Carnage (2011)

Ελληνικός τίτλος: Ο Θεός της Σφαγής

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Σενάριο: Roman Polanski, Yasmina Reza (βασισμένο στην ομώνυμη θεατρική παράσταση)

Παίζουν: Jodie Foster, Kate Winslet, Christoph Waltz, John C. Reilly

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα δωματίου

Δύο αγόρια παίζουν ξύλο, και οι γονείς τους καλούνται να μαζέψουν τα σπασμένα σε μια απογευματινή συνάντηση.

Λατρεύω one-room dramas, και με τόσο πλούσιο cast και τον Polanski πίσω απ' την κάμερα, δεν μπορείς παρά να καταλήξεις με αριστούργημα, σωστά; Περίπου. Στο πρώτο 20λεπτο μπορώ να πω ότι παρακολουθούσα με μεγάλη ψυχρότητα, και οι τέσσερις ηθοποιοί έμοιαζαν να παλεύουν να μπουν σε ρόλους που δεν τους ταίριαζαν. Ευτυχώς, το Carnage αποδείχτηκε από εκείνες τις ταινίες που καλλιεργεί σταδιακά το ενδιαφέρον, και σε λίγη μόνο ώρα όχι μόνο είχε την αμείωτη προσοχή μου, αλλά είχε κερδίσει και την συμπάθεια προς τους ήρωες του. Δεδομένου του περιορισμένου χώρου, κάθε ταινία του είδους οφείλει να “αποζημιώνει” στήνοντας σωστά το υπόβαθρο των χαρακτήρων του, και να προσπαθήσει με τους διαλόγους και μόνο, να γνωρίσει στο θεατή τις ζωές τους, και κατ' επέκταση τα κίνητρα και την ιδιοσυγκρασία τους. Εντυπωσιάστηκα με την έξοχη χρήση στοιχείων όπως το κινητό ή τα περιοδικά για την επίτευξη αυτών ακριβώς των στόχων, όπως και με τους τρόπους που ο Polanski εκμεταλλευόταν το διαμέρισμα και τη γεωγραφία των επίπλων. Αναμενόμενα η συζήτηση για το περιστατικό μεταξύ των παιδιών, καταλήγει σε μια αναλογία για τη ζωή των δύο ζευγαριών, καθώς και τις διαφορετικές οπτικές γωνίες που έχει ο καθένας απ' τους τέσσερις ήρωες για την κοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις. Συναρπαστική η ταχύτατη αλλαγή των δυναμικών μεταξύ τους σε κάθε σημείο της συζήτησης, και παραπάνω από ευπρόσδεκτα τα κωμικά σημεία, όπως και η μη-κορύφωση και η φρεσκάδα στο φινάλε. Σε 80 λεπτά, το Carnage έχει τέσσερα υποκριτικά μεγαθήρια να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους με την πάροδο της ώρας, και αν και αυστηρά θεατρικό και ίσως λίγο “ασφαλές”, είναι και πάλι πολύ ενδιαφέρον και καλογραμμένο.

Read more...

The Ghost Writer (2010)

Ελληνικός τίτλος: Αόρατος Συγγραφέας

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Σενάριο: Robert Harris (συγγραφέας και του βιβλίου 'The Ghost'), Roman Polanski

Παίζουν: Ewan McGregor, Pierce Brosnan, Olivia Williams, Tom Wilkinson

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Πολιτικό θρίλερ, μυστήριο

Πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας γράφει τα απομνημονεύματά του. Ασήμαντος συγγραφέας-“φάντασμα”, αναλαμβάνει να σουλουπώσει το τελικό κείμενο όταν ο προκάτοχός του βρίσκεται πνιγμένος υπό μυστηριώδεις συνθήκες. Ο νέος ghost writer, καλείται να ζήσει για 4 βδομάδες σε νησί κοντά στις ακτές των ΗΠΑ, μαζί με τον πολιτικό, τη σύζυγό του και τους συνεργάτες του. Με αφορμή όμως ένα σκάνδαλο που ξεσπάει εκείνες τις μέρες, αρχίζει να σκαλίζει λίγο παραπάνω τις συνθήκες θανάτου του συχωρεμένου συναδέλφου του και την ιστορία του πελάτη του.

Βετεράνος στο πολιτικό/πολεμικό θρίλερ, ο Robert Harris ασχολείται αυτή τη φορά ενεργά στη μεταφορά ενός απ' τα βιβλία του στη μεγάλη οθόνη, συμμετέχοντας στην συγγραφή και του σεναρίου. Σκηνοθέτης ο -πολυσυζητημένος το 2010- Roman Polanski, με εξαιρετικά θρίλερ στο ενεργητικό του. Υπήρχε περίπτωση να πάει κάτι στραβά; Σε ένα κουρασμένο είδος που κυριαρχείται από ταινίες που σου πετάνε τη μια συνωμοσία μετά την άλλη για να εντυπωσιάσουν, Polanski και Harris προτιμούν να στηρίξουν το The Ghost Writer στο μυστήριο και το σταδιακό του χτίσιμο. Οι ανατροπές δεν λείπουν, ούτε επίσης και το χιουμοράκι απ' τον κεντρικό ήρωα, αλλά το μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι αυτή η αίσθηση του μεγάλου μυστικού που καλύπτουν όλοι, σήμα κατατεθέν των ταινιών του Polanski. Από άποψη φωτογραφίας, έχουμε κι εδώ αυτό το εξαιρετικό γκρίζο που κυριαρχεί και στις προηγούμενες τρεις ταινίες του σκηνοθέτη, ενώ την επιβλητική ατμόσφαιρα συμπληρώνει η εγκληματικά υποτιμημένη μουσική του Alexandre Desplat. Πανέμορφο οπτικά, με έξοχες ερμηνείες και σφιχτοδεμένο σενάριο που αποφεύγει με ευκολία τα κλισέ, καταφέρνει να κάνει αυτό που -στις λεπτομέρειες- έχασε για μένα ο Scorsese με το Shutter Island. Απ' τις πιο απολαυστικές ταινίες της χρονιάς, που δυστυχώς βγήκε μάλλον νωρίς για να δούμε και την Ακαδημία να την επιβραβεύει με τα όσκαρ που πιστεύω πως της αναλογούν.

Read more...