[TV] Classic Doctor Who – Season 12 (1975)

Doctor: 4^th (Tom Baker)

Season: 12

Episodes: 01-20 (complete)

Διάρκεια: 20x25 λεπτά

Κατά κοινή ομολογία, η πρώτη σαιζόν της κλασικής σειράς που ακολουθεί ένα υποτυπώδες arc σε όλης τη διάρκεια. Οι ιστορίες είναι μεν σε μεγάλο βαθμό αυτοτελείς, αλλά η μετάβαση απ' την μια στην άλλη δεν βγάζει νόημα αν τις δεις ανακατεμένες. Δυστυχώς δεν είναι όλες και εξίσου καλές, αλλά για χάρη του Tom Baker και του continuity, αξίζουν να τις δεις με την σειρά. Ας τις δούμε μια μια.

#75. Robot (01-04)

Η πρώτη ιστορία του Tom Baker είναι ευτυχώς και πάρα πολύ καλή. Ένα ρομπότ κλέβει απόρρητα έγγραφα απ' το UNIT και μια οργάνωση απειλεί με πυρηνικό όλεθρο ολόκληρο τον πλανήτη. Στην πρώτη του εμφάνιση, ο Tom Baker καταφέρνει να παρεκκλίνει απ' την ερμηνεία του προκατόχου του, και να παρουσιάσει έναν Doctor πιο παιχνιδιάρη, πιο fun, πιο έξω-καρδιά, αστείο αλλά όχι γελοίο. Companions πλην της Sarah Jane Smith είναι και ο θρυλικός Brigadier και ο γιατρός Harry Sullivan, που θα συνοδέψει τον Doctor και στην υπόλοιπη σαιζόν. Το Robot είναι γενικά πολύ διασκεδαστικό, με καλογραμμένο σενάριο και μερικά όμορφα σκηνοθετικά τρικ, και ξεφεύγει εύκολα απ' το διαδικαστικό χαρακτήρα που θα μπορούσε να έχει μια post-regeneration ιστορία.

#76. The Ark in Space (05-08)

Το TARDIS εμφανίζεται σε έναν διαστημικό σταθμό στο μακρινό μέλλον, όπου η Γη έχει καταστραφεί από την ηλιακή ακτινοβολία, και οι επιζώντες βρίσκονται σε κατάσταση νάρκωσης περιμένοντας να γίνει ξανά ο πλανήτης κατοικήσιμος για να επιστρέψουν. Ο Doctor, η Sarah και ο Harry ανακαλύπτουν ότι κάτι έχει πάει στραβά και οι άνθρωποι έχουν μείνει κοιμισμένοι πολύ περισσότερο απ' ό,τι χρειαζόταν, και έρχονται αντιμέτωποι με μια μυστηριώδη ασθένεια που καταλαμβάνει έναν έναν τους επιζώντες. Το κύριο πρόβλημα με το Ark in Space είναι τα production values. Το σενάριο είναι αξιοπρεπές, αλλά δυστυχώς το μακιγιάζ και τα εφέ είναι τόσο φτηνά που όσο κι αν προσπαθείς δεν μπορείς να τα παραβλέψεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το βαμμένο πράσινο bubble-wrap που χρησιμοποιείται για το “τέρας” και τους μολυσμένους ανθρώπους, που δυστυχώς δεν σου επιτρέπει να πάρεις στα σοβαρά την απειλή, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Tom Baker, που -μεταξύ άλλων- βοηθάει την Sarah να ξεπεράσει τους φόβους της, δίνοντας της περιθώριο να αποδείξει ότι το φύλο της δεν την κάνει αδύναμη. Γενικά, το Ark in Space δείχνει πολύ παλαιότερο απ' ό,τι είναι, και ακόμα και μετά το ρετουσάρισμα στα εφέ για το dvd, το αποτέλεσμα παραμένει στην καλύτερη μέτριο.

#77. The Sontaran Expirement (09-10)

Το φινάλε του Ark in Space βρίσκει τους τρεις μας ήρωες να κατεβαίνουν στη Γη για να επιδιορθώσουν ένα κανάλι τηλεμεταφοράς. Εκεί συναντούν μια ομάδα “ναυαγισμένων” αποίκων, που περιμένουν διάσωση, προσπαθώντας ταυτόχρονα να γλιτώσουν από έναν Sontaran που κατασκοπεύει τη Γη για να δει αν είναι πρόσφορη για απόβαση. Καλοστημένο 40λεπτο, με πιστευτό αυτή τη φορά εχθρό, και ο Styre μου θύμισε για άλλη μια φορά πόσο λατρεύω τους Sontarans για villains του Doctor Who. Απολαυστικά τα τετ-α-τετ του με την Sarah αλλά και με τον Tom Baker, που δείχνει για πρώτη φορά τα “δόντια” του, και δείχνει ότι μπορεί να είναι επιθετικός και απειλητικός εκτός από διασκεδαστικός. Καλή ιστορία, αλλά δυστυχώς πολύ μικρή.

#78. Genesis of the Daleks (11-16)

Ένας Time Lord διακόπτει την επιστροφή του Doctor και των συντρόφων του στον διαστημικό σταθμό, και τους αναθέτει μια εξαιρετικά σημαντική αποστολή: να επισκεφτούν τον πλανήτη Skaro στην εποχή της γένεσης απ' τον Davros, του πιο αιμοβόρου εχθρού του Doctor, των Daleks. Στόχος είτε να εμποδίσουν την δημιουργία τους, είτε να την επηρεάσουν καθοριστικά, είτε να αποκτήσουν πληροφορίες που θα βοηθήσουν στο μέλλον στην καταστροφή τους. Το Genesis of the Daleks αξίζει κάθε ύμνο που έχει γραφτεί/ειπωθεί για χάρη του, και ήδη απ' το πρώτο δεκάλεπτο ενθουσιάζει με το πόσο καλοφτιαγμένος είναι ο κόσμος του, με το πόσο ψηλά είναι τα stakes και με το πόσο εύκολα αποφεύγονται τα κλισέ στα οποία θα μπορούσε να στηριχθεί. Σερβίρει μπόλικο σασπένς, περιπέτεια και εξαιρετικούς χαρακτήρες, ενώ ταυτόχρονα καταπιάνεται με “βαριά” θέματα όπως είναι η φυλετική διάκριση και το δικαίωμα του κάθε όντος στη ζωή. Χορταστικό 6-parter, που πέρα απ' το πλούσιο insight σε σημαντικό κομμάτι της μυθολογίας της σειράς που προσφέρει, δείχνει πως η σειρά μπορεί με το κατάλληλο γράψιμο να ξεφύγει απ' τα καλούπια της και να παραδώσει μεγάλα μηνύματα. Αριστουργηματικό και φυσικά must-see για κάθε fan της καινούριας σειράς που σέβεται τον εαυτό του.

#79. Revenge of the Cybermen (17-20)

Οι ήρωες μας επιστρέφουν στον διαστημικό σταθμό, αλλά σε λάθος χρονική περίοδο. Περιμένοντας να συναντηθούν με το TARDIS για να συνεχίσουν το ταξίδι τους στο χωροχρόνο, αναμειγνύονται στη διαμάχη μεταξύ των Cybermen και των κατοίκων του Voga, ενός πλανήτη που αποτελείται αποκλειστικά από χρυσό. Άλλη μια πολύ φτηνή παραγωγή, αλλά δυστυχώς τα προβλήματα αυτή τη φορά είναι περισσότερο σεναριακά. Παντελώς αδιάφορη ιστορία, με κακή χρήση των Cybermen (που μοιάζουν εδώ τρομαχτικά με playmobil),μερικές αποφάσεις χαρακτήρων που δεν βγάζουν κανένα απολύτως νόημα και τραβηγμένο απ' τα μαλλιά για να γεμίσει 4 25λεπτα. Απογοητευτικό για φινάλε σαιζόν, και δεν συνίσταται για κανέναν απολύτως λόγο.

(*) Αν δεν έχεις ιδέα τι είναι αυτός ο Doctor Who και είσαι fan του sci-fi ή/και της αγγλικής τηλεόρασης, α) ντροπή σου, β) αρχίζεις άμεσα την σειρά του 2005 και επιστρέφεις όταν την τελειώσεις.

Read more...

The Favorites: Se7en (1995)

Το Se7en θα το θυμάμαι πάντα ως την ταινία που με έβαλε στο τρυπάκι να αρχίσω να βλέπω “σοβαρές” ταινίες. Την πρώτη φορά με συγκλόνισε. Αρκετά χρόνια μετά, συνεχίζω να το λατρεύω για το κάθε του δευτερόλεπτο.

Όταν έπιασε το Se7en ο David Fincher, είχε ως μόνη κινηματογραφική εμπειρία το 3ο Alien, στο οποίο εν τέλει -αν πιστέψεις τον ίδιο και στενούς συνεργάτες- δεν εργάστηκε όπως θα ήθελε (ελέω κουστουμιών) και απέτυχε. Κι όμως, αν και τυπικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από απλά επιτυχημένος βιντεοκλιπάς, ξεκινάει εδώ με μια αυτοπεποίθηση που αγγίζει τα όρια της αλαζονείας. Οι εντυπωσιακοί τίτλοι αρχής της ταινίας παρακολουθούν τον villain που δεν έχει ακόμα συστηθεί στο κοινό, και σε πετάνε αυτόματα σε μια ατμόσφαιρα έντασης και καταστροφής. Οι ήρωες, δύο ντετέκτιβς που μοιάζουν στην φιλοσοφία και την εργασιομανία, αλλά διαφέρουν τόσο πολύ στο χαρακτήρα και στην προσέγγιση απέναντι στο έγκλημα. Ο “παλιός” είναι έμπειρος, αλλά κουρασμένος και απογοητευμένος. Η πόλη όπου έζησε τις περισσότερες δεκαετίες του, και η ευκολία με την οποία οι κάτοικοί της έμαθαν να αντιμετωπίζουν το έγκλημα με απάθεια, τον έχουν αφήσει με μια πικρία. Νιώθει πως η ίδια απάθεια έχει περάσει πια και σ' αυτόν, και έχοντας συμβιβαστεί με το “so many corpses roll away unrevenged”, επιθυμεί πια να τελειώσει. Ο “νέος” απ' την άλλη, αδιαφορεί για την έννοια της υπομονής και τρέχει να γίνει ήρωας, βάζοντας το συναίσθημα μπροστά απ' τη λογική.

Κι όμως, εγώ πάντα εντυπωσιάζομαι πιο πολύ τον καλοδουλεμένο villain του Kevin Spacey. Κατ' αρχάς, ξεκάθαρα η ιδέα του serial killer που σκοτώνει όχι απλά για τιμωρία αλλά και για “εκπαίδευση”, έχοντας σαν πάτημα τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα, είναι καταπληκτική. Καλές ιδέες όμως έχουμε δει πολλές και είναι τελικά η εκτέλεση αυτή που μετράει. Εδώ η εκτέλεση ξεπερνάει κάθε προσδοκία, ξεκολλώντας ακριβώς από οτιδήποτε θα μπορούσε να περιμένει ο θεατής. Η ταινία χωρίζεται σε μέρες-κεφάλαια, κι ενώ πιστεύεις ότι έχεις πιάσει το μοτίβο του ενός φόνου κάθε μέρα, το Se7en ολοκληρώνεται σε μια βδομάδα, έχοντας αλλάξει μοτίβο 3-4 φορές. Τα εγκλήματα είναι στημένα με μαεστρία, και ο δολοφόνος του Kevin Spacey δεν είναι άλλος ένας μανιακός με μια έμμονη ιδέα. Είναι διαβασμένος, εύστροφος και ξέρει ότι θα κερδίσει όταν στηρίξει το σχέδιό του στα συναισθήματα του αντιπάλου του.

Το Se7en απογειώνει το είδος του crime-mystery, αλλά είναι εγκληματικά υποτιμητικό να το θεωρείς απλά ένα “αστυνομικό θρίλερ”. Ο Fincher έχει στήσει την ιστορία του με φόντο μια απαθή κοινωνία, με ηθική κατάπτωση και συναίνεση πρακτικά στο έγκλημα. Δεν κάνει όμως ήρωα (όπως το Dexter) τον δολοφόνο που νιώθει πως επιτελεί θείο έργο, και αποφεύγει όμορφα την παγίδα του διδακτικού χαρακτήρα. Βασικά δεν έχει καν ήρωα. Έχει απλά έναν κεντρικό χαρακτήρα -ξεκάθαρα πρωταγωνιστής για μένα ο Morgan Freeman- που ζει μια εσωτερική διάλυση, αλλά βλέπει στιγμιαία το ένστικτο του μέντορα να ξυπνάει, όταν βρίσκεται συνεργάτης με έναν φουριόζο νεαρό, κι ας αποτυγχάνει στο τέλος να τον συγκρατήσει. Και γι' αυτό είναι κατά τη γνώμη μου αυτός πιο τραγικός ήρωας κι απ' τον David του Brad Pitt, γιατί ενώ δεν έχει τις σοβαρές υλικές και ψυχολογικές απώλειες του τελευταίου, ξεμένει τελικά στη μοναξιά του, ανήμπορος ακόμα και να καταθέσει τα όπλα. Πίσω απ' την κάμερα, ο Fincher επιμένει στο γκρίζο χρώμα και τη μουντάδα, και παρουσιάζει για πρώτη φορά εδώ την ψυχρότητα που έχει τονίσει ιδιαίτερα στα τελευταία του έργα. Συνδυάζει υπέροχα την εξαιρετική μουσική και την πανέμορφη φωτογραφία, και χτίζει επιβλητική ατμόσφαιρα, με γρήγορους ρυθμούς όταν τους χρειάζεται και πάντα μια αίσθηση απειλής και μυστηρίου. Η κλιμάκωση είναι έντονη και το φινάλε όσες φορές κι αν το δεις, ανατριχιαστικό. Και τελικά, όσο χιλιοπαιγμένη ταινία κι αν είναι το Se7en, πάντα σε βάζει σε σκέψεις, και πάντα σου μαυρίζει την ψυχή. Και ζητάς κι άλλο.

(*) Δεν υπάρχει πάντα όρεξη να δεις κάτι καινούριο. Μερικές φορές λοιπόν κι εγώ αρχίζω να ξεσκονίζω τα dvd της βιβλιοθήκης ή τα βάθη του σκληρού δίσκου, για κάτι που εγγυημένα με “πιάνει”. Όχι όσο συχνά όσο θα ήθελα, αλλά μερικές μέρες (νύχτες), δεν έχω καλύτερο απ' το να αφήνομαι στην παρήγορη συντροφιά μια αγαπημένης ταινίας. Στην παρούσα “στήλη” θα επιχειρήσω να γράφω για τέτοιες ταινίες, που έχουν αντέξει για μένα το τεστ της πολλαπλής προβολής και που δεν θα σταματήσω ποτέ να λατρεύω ξανά και ξανά.

Read more...

[TV] Classic Doctor Who – The Time Warrior (1973)

Doctor: 3^rd (Jon Pertwee)

Season: 11

Episodes: 01-04

Διάρκεια: 4x25 λεπτά

Λατρεύω τον Doctor Who (*). Και τι καλύτερο όταν έχεις δει διπλές φορές τα επεισόδια της καινούριας σειράς, απ' το να κάνεις μια βουτιά στο παρελθόν και να σκαλίσεις επιλεγμένες ιστορίες απ' την κλασική σειρά του 1963. Επέλεξα για πρώτη φορά το The Time Warrior γιατί αποτελεί επεισόδιο σταθμό, εισάγοντας τους Sontarans ως εχθρούς του Doctor και την θρυλική Sarah Jane Smith ως companion. Αποδείχθηκε περισσότερο σημαντικό απ' όσο νόμιζα.

Λίγα trivia για αρχή. Τα “ιστορικά” επεισόδια της σειράς, στα οποία ο Doctor γύριζε πίσω στο χρόνο για να συναντήσει ιστορικές μορφές, να ζήσει ιστορικά γεγονότα και γενικά να βάλει το χεράκι του σε ιστορικές περιόδους, ήταν μέχρι τότε αποτυχημένα εμπορικά, έχοντας σταθερά την χαμηλότερη τηλεθέαση. Επόμενο ήταν φυσικά οι σεναριογράφοι να διστάζουν να επιμείνουν σε μια μορφή που φαινόταν να μην αρέσει, και να δοκιμάσουν να εμπλουτίσουν το concept με γερές δόσεις sci-fi. Βρίσκουμε λοιπόν τον Doctor να εξερευνά την εξαφάνιση επιστημόνων από τις κεντρικές εγκαταστάσεις του UNIT, αποστολή που τον οδηγεί πίσω στο Μεσαίωνα, όπου ένας εξωγήινος έχει πέσει στη Γη. Ο εξωγήινος δεν είναι άλλος απ' τον πρώτο Sontaran στην ιστορία της σειράς, που προκειμένου να επιδιορθώσει το σκάφος του, απαγάγει τους επιστήμονες (ταξιδεύοντας προφανώς στον χρόνο) και προμηθεύει έναν πολεμοχαρή τοπικό άρχοντα με εξελιγμένα όπλα, για να εξασφαλίσει την συμβολή του κάστρου του στον σκοπό του. Φυσικά κάπου εκεί εμφανίζεται και ο Doctor, για να σταματήσει τον Sontaran, αλλά και τον πόλεμο που ξεσπάει μεταξύ των κάστρων της περιοχής.

Ωραίο twist στο “ιστορικό” επεισόδιο. Και για να πληθύνουν οι καινοτομίες, με την είσοδο της Sarah Jane Smith ως companion, η σειρά αποκτά και φεμινιστική χροιά. Οι ίδιοι οι παραγωγοί παραδέχονται ότι μέχρι τότε, οι θηλυκές σύντροφοι του Doctor εκτελούσαν χρέη “γλάστρας”, παίζοντας απλά το ρόλο της πριγκίπισσας που ο Doctor -ως άλλος Super Mario- θα έσωζε κάθε φορά απ' τα νύχια του “δράκου”. Με την SJS, αυτό αλλάζει. Είναι έξυπνη, αποφασιστική, και δεν διστάζει να πάρει πρωτοβουλία ή να αμφισβητήσει τα σχέδια του Doctor αν σκέφτεται εκείνη καλύτερα. Η μακαρίτισσα Elisabeth Sladen απολαυστική στο ρόλο της και θα σημαδέψει στη συνέχεια μια ολόκληρη εποχή στη σειρά.

Στα υπόλοιπα; Σίγουρα το Time Warrior δείχνει την ηλικία του και τα production values κάνουν μπαμ ότι είναι ~40 ετών (κι ας βοηθάει αρκετά το restoration στα επίσημα dvd), αλλά είναι πολύ διασκεδαστικό, με καλοπαιγμένους δεύτερους χαρακτήρες και μερικές απ' τις πιο εικονικές στιγμές στην ιστορία της σειράς (βλ τον Sontaran να βγάζει για πρώτη φορά το κράνος του). Με ξένισε λίγο η απουσία του sonic screwdriver, αλλά ο Jon Pertwee ξεπέρασε τις προσδοκίες μου στο ρόλο της 3ης ενσάρκωσης του Doctor (του οποίου ο πλανήτης ονοματίζεται εδώ επίσης για πρώτη φορά!). Γενικά, το Time Warrior δέχεται τις υψηλότερες συστάσεις μου, αν μη τι άλλο ως σημαντικό κομμάτι της μυθολογίας του Doctor Who.

(*) Αν δεν έχεις ιδέα τι είναι αυτός ο Doctor Who και είσαι fan του sci-fi ή/και της αγγλικής τηλεόρασης, α) ντροπή σου, β) αρχίζεις άμεσα την σειρά του 2005 και επιστρέφεις όταν την τελειώσεις.

Read more...

Love (2011)

Ελληνικός τίτλος: Αγάπη

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: William Eubank

Σενάριο: William Eubank

Παίζουν: Gunner Wright

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Sci-fi, μυστήριο, δράμα

Αστροναύτης που επανδρώνει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, χάνει την επαφή με τη Γη. Μόνος του, χωρίς επικοινωνία με άλλον άνθρωπο, μάχεται να μείνει ζωντανός και να κρατήσει τα λογικά του.

Το Love διαφημίστηκε με συγκρίσεις με το Moon και το 2001: A Space Odyssey. Παίρνει όντως στοιχεία και απ' τα δύο, αλλά νομίζω βρίσκεται θεματικά και τεχνικά πιο κοντά στο κλασικό αριστούργημα του Stanley Kubrick. Στην πραγματικότητα βέβαια, είναι μια αρκετά πιο lite εκδοχή του. Μοιράζεται τους αργούς του ρυθμούς και την οπτική-ηχητική τελειότητα, αλλά στερείται τους συμβολισμούς του, και κάπου χάνει το νόημα αυτών που θέλει να πει. Ξεκινάει ως ψυχογράφημα ενός ανθρώπου αποκομμένου από το υπόλοιπο είδος του και μεταφέρει θεσπέσια την απόγνωση και την μοναξιά του, με σκηνές έντασης αλλά και σουρεαλιστικές εικόνες για τα όνειρα και τις σκέψεις του. Εμβόλιμα κομμάτια από ζωές άλλων ανθρώπων, τονίζουν πόσο απρόβλεπτο μπορεί να είναι ένα ξένο περιβάλλον και πόσο περισσότερη προσπάθεια απαιτείται για την επιβίωση σ' αυτό. Όσο κι αν σε καλύπτει όμως στο δραματικό κομμάτι ή στο μυστήριο, το Love έχανε για μένα στο sci-fi. Αργούς ρυθμούς και φαινομενικά “ξεκάρφωτες” εικόνες είχε και το 2001, αλλά το μήνυμα που άφηνε στο τέλος ήταν ισχυρό. Εδώ, αν και εντυπωσιακό οπτικά, το ταξίδι του πρωταγωνιστή τελειώνει με μια σειρά από διαπιστώσεις, που προσωπικά δεν με έπεισαν για την σύνδεση της ταινίας με τον τίτλο της, αλλά με άφησαν να ξύνω το κεφάλι μου με απορία. Παρ' όλα αυτά, νιώθω ότι με μια δεύτερη θέαση, η εμπειρία θα ολοκληρωθεί, και ακόμα και στα σημεία που είναι ακατανόητο ή παραληρηματικό, με κράτησε σχετικά εύκολα. Βοήθησε πολύ σ' αυτό ο τεχνικός τομέας, καθώς μουσική και σκηνοθεσία ήταν πραγματικά αριστουργηματικά. Αν ήταν λίγο πιο προσεγμένο και το σενάριο του, θα μιλούσαμε για ένα sci-fi διαμάντι, ενώ τώρα το Love είναι απλά ένα έργο που είχε τα φόντα να πιάσει την κορυφή, αλλά δεν τα κατάφερε στα σημεία. Αργό αλλά οπτικά και ακουστικά πανέμορφο, θέλει προσπάθεια, υπομονή και σίγουρα και δεύτερη θέαση, αλλά νομίζω πως σε αποζημιώνει με το παραπάνω.

Read more...

Bridesmaids (2011)

Ελληνικός τίτλος: Φιλενάδες

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Paul Feig

Σενάριο: Kristen Wiig, Annie Mumolo

Παίζουν: Kristen Wiig, Maya Rudolph, Rose Byrne, Melissa McCarthy

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Κωμωδία

Κολλητή μέλλουσας νύφης, προσπαθεί να βάλει τη ζωή της σε έναν ίσιο δρόμο και ταυτόχρονα να βοηθήσει στον επερχόμενο γάμο, ως επικεφαλής της ομάδας των παρανύφων.

Μιας και συνοδεύτηκε κατά την έξοδο του στις αίθουσες με τον χαρακτηρισμό “το θηλυκό Hangover”, ας ξεκινήσω με τα κοινά επιτεύγματα των δύο ταινιών, για να καταλήξω εν τέλει ότι το Bridesmaids είναι κατά τη γνώμη μου, ανώτερη ταινία. Το Hangover μου άρεσε γιατί μέσα στην χοντράδα του, έδειξε σημάδια ευφυίας και έφερε ωραία twists σε ένα κουρασμένο είδος κωμωδίας. Αντίστοιχα twists, στην ρομαντική κωμωδία αυτή τη φορά, φέρνει και το Bridesmaids, χωρίς να επαναπροσδιορίζει το genre, αλλά με πολλές ευχάριστες εκπλήξεις. Σε θέμα πλοκής, οι δύο ταινίες δεν έχουν πολλά κοινά, με τον γάμο στο Hangover να είναι το έναυσμα για την ομώνυμη περιπέτεια, ενώ στο Bridesmaids τίποτα άλλο παρά άλλη μια στιγμή στη ζωή της ηρωίδας, και μια αφορμή για να γκρινιάξει για την ζωή της. Η Annie της Kristen Wiig, έχει ήδη ζήσει οικονομική, επιχειρηματική και ερωτική καταστροφή, και όσο μεγαλώνει, νιώθει όλο και περισσότερη μοναξιά και απογοήτευση. Κλισέ προφανώς και υπάρχουν, αλλά ακόμα και προβλέποντας πάνω-κάτω την πορεία της ηρωίδας, εκτιμάς μικρές στιγμές που δείχνουν μια προσπάθεια για αποφυγή τους. Καθώς και ότι παραδόξως, λειτουργεί εξαίσια και ως ενήλικη-“αντρική” κωμωδία, αλλά και ως ρομαντική κομεντί. Το cast είναι υπέροχο και μια σειρά από υποτιμημένες και χαρισματικές γυναίκες κωμικοί, αποδεικνύουν ότι ακόμα και το άξεστο χιούμορ, μπορεί να γίνει εξεζητημένο με την απαραίτητη δόση εξυπνάδας. Μπορεί 1-2 σκηνές να νιώθουν εκτός τόπου και 2-3 supporting χαρακτήρες να είναι ολίγον αποτυχημένοι, αλλά γενικά το Bridesmaids είναι ξεκαρδιστικό, και ταυτόχρονα γλυκό και αληθινό, κάτι που εκτιμάς πολύ περισσότερο όσο παραπάνω το βλέπεις. Η σφραγίδα της σχολής Apatow υπάρχει, αλλά το γυναικείο άγγιγμα απογειώνει την κωμωδία σε επίπεδα λατρείας.

Read more...

Bob le Flambeur (1956)

Ελληνικός τίτλος: Μπόμπ, ο τζογαδόρος

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Melville

Σενάριο: Jean-Pierre Melville, Auguste Le Breton

Παίζουν: Roger Duchesne, Daniel Cauchy, André Garet, Gérard Buhr

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα, heist

Μεσήλικας χαρτοπαίχτης βρίσκεται σε άμεση ανάγκη ρευστού, και παρά το ιστορικό του στις γαλλικές φυλακές, οργανώνει μεγάλη ληστεία σε καζίνο, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες που του υπαγορεύει ο εθισμός του. Το σχέδιο γίνεται πολύπλοκο όταν η αστυνομία -με τον αρχηγό της οποίας ο Bob έχει συνάψει μια ιδιαίτερη σχέση φιλίας- μαθαίνει το σκοπό του.

Όχι, noir δεν γύριζαν μόνο οι Αμερικάνοι. Ο Jean-Pierre Melville δείχνει εδώ για πρώτη φορά γιατί θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος του είδους στην δική μας πλευρά του Ατλαντικού, συνεργαζόμενος με τον Auguste Le Breton, έναν απ' τους πιο αγαπημένους στη χώρα του συγγραφείς αστυνομικών ιστοριών, για μια ταινία που δικαίως κατέχει σήμερα τον χαρακτηρισμό του “κλασικού”. Ξεκίνησα το Bob le Flambeur περιμένοντας μια καθαρόαιμη heist ταινία, αλλά ακόμα κι αν και σ' αυτό το είδος στέκεται πολύ ψηλά, είναι τελικά σαν noir που διαπρέπει. Πιστό στον τίτλο του, δεν αφήνει σε καμία περίπτωση την ίδια τη ληστεία να επισκιάσει τον κεντρικό ήρωα, παρουσιάζοντας τον όχι μόνο σαν τον εγκέφαλο ενός εγκλήματος, αλλά μπαίνοντας στον “κόπο” να μας δείξει τη ζωή ενός αδιόρθωτου τζογαδόρου, που αναπνέει παρέα με τράπουλες και ζάρια. Ο Roger Duchesne φτιάχνει έναν εικονικό χαρακτήρα, οργανωμένο και καλόκαρδο, αλλά ταυτόχρονα πολύ επιρρεπή στο πάθος του και κατά βάθος, τραγικό. Η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική, και προσωπικά εξεπλάγην με το πόσο καλά δουλεύει το είδος έχοντας σαν φόντο τον γραφικό λόφο της Μονμάρτης και τα παριζιάνικα δρομάκια, αντί για τις μουντές αμερικάνικες πόλεις με τους ουρανοξύστες και το καυσαέριο. Αν πρέπει να γκρινιάξω οπωσδήποτε για κάτι, είναι αφενός το μοντάζ, το οποίο βρήκα πολλές φορές άγαρμπο. Σε αρκετά σημεία τα κοψίματα είναι τόσο απότομα, που νιώθεις ότι ο σκηνοθέτης από φόβο να μην υπάρξει “νεκρός” χρόνος, επέλεγε απλά να φύγει με ταχύτητας σφαίρας απ' την μια σκηνή στην άλλη. Αφετέρου, νομίζω ότι ενώ δίνει την ευκαιρία για μια γεύση απ' τα ήθη της εποχής, ο χαρακτήρας της Isabelle Corey έμεινε ανεκμετάλλευτος, και με τον τρόπο που αξιοποιήθηκε, η παρουσία της είναι τελικά λίγο “ξεκάρφωτη”. Παρόλα αυτά, το Bob le Flambeur είναι σαν σύνολο μια πολύ καλοφτιαγμένη ταινία, που συνδυάζει ένα όμορφα σχεδιασμένο heist, με δράμα και έξοχη noir ατμόσφαιρα.

Read more...

Thor (2011)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Kenneth Branagh

Σενάριο: Ashley Miller, Zack Stentz, Don Payne

Παίζουν: Chris Hemsworth, Natalie Portman, Tom Hiddleston, Anthony Hopkins, Stellan Skarsgård

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Superheroes, δράση, φαντασία

Θυμάσαι το Iron Man 2; Ναι, δεν μου είχε αρέσει. Για να ξεκινήσουμε, και το Thor πέφτει στην ίδια ακριβώς παγίδα μ' αυτό, να γίνει δηλαδή περισσότερο προπομπός (και διαφημιστικό σποτ) για τους Avengers που θα δούμε (/απολαύσουμε) το επόμενο καλοκαίρι, παρά μια αυτόνομη ταινία για έναν υπερήρωα του Marvel universe. Το πρόβλημα είναι, ότι ενώ το Iron Man 2 είχε ένα κάρο προβλήματα, είχε τουλάχιστον έναν χαρισματικό πρωταγωνιστή, που έβγαζε το φίδι απ' την τρύπα, και πρόσφερε απλόχερη διασκέδαση με την ερμηνεία του και μόνο. Τώρα, ο Chris Hemsworth δεν είναι ακριβώς Robert Downey Jr, και οι προσπάθειες των συντελεστών να κάνουν χιουμοριστική την ταινία, έμεναν σε σκηνές του στυλ χαχα-κοίτα-που-σκόνταψε-και-έπεσε-κάτω ή χαχα-κοίτα-τον-χοντρό-τύπο-που-τρώει-συνέχεια (aka χιούμορ νηπιαγωγείου). Αν και ευτυχώς το Thor δεν καταλήγει κι αυτό να είναι σαν παρωδία του εαυτού του, τα προβλήματά του είναι λίγο μεγαλύτερα.

Κατ' αρχάς, τα πάντα μοιάζουν παντελώς φτιαχτά, υπερβολικά και ψεύτικα, είτε μιλάμε για το ρομάντζο με την Natalie Portman (για την οποία οι σκηνοθετικές οδηγίες ήταν προφανώς “κάνε σαν χαζοχαρούμενο γυμνασιόπαιδο που του γυάλισε ένας συμμαθητής”), είτε για την ψευτο-majestic ατμόσφαιρα, με την σούπερ-δραματική μουσική και τα έντονα κοντινά πλάνα. Όντας επίσης εντελώς by-the-numbers, κάνει τον πρωταγωνιστή του, αλαζόνα αντι-ήρωα, βάζει δίπλα του ένα τσούρμο από πολυπολιτισμικά και σαχλοαστεία sidekicks, πίσω ένα τυπικό backstory έχθρας με μια άλλη φυλή και μπροστά μια πάλη για την εξουσία, ποτισμένη φυσικά με father issues. Και γύρω απ' αυτά, έχεις έναν Kenneth Branagh να παίζει με διαγώνια πλάνα, και να παραγγέλνει flamboyant ειδικά εφέ για να στολίσει την μυθική πόλη του Asgard. OK, σε αρκετά σημεία, ο οπτικός τομέας είναι όντως εξαιρετικός (βλέπε Destroyer). Και τα cameos για άλλη μια φορά είναι απολαυστικά. Και το τελευταίο 20λεπτο ήταν καλούλι. Τα υπόλοιπα όμως, sorry, αλλά δεν δούλεψαν καθόλου για μένα. Όλη η ταινία ξεπερνούσε προκλητικά τα νοητά μου σύνορα για το “κακόγουστο” και το “υπερβολικό”, και δεν ξέφυγε ούτε στο ελάχιστο απ' την κλασική ιστορία των περισσότερων απ' τις σύγχρονες υπερηρωικές ταινίες, ούτε και επιχείρησε να “πει” κάτι. Κάποιοι σίγουρα το βρίσκουν διασκεδαστικό για το είδος του, εγώ απέτυχα.

Read more...