Scream 4 (2011)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Wes Craven

Σενάριο: Kevin Williamson

Παίζουν: Neve Campbell, Courteney Cox, David Arquette

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Slasher τρόμου με χιουμοριστική κατεύθυνση

Το Woodsboro “γιορτάζει” την επέτειο των original φόνων, η Sidney Prescott επιστρέφει στο σπίτι της και ένας νέος δολοφόνος αρχίζει ξανά να σκοτώνει κοσμάκη.

Μετά την πρώτη τριλογία, τι; Φυσικά μια ταινία-αναφορά στα reboots/remakes. “New decade, new rules” λέει ο Wes Craven και προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, κλείνοντας το μάτι στις αναβιώσεις franchises τρόμου, με τον εκμοντερνισμό και τα απαραίτητα twists στο είδος που θα κάνουν την ιστορία να ξεχωρίσει. Τα αποτελέσματα είναι πολύ καλύτερα απ' ό,τι περίμενα, με φοβερή αυτοαναφορική διάθεση ήδη απ' την εισαγωγική σκηνή, και χαρακτήρες περισσότερο meta από ποτέ. Σκηνοθέτης και δολοφόνος ακολουθούν τη φόρμουλα της πρώτης ταινίας μέχρι κάποιο σημείο, και εφαρμόζουν στη συνέχεια τις ανανεωτικές τους προτάσεις, με τόσο έξυπνο τρόπου που επιτρέπεις μέχρι και τα κλισέ που χρησιμοποιούνται για χάριν του homage. Οι βετεράνοι της αρχικής τριλογίας δένουν όμορφα με το φρέσκο νεανικό cast, ο ρυθμός των δολοφονιών αυξάνεται εκθετικά με το λεπτό και το αίμα ρέει άφθονο. Αν κιόλας επιχειρήσεις να παίξεις το παιχνίδι “μάντεψε τον δολοφόνο”, να είσαι βέβαιος ότι κάθε φορά που νομίζεις ότι είσαι σίγουρος, ο ύποπτος θα πέφτει νεκρός στην επόμενη σκηνή. Με σασπένς παλιάς σχολής και μπόλικο χαβαλέ, το Scream 4 είναι τελικά ένα διασκεδαστικότατο και καλοφτιαγμένο slasher, που ξεπερνά με άνεση τα προηγούμενα δύο sequels, και κοντράρει στα ίσια το original και σε σκηνοθεσία αλλά και σε πρωτοτυπία. More please?

Read more...

Scream Trilogy (1996 – 1997 – 2000)

 Scream (1996)

Το Scream το είδα για πρώτη φορά στην (τρυφερή;) ηλικία των 12 ετών στην τηλεόραση, ίσως όχι και ολόκληρο. Τότε το είχα βρει απολαυστικά τρομακτικό. Οχτώ χρόνια μετά, νομίζω το θεωρώ και καλή ταινία. Μπορεί να μην είμαι ιδιαίτερος φαν του horror, αλλά έχω δει αρκετά καλή ποσότητα κλασικών ταινιών του είδους. Ένας απ' τους πιο χαρακτηριστικούς δημιουργούς τρομο-slashers ο Wes Craven, επιχειρεί εδώ να δώσει λίγο βάθος στη σπλατεριά, φτιάχνοντας ένα meta πανηγύρι ως ύμνο στο τρομακτικό. Λίγο από παρωδία και μπόλικο από συνεχείς αναφορές σε κλασικές ταινίες και σκηνές του είδους, καθώς και χαρακτήρες που δεν σταματάνε λεπτό να μας υπενθυμίζουν ότι νιώθουν τα γεγονότα που ζουν σαν μια ταινία τρόμου. Σε μερικά σημεία αισθάνεσαι ότι το παρατραβάει, αφού πέφτει στις ίδιες παγίδες τις οποίες κοροϊδεύει ή με την δικαιολογία του meta ύφους του δεν κάνει κράτει στα κλισέ, αλλά γενικά το Scream είναι αρκετά έξυπνο, και φυσικά τρομερά διασκεδαστικό. Σφύζει από ενέργεια, σασπένς, αίμα και χιούμορ, ενώ με την καλοφτιαγμένη ατμόσφαιρα του, καταφέρνει μέχρι και να σε τρομάξει σε μερικές σκηνές. Plus, το φινάλε “παραδίδει” και με το παραπάνω. 3,5/5

Scream 2 (1997)

Τα γεγονότα του πρώτου μέρους έχουν πια μεταφερθεί σε ταινία και με την Sidney να έχει μετακομίσει σε κολέγιο της Καλιφόρνια, φυσικά θα βρεθεί κι εκεί δολοφόνος, που επιχειρεί να βάλει και το δικό του στίγμα στην ιστορία. Πιστό στο meta ύφος του original, το Scream 2 καταπιάνεται αυτή τη φορά με τα sequels, και έχει απ' την πρώτη ταινία μπόλικο υλικό για αναφορές και χιούμορ. Ενώ το πρώτο μισό είναι βουτηγμένο στα κλισέ των κολεγιακών teen movies και αργεί να πάρει φόρα, είναι αυτή ακριβώς η meta διάθεση που το σώζει. Εδώ ο σεναριογράφος καταφέρνει αφού βάλει τους χαρακτήρες του να απαριθμούν τα στοιχεία που απαρτίζουν κάθε τρομο-sequel αλλά και τους τρόπους με τους οποίους ο δολοφόνος θα μπορούσε να ξεφύγει απ' αυτά, να κάνει έναν συνδυασμό γνώριμων και “επαναστατικών” καταστάσεων, παράγοντας ένα πολύ αξιόλογο αποτέλεσμα. Μπορεί να έχει σχεδόν τηλεγραφήσει το δολοφόνο απ' το πρώτο μισάωρο, αλλά βρίσκει και πάλι ανατροπές για να σοκάρει τον θεατή, ενώ οι νυχτερινές σκηνές (με αποκορύφωμα φυσικά την τελευταία) είναι τόσο καλογυρισμένες και με αρκετό σασπένς που μπορεί το Scream 2 να μετρήσει και σαν “κανονική” ταινία τρόμου. Γενικά, είναι μεν κατώτερο απ' την πρώτη ταινία, αλλά όταν ανεβάζει στροφές, είναι εξίσου αιματηρό και διασκεδαστικό. 3/5

Scream 3 (2000)

Δύο ταινίες έχουν ήδη γυριστεί για τα γεγονότα που προηγήθηκαν, και αυτή τη φορά ο δολοφόνος αρχίζει να σκοτώνει κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του “Stab 3”. Έχει στα χέρια του το σενάριο, αλλά από κάποιο σημείο και μετά, αρχίζει να “γράφει” την ιστορία όπως θέλει. Τα ίδια και ο “κανονικός” σεναριογράφος του Scream 3, που συνεχίζει την εμμονή των προηγούμενων ταινιών με το meta, και καταπιάνεται αυτή τη φορά με τις τριλογίες και τα τελευταία τους μέρη. Κι ενώ μέχρι ενός σημείου το αποτέλεσμα είναι αξιοπρεπές, καταφέρνει να πέσει ακριβώς στα ίδια κλισέ που υποτίθεται πως παρωδεί, και όταν δεν είναι εντελώς προβλέψιμο είναι απλά αργόσυρτο και βλακώδες. Για ταινία που θέλει να περάσει ως έξυπνη, χρησιμοποιεί υπερβολικά πολλές ευκολίες, ενώ αυτή η αστειότητα με τα αλεξίσφαιρα γιλέκα είναι αρκετή για να την πετάξεις στα σκουπίδια εντελώς. Και αν καταφέρνει να σου κρατήσει στοιχειωδώς το ενδιαφέρον, είναι επειδή -άθελά του πολλές φορές- το Scream 3 είναι αρκετά αστείο, ενώ έχει για άλλη μια φορά ποτάμια αίματος. Κατά τα άλλα, οι ανατροπές είναι εντελώς αφελείς, το backstory τραγικό και το φινάλε με την αποκάλυψη του δολοφόνου, στην καλύτερη ερασιτεχνικό. 1,5/5

Read more...

Dawn of the Dead (2004)

Ελληνικός τίτλος: Το ξύπνημα των νεκρών

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Zack Snyder

Σενάριο: James Gunn (βασισμένο ελαφρά στη ομώνυμη ταινία του George A. Rοmero)

Παίζουν: Sarah Polley, Ving Rhames, Jake Weber, Michael Kelly

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Τρομο-δράση με ζόμπι
 

Μια ωραία πρωία στο Milwaukee (στο βορρά των ΗΠΑ) ξεσπάει από άγνωστα αίτια ένα είδος επιδημίας που μετατρέπει μέρος του πληθυσμού σε σαρκοβόρα ζόμπι. Έχοντας ήδη χάσει το σύζυγό της που δαγκώθηκε από ζόμπι, μια νεαρή νοσοκόμα θα εγκαταλείψει το σπίτι της για να σωθεί. Στο δρόμο θα συναντήσει κι άλλους επιζήσαντες και όλοι μαζί θα βρουν καταφύγιο σε ένα εγκαταλελειμμένο εμπορικό κέντρο. Όταν τα ζόμπι θα αρχίσουν να το πολιορκούν, θα επιχειρήσουν να βρουν τρόπο για να ξεφύγουν. 

 

Ας ξεκαθαρίσω αρχικά ότι δεν είμαι ιδιαίτερος fan του είδους, αν και θεωρώ το Shaun of the Dead μια απ' τις αγαπημένες μου ταινίες, και βρήκα το 28 Days Later εξαιρετικό. Επομένως έχω μικρή επαφή με τις κλασικές ζομποταινίες, και μηδενική με την τριλογία του George A. Rοmero, του δεύτερου μέρους της οποίας είναι remake το Dawn of the Dead του 2004. Οπότε προφανώς δεν μπορώ να κρίνω την προσπάθεια του Zack Snyder σαν επαναφορά ενός θρύλου, αλλά σαν άλλη μια ταινία που απλά τυχαίνει να αφορά zombies. Ως “ανίδεος” λοιπόν, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Ο Zack Snyder στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, δείχνει γιατί το Hollywood του εμπιστεύτηκε αργότερα “μεγάλα” projects όπως το 300 και το Watchmen (τα οποία και προσωπικά αγαπάω). Το Dawn of the Dead είναι υπέροχα γυρισμένο, με καταπληκτικά πλάνα και εξαιρετική χρήση του slow motion αλλά και της -τυπικής βέβαια- μουσικής, για να δημιουργήσει μια εξαιρετική ατμόσφαιρα. Σίγουρα δεν θα φοβηθείς, αλλά θα μπεις αρκετά στο πετσί των χαρακτήρων ώστε να νιώθεις μια ταχυπαλμία σε έντονες σκηνές δράσης και να φωνάζεις στην τηλεόραση/οθόνη σου. Σεναριακά το Dawn of the Dead είναι αρκετά σφιχτό, πάντα με τις κλασικές ηλίθιες αποφάσεις κάποιων μελών της ομάδας (όπως κάθε ταινία τρόμου που ...σέβεται των εαυτό της :P ) χωρίς να είναι όμως κάτι συγκλονιστικό, ενώ χωρίς να είναι απογοητευτικό, δεν εντυπωσιάζει ούτε στον ερμηνευτικό τομέα. Ό,τι χάνει όμως εκεί, το ξεπληρώνει με χορταστική δράση, ωραίες καινοτομίες (βλ. ζόμπι να τρέχουν σαν κανονικοί άνθρωποι) και ελαφρά κωμικά στοιχεία.

Γενικά, μπορεί να μην έχει ερμηνείες ή διαλόγους οσκαρικού επιπέδου, αλλά η στυλιζαρισμένη δράση και η εξαιρετική του ατμόσφαιρα θα σε αποζημιώσουν με το παραπάνω. Αν αντέχεις το αίμα και το πετσόκομμα, θα περάσεις εξαιρετικά.

Read more...