Oscars 2010: Leading Actress

Best Actress In A Leading Role
(Α' Γυναικείου Ρόλου)

Οι υποψήφιες:

Sandra Bullock - The Blind Side

Helen Mirren - The Last Station

Carey Mulligan - An Education

Gabourey Sidibe - Precious

Meryl Streep - Julie & Julia

Τα σχόλια:

Sandra Bullock: Απ' τις πλέον πολυσυζητημένες υποψηφιότητες της χρονιάς. Αξίζει την υποψηφιότητα; Ναι, γιατί κάνει στροφή στην καριέρα της, και παίζει πολύ καλά έναν διαφορετικό ρόλο απ' αυτούς που την έχουμε συνηθίσει. Για νίκη όμως δεν είναι...

Helen Mirren: Δεν έχω σχόλια εδώ γιατί δεν έχω δει την ταινία. Φυσικά η Helen Mirren δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετική σε οποιονδήποτε ρόλο κι αν παίξει.

Carey Mulligan: Πολύ καλή, αλλά imho όχι τόσο ώστε να προξενήσει τον χαμό που έχει προξενήσει. Σαφώς είναι ανερχόμενο ταλέντο, και θα δούμε μεγάλα πράγματα απ' αυτήν στο μέλλον.

Gabourey Sidibe: Καταπληκτική ερμηνείας, κι ας επισκιάζεται απ' την Mo'nique. Υποκριτική είναι να παίζεις ένα ρόλο πολλή διαφορετικό απ' την πραγματική σου προσωπικότητα, κι αυτό ακριβώς κάνει εξαιρετικά η Gabourey. Μεγάλο ταλέντο, αλλά θα τη δούμε σε λίγες ταινίες στο μέλλον, μόνο και μόνο λόγω εμφάνισης.

Meryl Streep: Ό,τι είπα για την Helen Mirren ισχύει εδώ ακόμα περισσότερο: δεν θα μπορούσε να παίξει κανέναν ρόλο λιγότερο από εξαιρετικά. Και στο Julie & Julia δίνει ρέστα, είναι η ψυχή της ταινίας.

Σε ποια άλλη θα έδινα υποψηφιότητα;

Νομίζω πως ήταν πολύ καλή η μικρή Katie Jarvis στο Fish Tank. Αλλά δεδομένου ότι η ταινία πέρασε απαρατήρητη για την Ακαδημία, δεν μου κάνει εντύπωση που δεν έχει υποψηφιότητα.

Ποια θέλω να το σηκώσει;

Μεταξύ της Gabourey Sidibe και της Meryl Streep είμαι, αλλά νομίζω ότι η δεύτερη το αξίζει περισσότερο. Η Gabourey καλώς ή κακώς, δεν είναι το μεγάλο μπαμ του Precious στον ερμηνευτικό τομέα, κι αυτό της αφαιρεί πόντους, ειδικά όταν μιλάμε για κατηγορία “Leading”.

Ποια θα το σηκώσει;

Το ρεύμα το έχει αναμφισβήτητα η Sandra Bullock. Σήκωσε αρκετά μέχρι τώρα, και ίσως το σημαντικότερο, αυτό της Συντεχνίας των Ηθοποιών. Όλα δείχνουν ότι θα πάρει και το αγαλματάκι.

Read more...

Oscars 2010: Supporting Actor

Best Actor In A Supporting Role
(Β' Αντρικού Ρόλου)

Οι υποψήφιοι:

Matt Damon - Invictus

Woody Harrelson - The Messenger

Christopher Plummer - The Last Station

Stanley Tucci - The Lovely Bones

Christoph Waltz - Inglourious Basterds

Τα σχόλια:

Matt Damon: Έχω μια ψιλο-ένσταση εδώ, όπως και στην περίπτωση της Penelope Cruz, δεν είναι αυτή η καλύτερη του ερμηνεία της χρονιάς (η καλύτερη είναι προφανώς στο The Informant!). Δεν τον λες κακό και στο Invictus, αλλά δεν νομίζω ότι είναι άξια υποψηφιότητας η ερμηνεία του.

Woody Harrelson: ΗΘΟΠΟΙΑΡΑ, και το απέδειξε και στις δύο ταινίες που έπαιξε φέτος: στο Zombieland κάνει την ταινία one-man show, και στο The Messenger είναι μαζί με τον Ben Foster τα καλύτερα σημεία της -κατά τα άλλα απλά καλής- ταινίας. Άλλη μια ευχάριστη έκπληξη.

Christopher Plummer: Μεγάλος ηθοποιός, αλλά το The Last Station δεν το έχω δει, οπότε δεν έχω γνώμη.

Stanley Tucci: Εξαιρετικός στο Lovely Bones (κι ας ήταν δυστυχώς μέτρια η ταινία), πραγματικά σε πείθει απ' το πρώτο δευτερόλεπτο ότι πρόκειται για κατά συρροή δολοφόνο. Στο Julie & Julia δεν έκανε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά εδώ ήταν πραγματικά καταπληκτικός.

Christoph Waltz: Εύκολα η καλύτερη ερμηνεία της χρονιάς και στις 4 κατηγορίες. Υπό την καθοδήγηση του Quentin Tarantino, ο Christoph Waltz απλά ζωγραφίζει. Δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω.

Σε ποιον άλλο θα έδινα υποψηφιότητα;

Είναι δυνατόν να μην είναι υποψήφιος ο Jackie Earle Haley για το Watchmen; Εντάξει η ταινία απ' ό,τι φαίνεται δεν ενθουσίασε την Ακαδημία, αλλά ο αξιότιμος κύριος Haley έκανε έναν Rorschach που δεν περιμέναμε να δούμε ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα, και είχε κάνει όλον τον κόσμο (fan της ταινίας ή μη) να παραμιλάει. Και θα του έδινα και το Όσκαρ στο χέρι προσωπικά, αλλά προέκυψε μετά το Inglourious Basterds. Θα μπορούσα να μιλήσω και για τον Jeffrey Dean Morgan, αλλά μια υποψηφιότητα για το Watchmen θα μου αρκούσε.

Ποιος θέλω να το σηκώσει;

Φυσικά ο Christoph Waltz.

Ποιος θα το σηκώσει;

Δεν χωράει αμφιβολία για την νίκη του Christoph Waltz. Έχει σαρώσει κι αυτός όλα τα βραβεία για τα οποία έχει προταθεί, και είναι η μοναδική σίγουρη νίκη του Inglourious Basterds.

Read more...

Oscars 2010: Supporting Actress

Best Actress In A Supporting Role

(Β' Γυναικείος Ρόλος)

Οι υποψήφιες:

Penelope Cruz - Nine

Vera Farmiga - Up In The Air

Maggie Gyllenhaal - Crazy Heart

Anna Kendrick - Up In The Air

Mo'nique – Precious

Τα σχόλια:

Penelope Cruz: Seriously; Ναι είναι ηθοποιάρα και το απέδειξε και φέτος στο Broken Embraces του Almodovar. Αλλά υποψηφιότητα για το Nine; Ξεπερνώντας το σημείο ότι η ταινία ήταν σκέτη απογοήτευση (και είμαι fan των musicals και δη του Chicago), η ερμηνεία της δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο. Αν έπρεπε να πάρει το Nine μια γυναικεία υποψηφιότητα, θα έπρεπε να είναι η Marillion Cotillard.

Vera Farmiga: Seriously; Ο λιγότερο απαιτητικός ρόλος όλης της ταινίας, και η Farmiga δεν έκανε κάτι συγκλονιστικό.

Maggie Gyllenhaal: Να και μια ευχάριστη έκπληξη. Ο ορισμός του “supporting actress” πραγματικά εξαιρετική στις σκηνές της με τον έτερο υποψήφιο απ' το Crazy Heart, Jeff Bridges.

Anna Kendrick: Θα είμαι ειλικρινής. Δεν με έχει πείσει καθόλου ως το ανερχόμενο ταλέντο που προσπαθεί το Hollywood να μας πείσει πως είναι. Και στο Up in the Air, στη σκηνή που κλαίει είχα πέσει στο πάτωμα απ' τα γέλια. Αμφιβάλλω αν ήταν αυτός ο σκοπός της σκηνής, αλλά ακόμα κι αν ήταν, δεν το κάνει αυτό καλή υποκριτική. Αναμενόμενη υποψηφιότητα, αλλά δεν την αξίζει κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Mo'nique: Απλά συγκλονιστική. Μόνο το βλέμμα της ήταν αρκετό για να σε τρομάξει, αλλά και ο τρόπος που διαχειριζόταν τις σκηνές της ήταν καταπληκτικός: απ' τη μια οι εκρήξεις θυμού κι απ' την άλλη η απολογία στην κόρη της στο φινάλε.

Σε ποια άλλη θα έδινα υποψηφιότητα;

Την επισκιάζει η Meryl Streep, αλλά πιστεύω ότι υποψηφιότητα αξίζει και η Amy Adams για το Julie & Julia.

Ποια θέλω να το σηκώσει;

Σίγουρα η Mo'nique είναι η καλύτερη της 5άδας, με μεγάλη διαφορά απ' τη δεύτερη.

Ποια θα το σηκώσει;

Όλα δείχνουν προς τη Mo'Nique, που έχει σαρώσει ήδη ό,τι βραβείο έχει βρεθεί στο δρόμο της.

Read more...

2009 in Movies: Part 6

Πλησιάζοντας προς το τέλος του αφιερώματος, ας δούμε κάποιες απ' τις προτάσεις του παγκόσμιου κινηματογράφου για το 2009.

#1. Thirst [Bakjwi]: Ο μεγάλος Chan-wook Park (Oldboy, Sympathy for Lady/Mr Vengeance, JSA) αποφασίζει να ασχοληθεί με ένα είδος που είναι στη μόδα τώρα τελευταία: τα vampires. Και διδάσκει για άλλη μια φορά πώς γυρίζεις ένα έπος. Απ' την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται για ακόμα μια βαμπιρο-ταινία του σωρού. Ο πρωταγωνιστής του (Sang-hyun) είναι ένας ιερέας, ο οποίος αποφασίζει να γίνει εθελοντής σε ένα πείραμα που έχει σκοπό τη δημιουργία εμβόλιου για έναν φονικό ιό. Το πείραμα θα στραβώσει και όλοι οι συμμετέχοντες θα πεθάνουν. Όλοι εκτός απ' αυτόν, αφού θα του μεταγγίσουν κατά λάθος αίμα από βαμπίρ, μετατρέποντας κι αυτόν σε βρυκόλακα. Ξεχάστε τα μυτερά δόντια και τα ανοιχτόχρωμα μάτια. Ο Sang-hyun είναι ένας φαινομενικά φυσιολογικός άνθρωπος, απλά έχει υπεράνθρωπες δυνάμεις, αυτοθεραπεύεται, χρειάζεται αίμα για να ζήσει, και το σώμα του καταστρέφεται όταν πέσει πάνω του το φως του ήλιου. Μη θέλοντας να βλάψει άλλους ανθρώπους για να ικανοποιήσει τη δίψα του, θα μπλεχτεί με μια οικογένεια που γνώριζε από παιδί, και θα αναπτύξει μια περιπετειώδη σχέση με μια παντρεμένη γυναίκα. Για άλλη μια φορά, ο Chan-wook Park γράφει καταπληκτικούς χαρακτήρες και σε τραβάει στην ιστορία απ' ο πρώτο λεπτό. Χωρίς νεκρά σημεία, με εξαιρετική και έντονη σκηνοθεσία, δίνει τόσο ωμό ρεαλισμό σε μια φανταστική ιστορία, που αρχίζεις να πιστεύεις ότι πραγματικά συμβαίνει αυτό κάπου σε μια μικρή πόλη της Κορέας. Παρά τη μεγάλη του διάρκεια, το Thirst θα ενθουσιάσει τους οπαδούς του κορεάτικου θρίλερ που έχουν γερό στομάχι. 4,5/5

#2. The White Ribbon [Das weisse Band]: O Michael Haneke είναι αδιαμφισβήτητα ένας απ' τους πιο ιδιαίτερους εν ζωή σκηνοθέτες - σεναριογράφους. Οι ταινίες του είναι ποτισμένες με σκληρές, ρεαλιστικές εικόνες, και αγγίζει πάντα βαριά κοινωνικά θέματα, περνώντας βαθιά μηνύματα. Το White Ribbon μπορεί να είναι και το καλύτερό του έργο. Αυτή τη φορά γυρίζει ένα ασπρόμαυρο δράμα που λαμβάνει χώρα σε ένα γερμανικό χωριό, λίγο πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά τη φαινομενική ηρεμία, παράξενα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν: καταστροφές στη σοδειά, θάνατοι, ατυχήματα, απαγωγές και βασανιστήρια. Στο μέσο αυτών, οι χωριανοί, ένας δάσκαλος, ένας βαρόνος, ένας πάστορας, ένας γιατρός και οι οικογένειες τους και μια ομάδα παιδιών. Γυρισμένο αριστοτεχνικά, το White Ribbon ασχολείται με τα θέματα που μαστίζουν την κοινωνία της εποχής: η θρησκευτική καταπίεση, η ενδοοικογενειακή βία, η υποταγή στην αριστοκρατία. Διηγείται απλά τη γέννηση του φασισμού, και όπως συνηθίζει αφήνει ένα ανοιχτό φινάλε, καλώντας το θεατή να σκεφτεί και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Σίγουρα βαριά ταινία, που δεν διασκεδάζει, αλλά ανταμείβει όσους αγαπούν την τέχνη και την ουσία στον κινηματογράφο. 4/5

#3. A Prophet [Un Prophète]: Ένας 19χρονος αραβικής καταγωγής, ο Malik, καταδικάζεται σε 6χρονη κάθιρξη, με κατηγορίες βίας εναντίον αστυνομικού. Απ' την πρώτη κιόλας μέρα θα γίνει θύμα ρατσιτικών επιθέσεων, και για να δεχτεί την προστασία μια συμμορίας Κορσικανών, θα συμφωνήσει να σκοτώσει έναν τρόφιμο που θα καταθέσει κατά της μαφίας. Μετά απ' αυτό, θα ανέβει σταδιακά τάξη στη συμμορία και αργότερα θα αρχίσει με τη βοήθεια ενός φίλου του τη δική του "επιχείρηση" τροφοδοσίας της φυλακής με ναρκωτικά. Ο Προφήτης είναι μικρό δείγμα της δύναμης του καλού γαλλικού κινηματογράφου. Επιβλητική ατμόσφαιρα, σφιχτό σενάριο χωρίς υπερβολές και ένας Tahar Rahim στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που δείχνει να ωριμάζει μαζί με τον χαρακτήρα του όσο περνάει η ώρα. Άψογο σκηνοθετικά, αποδίδει ιδανικά το κλίμα της φυλακής και δίνει μια χροιά από κλασικές gangsterοταινίες στο 2ο μισό του. 4/5

#4. The Girl with the Dragon Tatoo [Män som hatar kvinnor]: Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο απ' την τριλογία του Stieg Larsson, το Män som hatar kvinnor ακολουθεί έναν πρόσφατα ατιμασμένο δημοσιογράφο που καλείται να ερευνήσει την εξαφάνισης μιας γυναίκας από ένα νησί στο οποίο κατοικεί μια πανίσχυρη οικογένεια. Με τη βοήθεια μια νεαρής χάκερ, θα προσπαθήσει να βρει στοιχεία που θα τον φέρουν κοντά στην αλήθεια, έχοντας όμως να αντιμετωπίσει τα πολλές φορές εχθρικά μέλη της οικογένειας. Πολύ υποτιμημένη ταινία, που έχει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα καλό θρίλερ: ωραίο backstory, πολύ μυστήριο, συναρπαστικούς "villains" και εν τέλει ανατριχιαστικό φινάλε. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο κάνει εξαιρετική δουλειά, ενώ το πακέτο συμπληρώνουν τα παγωμένα τοπία της Σουηδίας, που κόβουν την ανάσα. Σε κάτι παραπάνω από 2,5 ώρες, η ιστορία ξεδιπλώνεται με μαεστρία και μπόλικο σασπένς, και δεν κουράζει σε κανένα σημείο της. Ένα εξαιρετικό ατμοσφαιρικό θρίλερ, που πρέπει να δουν οπωσδήποτε όσοι λατρεύουν τις καλές αστυνομικές ιστορίες. 4/5

#5. The Secret in their Eyes [El secreto de sus ojos]: Άκομη μια ξενόγλωσση ταινία για φέτος που καταπιάνεται με ντετεκτίβικες αναζητήσεις ενόχων: στην Αργεντινή του 1974, μια νεαρή δασκάλα βρίσκεται βιασμένη και νεκρή στο σπίτι της. Ένας δικαστικός υπάλληλος υπόσχεται στο σύζυγό της ότι θα κάνει τα πάντα για να φέρει τον ένοχο στα χέρια των αρχών, με τη βοήθεια του μέθυσου φίλου και συνεργάτη του. Σχεδόν 30 χρόνια μετά απ' την αποτυχία του να αποδώσει δικαιοσύνη, επιστρέφει στο Μπουένος Άιρες, προσπαθώντας για άλλη μια φορά να ανακαλύψει τη μοίρα του δολοφόνου. Συναρπαστική αστυνομική ιστορία, που ρίχνει το βάρος της στις σχέσεις των ανθρώπων που έχουν μπλεχτεί στην υπόθεση: απ' τη μια ο Espojito με τον φίλο του Sandoval και την συνάδελφό τους Irene, απ' την άλλη ο δολοφόνος και κάπου στη μέση ο πικραμένος σύζυγος που δηλώνει ότι δεν θα διστάσει να πάρει το νόμο στα χέρια του. Τους χαρακτήρες ντύνει μια εξαιρετικά καλογραμμένη ιστορία, που αν και στηρίζεται σε κλασικές φόρμες του είδους, κατορθώνει να προσφέρει καινούριες ιδέες. Η ταινία παίρνει άριστα τόσο ερμηνευτικά όσο και σκηνοθετικά και κατορθώνει να σε κρατήσει στην άκρη της καρέκλας σου μέχρι και το συγκλονιστικό της φινάλε. 4/5

#6. Broken Embraces [Los abrazos rotos]: Ένας τυφλός σεναριογράφος δέχεται μια αναπάντεχη επίσκεψη που τον αναγκάζει να κοιτάξει 14 χρόνια πίσω, στην περίοδο που χρησιμοποιώντας το πραγματικό του όνομα σκηνοθετούσε ταινίες. Για τις ανάγκες της τελευταίας του ταινίας είχε γνωρίσει τη Lena, που τον παρέσυρε σε μια μοιραία ερωτική περιπέτεια, γεμάτη πάθος και αγάπη, αλλά και ζήλια και ενοχές. Χωρίς να είναι κάτι συγκλονιστικό, η νέα συνεργασία του Perdo Almodóvar με την Penelope Cruz είναι -όπως θα περιμέναμε- άψογη τεχνικά και με πολύ δυνατές ερμηνείες, ενώ η ταινία-μέσα-στην-ταινία δουλεύει επίσης πολύ καλά. Δυστυχώς η ιστορία είναι αρκετά αδύναμη και κρατάει με το ζόρι το ενδιαφέρον του θεατή στο 2ο μισό της. Κλασική υπόθεση ενός παράνομου έρωτα, του συζύγου που στο όνομα της ζήλιας καταστρέφει τα πάντα και του υιού που ορκίζεται να εκδικηθεί τον πατέρα του, ο οποίος και τον μισούσε λόγω της διαφορετικότητάς του. Δεν θα την παρατήσεις στη μέση, αλλά θα κοιτάξεις πολλές φορές το ρολόι σου και θα αναπολήσεις με νοσταλγία τα προηγούμενα αριστουργήματα του Almodóvar. Το Broken Embraces μπορεί να είναι σχετικά καλό, αλλά σίγουρα δεν ανήκει σ' αυτήν την κατηγορία. 3/5

Read more...

2009 in Movies: Part 5

#1. Black Dynamite: Ζώντας σε μέρες όπου το ευγενές genre της παρωδίας επροσωπείται από αηδίες τύπου "Meet the Spartans" και "Epic/ Superhero/ Whatever Movie", η ποιότητα του Black Dynamite εκπλήσσει και ενθουσιάζει. Η ταινία αποτελεί παρωδία-tribute στο είδος του blaxploitation των 70s: μαύροι πρωταγωνιστές δέρνουν και σκοτώνουν, μαχόμενοι κατά της λευκής κυριαρχίας (βλ. Shaft για παράδειγμα). Κρατάει την cheesy μουσική, τα φτηνά εφέ, το over-acting, τις παλιομοδίτικες αλλαγές των σκηνών και φυσικά το άφθονο ψευτο-ξύλο και τις διακοσμεί -ως παρωδία που σέβεται τον εαυτό της- με θανατηφόρες ατάκες και πανέξυπνους διαλόγους. Πραγματικά μυρίζει 70ίλα και προσφέρει γέλιο μέχρι δακρύων, χωρίς όμως να είναι γελοία. Ο Michael Jai White, στο ρόλο του βετεράνου που μάχεται υπέρ της δικαιοσύνης, απλά ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ. Δείτε το trailer για να νιώσετε την ατμόσφαιρα, ανοίξτε τις μπύρες και απολαύστε. 4/5

#2. The Boat That Rocked: Στα 1960s, ο Radio Rock, έναν παράνομος ραδιοφωνικός σταθμός στεγάζεται σε ένα πλοίο, μακρυά από το χέρι του νόμου. Ο νεαρός Carl στέλνεται απ' τη μητέρα του να ζήσει στο πλοίο μαζί με το νονό του, τον "καπετάνιο" του σταθμού, ενώ ταυτόχρονα η βρετανική κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να καταστρέψει το Radio Rock που "δηλητηριάζει" με την μουσική του τη νεολαία. Ο Richard Curtis αποφάσισε επιτέλους να κάνει ταινία χωρίς το Hugh Grant. Και είναι σίγουρα απ' τις καλύτερές του. Το φανταστικό cast, με μπροστάρηδες τον Philip Seymour Hoffman, τον Nick Frost και τον Bill Nighly, ντύνει αξιολάτρευτους χαρακτήρες, και φτιάχνουν ένα όμορφο σύνολο με πολλή μουσική και πολύ γέλιο, φόρο τιμής στη δεκαετία της απενοχοποίησης της rock. 3,5/5

#3. The Road: Ένας πατέρας και ο γιος του, προσπαθούν να επιβιώσουν με κάθε μέσο, σε ένα post-apocalyptic περιβάλλον, προχωρώντας προς τις ακτές της Αμερικής. Βασισμένη στο πολυβραβευμένο βιβλίο του Cormac McCarthy (συγγραφέα και του καταπληκτικού No Country for Old Men), η ταινία αδιαφορεί για τις αιτίες της καταστροφής, για τους λόγους που τρέπουν τους πρωταγωνιστές σε φυγή, ακόμα και για τα ονόματα των χαρακτήρων. Είναι μια ωμή περιπέτεια επιβίωσης, με συγκλονιστικές ερμηνείες τόσο απ' τον Viggo Mortensen όσο κι απ' τον μικρό Kodi Smit-McPhee, που δείχνει από τα 14 του χρόνια ότι θα απασχολήσει πολύ τη βιομηχανία του κινηματογράφου στο μέλλον. Γυρισμένο σε περιοχές πληγμένες από ηφαιστειακές εκρήξεις και από τον τυφώνα Κατρίνα, τα τοπία είναι εντυπωσιακά και ανατριχιαστικά. Μπορεί να μην προσφέρει την κλιμάκωση που περιμένεις, αλλά και πάλι το The Road είναι ένα εξαιρετικό δράμα, χωρίς φανφάρες και υπερβολές. 3,5/5

#4. Harry Potter and The Half-Blood Prince: Ο Harry Potter επιστρέφει στο Hogwarts για 6η χρονιά, με την επάνοδο του Λόρδου Voldemort να είναι αυτή τη φορά ευρέως γνωστή και αποδεκτή από το Υπουργείο Μαγείας. Προσπαθώντας να βοηθήσει τον καθηγητή Dumbledore να βρει τρόπο να εμποδίσει την υπεροχή της μαύρης μαγείας, θα ανακαλύψει μεγάλα μυστικά, και θα ζήσει μαζί με τους φίλους και τους εχθρούς του, τη δυσκολία της εφηβείας. Σίγουρα η πιο ώριμη ταινία της σειράς, και αυτό αποδίδεται κυρίως στην εξαιρετική σκηνοθεσία του David Yates, που φτιάχνει απίστευτη ατμόσφαιρα και μεταδίδει υπέροχα τη σκοτεινή και επικίνδυνη εποχή που βρίσκονται οι ήρωές του. Αν και έχω αρκετά παράπονα από τον Steve Kloves, που για άλλη μια φορά αφήνει εκτός σεναρίου εξαιρετικά κομμάτια του βιβλίου, ο βασικός σκελετός του έχει μεταφερθεί σωστά στη μεγάλη οθόνη. Ευτυχώς, αν και απευθύνεται και σε μικρές ηλικίες, δεν έχει δεχτεί σημαντικές επεμβάσεις, και είναι όσο σκοτεινό και μαγικό θα έπρεπε. 3,5/5

#5. Precious: Η Precious είναι μια υπέρβαρη κοπέλα, που ζει ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να περιμένει: ψυχολογική και σωματική κακοποίηση απ' τη μητέρα της, σεξουαλική κακοποίηση απ' τον πατέρα της, περιθωριοποίηση απ' τους συνομίλικούς της. Φτωχή, με σοβαρά εκπαιδευτικά κενά, χωρίς να νιώθει αγάπη από πουθενά, περιγράφει τη ζωή της, το καινούριο της σχολείο και τον αγώνα για τις επιταγές της Πρόνοιας. Μπορεί η ταινία να έχει κάνει πάταγο, αλλά η φήμη της απορρέει κατά κύριο λόγο απ' την ωμότητα και τη σκληρότητά της. Όχι ότι δεν είναι ποιοτική. Αντιθέτως, είναι καλογυρισμένη και έχει τις καλύτερες γυναικείες ερμηνείες της χρονιάς. Πέραν αυτών όμως, το Precious δεν ξεφεύγει από το κλασικό καλούπι του είδους, ενώ προσπαθώντας να σοκάρει, είναι γεμάτο υπερβολές. Δυνατή ταινία αλλά όχι τόσο όσο γράφεται. 3,5/5

Read more...

2009 in Animation

Πλούσια χρονιά για το πολυαγαπημένο είδος του animation. Πολλοί και διαφορετικοί μεταξύ τους τίτλοι, και μερικές εξαιρετικές προτάσεις. Ακολουθούν όλες οι animated ταινίες του 2009, ξεκινώντας απ' τη χειρότερη και ανεβαίνοντας.

#14. Astro Boy

Χαριτωμένο, με animation αλά Meet The Robinsons. Δυστυχώς στηρίχτηκε στο όνομα και στο πλούσιο cast για να επιτύχει, αλλά τελικά πέρα από λίγο χαβαλέ και μερικές ωραίες σκηνές δράσης, δεν πρόσφερε και πολλά πράγματα.

#13. Monsters vs Aliens

Ξεκινάει ωραία αλλά στο δεύτερο μισό του γίνεται μονότονο και βαρετό, με τις καλύτερες φάσεις να τις έχεις ήδη δει στα trailers. Highlights εύκολα οι φωνούλες και οι χαρακτήρες των Kiefer Sutherland και Stephen Colbert, που βγάζουν και το μεγαλύτερο μέρος του γέλιου . Δυστυχώς η Dreamworks είναι για άλλη μια φορά πίσω.

#12. Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs

Κακή ταινία με τίτλο Ice Age δεν μπορείς να κάνεις. Αλλά μπορείς να κάνεις μια σαφώς χειρότερη απ' τις προηγούμενες. Όσο κι αν βοηθάει ο φοβερός Buck του Simon Pegg, οι παλιοί χαρακτήρες (πλην του Sid και του απίστευτου σκίουρου) έχουν χάσει την αίγλη τους. Αδύναμη ιστορία, και όχι όσο αστείο όσο θα μπορούσε να είναι.

#11. Planet 51

Έξυπνο concept σε κλασική φόρμα. Βασίζεται στις pop αναφορές για τα περισσότερα αστεία του, αλλά χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό, είναι πολύ διασκεδαστικό.

#10. A Christmas Carol

Ο Robert Zemeckis έκανε ξανά τα μαγικά του, και με τον Jim Carrey για μπροστάρη, κάνει μια ταινία με εξαιρετική ατμόσφαιρα. Μερικά σημεία είναι λίγο “χοντροκομμένα” και το φινάλε δίνει βάση σε διαφορετικό μήνυμα απ' αυτό του Ντίκενς, αλλά και πάλι είναι απολαυστικό.

#9. 9

Ωραία post-apocalyptic ατμόσφαιρα, πρωτότυποι χαρακτήρες, και εξαιρετικά σχεδιασμένη δράση. Δυστυχώς μικρού βεληνεκούς ιστορία, δεν κάνει το παραπάνω βήμα που χρειαζόταν για να ανέβει επίπεδο.

#8. Cloudy with a Chance of Meatballs

Πολύχρωμο, νόστιμο, αστείο και τρυφερό. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται σχεδιασμένο αυστηρά για μικρές ηλικίες, αλλά και οι ενήλικες θα το διασκεδάσουν με την ψυχή τους.

#7. The Princess and the Frog

Η επιστροφή της Disney στο παραδοσιακό κινούμενο σχέδιο, είναι εντυπωσιακή. Ωραίο twist στο γνωστό παραμύθι, καταπληκτικά τραγούδια, καθαρά αστεία και ωραία νοήματα. Ίσως η καλύτερη οικογενειακή ταινία της χρονιάς.

#6. Ponyo

Κάθε φορά ο αγαπητός κύριος Miyazaki εντυπωσιάζει με τη φαντασία του. Το Ponyo δεν θα μπορούσε λοιπόν παρά να είναι άλλη μια πρωτότυπη ιστορία, με όμορφο σχέδιο και εξαιρετικούς παιδικούς χαρακτήρες. Γλυκό και απολαυστικό.

#5. Mary and Max

Εξαιρετικό claymation ντύνει δυο απ' τους καλύτερους χαρακτήρες της χρονιάς. Πολύ όμορφη ιστορία, με μπόλικα τρυφερά αλλά και αστεία σημεία. Μια ταινία που δυστυχώς δεν έχει δει πολύς κόσμος.

#4. Up

Απ' τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες της χρονιάς. Όχι άδικα, αφού η Pixar παραδίδει σταθερά έργα υψηλού επιπέδου. Έχει το χρώμα και το γέλιο που περιμέναμε, και προσθέτει και ένα συγκινητικό back-story για να δέσει το γλυκό. Παρ' όλα αυτά σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο έχει βγάλει ποτέ η Pixar (κάπου στη μέση των ταινιών της βρίσκεται στο δικό μου μυαλό), και imho δεν αξίζει φέτος την κορυφή.

#3. Coraline

Μαγική ατμόσφαιρα σε μια καλογραμμένη περιπέτεια με μπόλικη φαντασία.

#2. The Secret of Kells

Μεγάλη έκπληξη για το είδος. Καταπληκτικό σχέδιο, καταπληκτική μουσική, απλή αλλά όμορφη ιστορία. Έργο τέχνης.

#1. Fantastic Mr. Fox

Ό,τι και να πω γι' αυτήν την ταινία θα είναι λίγο. Ο Wes Anderson κρατάει το ύφος του βιβλίου του Roald Dahl και προσθέτει το δικό του μοναδικό στυλ, κάνοντας την ήδη εξαιρετική ιστορία ακόμα πιο κατάλληλη για τη μεγάλη οθόνη. Απ' τη μουσική, μέχρι το stop-motion, αριστουργηματική απ' την αρχή μέχρι το τέλος.

The Oscar Angle: Αναμενόμενες οι υποψηφιότητες του Up, του Fantastic Mr Fox και του Coraline. Η Disney κέρδισε το στοίχημα και η επιστροφή στο παλιό καλό της στυλ είχε πολύ καλή απόκριση από τους κριτικούς. Επόμενο ήταν να τσιμπήσει και την τέταρτη απ' τις πέντε υποψηφιότητες. Για την τελευταία, το The Secret of Kells πάλεψε μάλλον με το Cloudy with A Chance of Meatballs, ίσως και το Ponyo. Προσωπικά (όπως φαίνεται από τη λίστα) θα έβαζα το Mary & Max στη θέση της Πριγκίπισσας. Ποιος θα σηκώσει το αγαλματίδιο; Όλα δείχνουν για νικητή το Up. Στους κόλπους της Ακαδημίας η Pixar είναι πολυαγαπημένη, και η ταινία έκανε πάταγο. Παίρνοντας υποψηφιότητες και για “Καλύτερη Ταινία” αλλά και για σενάριο (και συνολικά 5), είναι νομίζω μη αμφισβητήσιμο το ρεύμα του και είναι πια αδιαφιλονίκητο φαβορί. Το αξίζει; Άλλη χρονιά σίγουρα θα το άξιζε, γιατί είναι εξαιρετικό. Όμως ακολουθεί το Ratatouille και το Wall-e και κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν τα φτάνει. Φέτος, νομίζω ότι και το Fantastic Mr Fox, και το Coraline, και το The Secret of Kells το αξίζουν περισσότερο και είναι κρίμα που θα βραβευτεί απ' ό,τι φαίνεται το Up λόγω ετικέτας. Το The Secret of Kells βέβαια έκανε την έκπληξη με την υποψηφιότητα απ' το πουθενά, άρα θεωρητικά μπορεί να κάνει κι άλλη μια και να τσεπώσει και το Oscar. Θα μάθουμε σε μερικές μέρες...

Read more...

2009 in Movies: Part 4

#1. The Blind Side: Πλούσια λευκή οικογένεια παίρνει υπό την προστασία της μαύρο παιδί. Το παιδί αυτό θα αποδειχτεί μεγάλο ταλέντο στο football και με την καθοδήγηση της νέας του "μητέρας" θα επιχειρήσει να αφήσει πίσω την παλιά του ζωή, και να πετύχει αθλητικά και ακαδημαϊκά. Βασισμένο στη ζωή του παίχτη Michael Oher, το The Blind Side έκανε την έκπληξη την περίοδο των Ευχαριστιών, με θερμή αποδοχή τόσο απ' τους κριτικούς, όσο και απ' το κοινό. Πράγμα καθόλου παράξενο, αφού ήδη από την αρχή φαίνεται ξεκάθαρα ότι είναι κομμένο και ραμμένο για τον μέσο Αμερικάνο που αγαπάει το football και λατρεύει τις ιστορίες για παιδιά που ξεκίνησαν απ' το δρόμο και κατέκτησαν το αμερικάνικο όνειρο. Κρίνοντας την ταινία ως ένα αθλητικό δράμα, δεν απογοητεύει καθόλου. Σίγουρα μερικά μηνύματα, αν και σωστά, ρίχνονται πολύ ωμά στο θεατή, αλλά οι χαρακτήρες του είναι όλοι τόσο αξιαγάπητοι που δεν θα πειράξει κανέναν. Η Sandra Bullock, κρατάει πολύ καλά την ταινία, σε ένα ρόλο πολύ διαφορετικό από τους συνηθισμένους της, και μπορεί να αξίζει την υποψηφιότητα, αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη όχι και τη νίκη. Εν τέλει, το The Blind Side, αν και σε καμία περίπτωση δεν έχει θέση στο top10 της χρονιάς, είναι μια πολύ καλοφτιαγμένη οικογενειακή ταινία τηλεοπτικής αισθητικής, που σε αφήνει με μια γλυκιά γεύση στο στόμα. 3/5

#2. 44 Inch Chest: Τέσσερις φίλοι απαγάγουν ένα βράδυ τον εραστή της γυναίκας ενός πολύ καλού φίλου τους και κλείνονται μέσα σε ένα σπίτι αποφασίζοντας για τη μοίρα του θύματος. O Louis Mellis και ο David Scinto ξανασμίγουν για να δώσουν μετά το πολύ καλό Sexy Beast του 2000, άλλη μια dialog-driven ταινία. Με τις απαιτήσεις μου να είναι πολύ ψηλές, ενθουσιάστηκα. Το trailer είναι πολύ έξυπνα φτιαγμένο για να τραβήξει κόσμο που θα νομίζει ότι θα παρακολουθήσει μια γκανγκστερική ταινία στυλ Guy Ritchie, αλλά το αποτέλεσμα δεν έχει καμία απολύτως σχέση. Η ταινία είναι γυρισμένη στο 95% της διάρκειάς της, σε ένα και μοναδικό δωμάτιο, και επιστρατεύει 4 γνήσιους εκπροσώπους της παλιάς φρουράς του Αγγλικού κινηματογράφου: Ray Winstone, John Hurt, Tom Wilkinson, Ian McShane. Μαζί και ο Stephen Dillane, που μπορεί να μην έχει το ίδιο πλούσια φιλμογραφία, αλλά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απ' το ταλέντο τους. Όλοι τους καταπληκτικοί σε πολύ διαφορετικούς ρόλους μεταξύ τους, πραγματικά απ' τα πιο δυνατά ερμηνευτικά ensembles που έχω δει. Οι διάλογοι είναι πολύ καλογραμμένοι, με μπόλικο διάχυτο χιούμορ και η σφιχτή σκηνοθεσία βάζει το κερασάκι στην τούρτα, κάνοντας τον θεατή να νιώθει ότι αν μιλήσει κι αυτός θα τον ακούσουν. Ό,τι πρέπει για να πάρεις ένα καλό δείγμα από την παρεξηγημένη κατηγορία των one-room dramas, ενώ αν είσαι ήδη fan, θα το λατρέψεις. 4/5

#3. Zombieland: Κλασική η υπόθεση για ζομπο-ταινία: ιός ξεσπάει και μετατρέπει το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού (του κόσμου ή της Αμερικής; δεν διευκρυνίζεται) σε ζόμπι. Ένας νεαρός έχει καταφέρει να επιζήσει, και κινούμενος προς την πόλη που ζουν οι γονείς του, συναντάει έναν τύπο που επίσης σκοτώνει ζόμπι και προχωράει. Αρκετά σύντομα η παρέα θα μεγαλώσει, όταν θα συναντήσουν 2 αδερφές που έχουν επιβιώσει. Στα χνάρια του Shaun of the Dead, η ταινία φιλοδοξεί να γίνει μια καλή κωμωδία τρόμου. Μέχρι ενός σημείου το πετυχαίνει: φοβερή σκηνοθεσία, πολύ γέλιο, ευφάνταστο πετσόκομμα των ζόμπι και ένας Woody Harrelson που απλά δίνει ρέστα. Κάπου στη μέση όμως φρενάρει, εισάγει τους πιο εκνευριστικούς γυναικείους χαρακτήρες της χρονιάς, αρχίζει τα ρομάντζα και τα κλισέ. Από εκεί και μετά, χάνει μεγάλο μέρος της μαγείας, και ενώ έχει καλές σκηνές, γίνεται άλλη ταινία. Ευτυχώς η μικρή διάρκεια δεν το αφήνει να χαλάσει πολύ, ενώ οι γρήγορες ατάκες και η καλή δράση θα σε αποζημιώσουν και με το παραπάνω. Φουλ διασκέδαση. 3,5/5

#4. Invictus: Μετά από ένα πολύ επιτυχημένο 2008, με το αριστουργηματικό Gran Torino και το πολύ καλό Changeling, o Clint Eastwood επιστρέφει, αυτή τη φορά αποκλειστικά πίσω απ' την κάμερα. Στο Invictus θα αφηγηθεί την ιστορία της Νότιας Αφρικής όταν την προεδρία αναλαμβάνει ο Nelson Mandela. Έμφαση δεν θα δώσει όμως στο πολιτικό, αλλά στο αθλητικό κομμάτι, και συγκεκριμένα στην εθνική ομάδα ράγκπυ, που αγωνίζεται για μια επιτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο, που θα προβάλλει τη χώρα στο εξωτερικό βοηθώντας την οικονομία της. Επιλέγει μ' αυτόν τον τρόπο να θίξει τη δυσκολία ενός πολυπαθή λαού να ξεπεράσει τις πληγές του παρελθόντος και να δεχτεί να ζήσει μαζί με τους κάποτε καταπιεστές του: η ομάδα απαρτίζεται -εκτός ενός παίχτη- μόνο από λευκούς, που φοράνε τα χρώματα του Απαρτχάιντ και δεν γνωρίζουν ούτε τον εθνικό ύμνο. Την αποστασιοποίηση της ομάδας από το λαό και τη χώρα έρχεται να αλλάξει ο Mandela, συνεργαζόμενος στενά με τον αρχηγό Francois Pienaar. Εξαιρετικοί στους αντίστοιχους ρόλους ο Morgan Freeman και ο Matt Damon, καταφέρνουν να μεταφέρουν δυνατά συναισθήματα στον θεατή. Εκεί που χάνει η ταινία είναι στο σενάριο, με αρκετές ευκολίες και μονόπλευρη παρουσίαση της ιστορίας, ενώ σε κάποια σημεία το μοντάζ δείχνει πολύ πρόχειρο. Σαν σύνολο το project φαίνεται να έγινε γρήγορα, και αν έχεις πονηρό μυαλό ίσως σκεφτείς ότι αυτό οφείλεται στο επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο του Ποδοσφαίρου, με την ταινία να κάνει έμμεση διαφήμιση του αθλητικού πνεύματος της Νότιας Αφρικής. Γενικά είναι ένα πολύ καλό δράμα, αλλά νιώθεις ότι κάτι του λείπει για να φτάσει στο επίπεδο του κλασικού που έχει κατακτήσει ο Clint με τα προηγούμενα έργα του. 3,5/5

#5. Whip It: Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της πολυβραβευμένης ηθοποιού Drew Barrymore, ασχολείται με ένα άθλημα εντελώς άγνωστο εκτός των συνόρων της Αμερικής. Μια 17χρονη ζει σε μια μικρή πόλη έξω από το Austin, Texas. Ονειρεύεται μια άλλη ζωή εκτός από τους διαγωνισμούς ομορφιάς όπου την σπρώχνει η μητέρα της, και το εστιατόριο στο οποίο δουλεύει μαζί με την κολλητή της. Στα πλαίσια της εφηβικής της επανάστασης, θα αποφασίσει να δοκιμάσει τις ικανότητές της στο roller derby, και θα αποδειχτεί μεγάλο ταλέντο. Γνώριμη συνταγή για εφηβική ταινία, απλά σε διαφορετικό φόντο. Τίποτα το πολύ πρωτότυπο στο σενάριο, με μπόλικα κλισέ. Παραδόξως όμως, κρατάει το ενδιαφέρον, ενώ η Ellen Page είναι για άλλη μια φορά εξαιρετική. Σίγουρα δεν είναι ταινία για βράβευση σε οποιοδήποτε τομέα, είναι όμως χαριτωμένη και διασκεδαστική. Αν μη τι άλλο, αξίζει μόνο και μόνο για να θαυμάσεις ένα άθλημα που περιλαμβάνει νεαρές να τρέχουν με πατίνια σε πίστα και να παίζουν ξύλο. 3/5

#6. Public Enemies: Πραγματική ιστορία, βασισμένη στην πολυτάραχη ζωή του γκάνγκστερ John Dillinger, που ληστεύει τράπεζες στο Σικάγο του 1930. Αν και καταζητείται παντού, αρνείται να κρυφτεί, εμφανίζεται συχνά δημόσια και αρχίζει μια σχέση με μια όμορφη Γαλλίδα. Θα μπει γρήγορα στο στόχο ενός νεαρού πράκτορα, του Melvin Purvis, που θα αλλάξει ολοκληρωτικά τον τρόπο δράσης του FBI, προκειμένου να τον φέρει μπροστά απ' τη δικαιοσύνη. Μετά το εξαιρετικό Collateral, ο Michael Mann δείχνει να έχει χάσει τη φόρμα του, και το Public Enemies μοιάζει περισσότερο στο Miami Vice παρά στο Heat. Παρά τις εξαιρετικές ερμηνείες από τους έμπειρους πρωταγωνιστές τους, Johny Depp και Christian Bale, δεν καταφέρνει να δώσει όση ζωντάνια και ένταση θα μπορούσε στο δράμα του. Βασικό μείον στη σκηνοθεσία, η επιλογή να γυρίσει την ταινία σε ψηφιακή κάμερα, αντί για φιλμ. Μπορεί να λειτουργούσε σε σύγχρονο αστυνομικό δράμα, αλλά για ταινία που διαδραματίζεται στα 30s, κατορθώνει μόνο να ξενίζει. Τα μόνα τεχνικά σημεία που δεν απογοητεύουν, είναι οι πανέμορφες νυχτερινές λήψεις και τα δυνατά ηχητικά εφέ. Πέραν αυτών, η ταινία δεν εντυπωσιάζει και παρότι έχει μερικές πολύ καλές σκηνές, είναι ένα μέτριο προς καλό σύνολο. 3/5

Stay tuned για τη συνέχεια, μέχρι τότε, enjoy!

Read more...