[Book] SHADA – A Doctor Who Story by Douglas Adams (via Gareth Roberts)
>> Κυριακή 19 Μαΐου 2013
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEja_ZJIsGuxSmEySTetDGuLADNylZP6DHqNEXk0TbPcialFIdsF5YCBuqEjflsEG6O2GeaejZZmkg_PK41oi2s1XK5uegFfciNXP8pYi6tECFoTVVj7LESTAaRjAGa65SZlozK_twGq6DSB/s320/shada.jpg)
Κυκλοφορία:
Μάρτιος 2012
Εκδότης: BBC
Books
Σελίδες: 415
(paperback)
Για αρχή,
λίγο backstory.
Το Shada
θα ήταν η 3η ιστορία
γραμμένη απ' το μεγάλο Douglas
Adams (The Hitchhiker's Guide to the
Galaxy, Dirk
Gently κτλ)
για την κλασική σειρά του Doctor
Who, μετά
τα Pirate Planet
και City of
Death. “Θα”
ήταν, γιατί έχει και την τιμή να είναι
η μοναδική Doctor Who
ιστορία της οποίας τα γυρίσματα διακόπηκαν
λόγω απεργιών, με την προβολή τελικά να
ακυρώνεται. Τι έχει διασωθεί απ' τη
δουλειά του Douglas Adams; Βίντεο
από γυρίσματα για περίπου το 50%
της ιστορίας, τα (κατά κοινή ομολογία,
ημιτελή) σενάρια και δύο ανακατασκευές
(μια επίσημη, μια ανεπίσημη) του συνόλου
με animation και
αφήγηση για τα “χαμένα”
κομμάτια. Υλικό που τελικά παραδόθηκε
στον Gareth Roberts, συγγραφέα
αρκετών βιβλίων Doctor Who,
καθώς και 5 επεισοδίων
για τη σειρά του 2005 (μεταξύ των οποίων
τα πολυαγαπημένα μου The
Lodger και
Closing Time),
με εντολή να γράψει την
“τελική” πια έκδοση της ιστορίας. Και
ενώ φυσικά δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα
του κόσμου να ολοκληρώσεις τη δουλειά
μιας ιδιοφυΐας όπως ο Adams,
προσπαθώντας να κρατήσεις
το δικό του ιδιαίτερο στυλ, αλλά και
ταυτόχρονα χωρίς να το μιμείσαι
τόσο κραυγαλέα ώστε να καταλήξει gimmick
αντί για tribute, ο
Roberts έχει
κάνει κατά τη γνώμη μου θαυμάσια δουλειά.
Η ιστορία
ξεκινάει με τον Skagra, έναν
πολυμήχανο εξωγήινο που καταλήγει ότι
δεν υπάρχει θεός στο σύμπαν, και αποφασίζει
ότι είναι εκείνος που πρέπει να καλύψει
αυτήν την κενή θέση. Για να το πετύχει,
σκαρώνει ένα πολύπλοκο σχέδιο, όπου
εμπλέκονται ένα καλά κρυμμένο μυστικό
της φυλής των Time Lords, ένα
χαμένο βιβλίο, δύο επιστήμονες,
ένας γηραιός καθηγητή
και φυσικά ο Doctor. Ο
Doctor στην
4η ενσάρκωσή του (Tom Baker),
έχει μόλις ξεφύγει απ'
τον Black Guardian (16η
σαιζόν) και ταξιδεύει με τον γνωστό του
random τρόπο
στο TARDIS με
τη Romana και
το ρομπότ-σκύλο K9,
πριν καταλήξει μετά
τη λήψη ενός μηνύματος για βοήθεια, στο
Cambridge των
late-70s.
Δεν γράφω
περισσότερα για την ιστορία, γιατί είναι
Doctor Who, και εκεί είναι
πάντα καλύτερο να ανακαλύπτεις πράγματα
την ίδια ώρα με τους ήρωες που έχει
διαλέξει εκείνη τη στιγμή ο Doctor
να παρασύρει σε περιπέτειες στο
χωροχρόνο. Και μιλώντας για companions,
το ζεύγος Chris – Clare είναι
απ' τους ωραιότερους one-time
χαρακτήρες που είχε ποτέ αυτό το
σύμπαν. Βασικά είναι σαν ένα πιο awkward
pre-marriage Amy – Rory απ' την σειρά του 2005,
αλλά με χαρακτήρες που ξέρουν τι τους
γίνεται από επιστήμη (οπότε και κοντράρουν
απολαυστικά τον Doctor και
σε τεχνικά θέματα), και -αν είναι
αυτό δυνατόν- ακόμα καλύτερη δυναμική
απ' το πολυαγαπημένο ζεύγος της σειράς.
Και αν και αρκούσαν οι καταπληκτικοί
χαρακτήρες για να είναι επιτυχημένο το
αποτέλεσμα, είναι το δέσιμό τους στην
εξωφρενική και ασταμάτητη πλοκή που
ανεβάζει όλο το βιβλίο σε ανώτερο
επίπεδο. Η ιστορία είναι βουτηγμένη στη
μυθολογία των λόρδων του Gallifrey,
με αριστοτεχνική την παρουσίασή
της μέσα απ' τα μάτια των τριών Time
Lords, που λόγω ηλικίας/εμπειρίας
βλέπουν τα πάντα με ελαφρώς διαφορετικό
τρόπο, απ' όπου και προκύπτει εξαιρετική
φιλοσοφική συζήτηση γύρω απ' την αλαζονεία
των προγόνων τους και την επίδραση που
μπορεί να έχει στο χαρακτήρα και τις
επιλογές ενός νέου η “στραβή” εκπαίδευση.
Όλα, διανθισμένα με subtle
φεμινιστικά σχόλια και πολύ εύστοχο
χιούμορ για το οποίο ο Douglas
Adams σίγουρα θα ήταν περήφανος.
Εν τέλει νομίζω
ότι ο Gareth Roberts έγραψε ένα
βιβλίο που δουλεύει εξαιρετικά σε πολλά
επίπεδα:
- σαν “επεισόδιο” Doctor Who: απ' όση επαφή έχω με το εν λόγω σύμπαν, η συγκεκριμένη ιστορία θα έμπαινε σίγουρα πολύ ψηλά στην κατάταξη ως προς την πρωτοτυπία αλλά και την σωστή χρήση των χαρακτήρων. Το καταπληκτικό γράψιμο ζωντανεύει τον Doctor μπροστά στα μάτια σου, και προσωπικά δεν δυσκολεύτηκα ούτε στο ελάχιστο να ακούω στο μυαλό μου τη φωνή του Tom Baker να διαβάζει τις γραμμές που θα διάβαζε υπό φυσιολογικές συνθήκες στο επεισόδιο της σειράς. Plus, το βιβλίο περιέχει μια σειρά από καταπληκτικές περιγραφές για τον Doctor, παρουσιάζοντας άψογα το χαρακτήρα του, το παράδοξο των συναισθημάτων εμπιστοσύνης που προξενεί σε ανθρώπους που τον βλέπουν για πρώτη φορά, τη σημασία των ταξιδιών του κτλ.
- σαν tribute στο έργο του Douglas Adams: έγραψα και παραπάνω ότι ο Roberts καταφέρνει να γράψει με τον τρόπο που θα έγραφε ο Adams, αποφεύγοντας όμως με μαεστρία να δείξει ότι “αντιγράφει”. Το χιούμορ-σήμα-κατατεθέν του Adams βγαίνει φυσικά και αβίαστα, και ο τρόπος στησίματος της ιστορίας είναι spot-on.
- σαν stand-alone διήγημα επιστημονικής φαντασίας: πιστεύω ακράδαντα ότι το βιβλίο θα συναρπάσει ακόμα και ανθρώπους που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για Doctor Who. Ο Roberts δίνει τόσο προσεγμένα το γενικό concept της σειράς, που καλύπτει μεν αυτόν που θέλει να μάθει στα γρήγορα ένα backstory για τον Doctor και το TARDIS ώστε να καταλάβει τι γίνεται, αλλά και προσέχει να είναι αρκετά διασκεδαστικός ώστε να μην κουράσει τον ήδη γνώστη.
Γενικά συστήνεται
ανεπιφύλακτα, μιας και είναι από εκείνα
τα βιβλία που προξενούν το αίσθημα του
ένα-κεφάλαιο-ακόμα, και θα κουβαλάς όπου
πας μέχρι να το τελειώσεις, προσπαθώντας
να μην γελάσεις πολύ δυνατά και γίνεις
ρεζίλι στο λεωφορείο. Απολαυστικό απ'
την πρώτη, μέχρι την τελευταία σελίδα.