Old Men [2007] by Ethan & Joel Coen

13. Der Untergang [2004] by Olivier Hirschbiegel

12. The Machinist [2004] by Brad Anderson

11. Kill Bill: vol. 2 [2004] by Quentin Tarantino

10. In Bruges [2008] by Martin McDonagh

09. Letters from Iwo Jima [2006] by Clint Eastwood

08. Shaun of the Dead [2004] by Edgar Wright

07. Finding Nemo [2003] by Andrew Stanton & Lee Unkrich

06. Battle Royale [2000] by Kinji Fukasaku

05. Das Experiment [2001] by Olivier Hirschbiegel

04. Memories of Murder [2003] by Joon-ho Bong

03. O Brother Where Art Thou? [2000] by Ethan & Joel Coen

02. LOTR: The Return of the King [2003] by Peter Jackson

01. Oldboy [2003] by Chan-wook Park

Μπράβο στα παιδιά για την πρωτοβουλία, και το 2019 με το καλό. :)

Λείπουν προφανώς πολυαγαπημένες ταινίες, αλλά το 20 είναι 20. :P

Read more...

In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007)

Ελληνικός τίτλος: Η Πολιορκία

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Uwe Boll

Σενάριο: Doug Taylor

Παίζουν: Jason Statham, Ron Perlman, Ray Liotta, John Rhys-Davies, Burt Reynolds

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Φαντασίας - Δράσης

Η ιστορία (υποτίθεται πως βασίζεται στα παιχνίδια Dungeon Siege, αλλά εγώ δεν βρήκα την παραμικρή ομοιότητα)

Σε έναν φανταστικό μεσαιωνικό κόσμο, ένας μάγος αποφασίζει να κατακτήσει ένα βασίλειο με ένα σωρό χειροποίητα τέρατα. Στη μέση θα μπει ένας χωρικός, ο Farmer, που κυνηγάει τα τερατάκια που απήγαγαν τη γυναίκα του.

Μας άρεσε;

Ο Uwe Boll επιστρέφει, αυτή τη φορά σε ταινία φαντασίας. Αλλά ας δούμε πρώτα τα (λίγα) θετικά: γενικά καλή ατμόσφαιρα, με ωραία εφέ και κουστούμια, εντυπωσιακή μουσική και 1-2 ωραίες μονομαχίες. Ο Jason Statham όπως πάντα σπέρνει, ενώ και ο Ray Liotta είναι πολύ πειστικός ως μισότρελος villain. Απ' το βαρυφορτωμένο cast δεν είναι κάποιος ιδιαίτερα κακός, χωρίς να εντυπωσιάζει όμως και κανένας. Ειδική μνεία νομίζω αξίζει ο Matthew Lillard, που κάνει τόσο τραγικό over-acting (υπερβάλλων ζήλος με λίγα λόγια) που καταλήγει ξεκαρδιστικός κάθε φορά που κινείται ή ανοίγει το στόμα του.

Ας περάσουμε τώρα και στο ψητό. Το σενάριο είναι ΤΡΑΓΙΚΟ με γελοίους διαλόγους και κλισέ χαρακτήρες. Τρανταχτό παράδειγμα είναι ο πρωταγωνιστής, ο κλασικός αντιήρωας που νοιάζεται μόνο για την οικογένειά του, αλλά τελικά θα σώσει τους πάντες όλους και θα γίνει βασιλιάς στη θέση του βασιλιά. Κατά τα άλλα, η ταινία αντιγράφει άπειρα σημεία από το Lord of the Rings (και από ένα σωρό άλλες ιστορίες φαντασίας): από τον Gallian – Saruman που φτιάχνει τερατάκια για να εξουσιάσει τον κόσμο, μέχρι την Muriella – Eowyn που δεν δέχεται να μείνει ασφαλής στο κάστρο της, αλλά θέλει να το παίξει κομάντο. Οι δύο μεγάλες μάχες είναι κάκιστες: οι κομπάρσοι κάνουν ό,τι να ναι και ο Uwe Boll δείχνει ότι δεν έχει ιδέα από νόμους της φυσικής, με το αποτέλεσμα να μοιάζει περισσότερο με πανηγύρι, γεμάτο με σπαθιά, βέλη, φωτιές και πιτσιρικάδες να ανεβοκατεβαίνουν δέντρα.

Γενικά μιλάμε για μια κάκιστη ταινία μεγάλης διάρκειας, που γίνεται πολύ γρήγορα βαρετή. Σίγουρα όμως υπάρχουν πολύ χειρότερες (δεν είναι πολύ κατώτερη από action μπούρδες επιπέδου Transformers), και αν βαριέσαι αγρίως και σου αρέσει το είδος, μπορεί και να ψιλο-διασκεδάσεις. Θέαση με μεγάλη παρέα έχει τα φόντα να καταλήξει σε μια νύχτα επικού χαβαλέ.

Read more...