I Saw the Devil (2010)

Original τίτλος: Akmareul boatda

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Ji-woon Kim

Σενάριο: Hoon-jung. Park

Παίζουν: Byung-hun Lee, Min-sik Choi

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Θρίλερ εκδίκησης

Όταν η αρραβωνιαστικιά του πέσει θύμα ενός serial killer, πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών της Κορέας ζητάει άδεια δύο εβδομάδων για να ξεχυθεί σε ένα κυνηγητό για εκδίκηση.

Ο σκηνοθέτης των The Good The Bad and the Weird, A Bittersweet life και A Tale of Two Sisters, σμίγει με τον Oh Dae-su του Oldboy (Min-sik Choi) και για άλλη μια φορά παραδίδει δυνατό και έξοχο τεχνικά σινεμά. Το πρώτο πράγμα που μου έμεινε προσωπικά είναι η ατελείωτη βία και το αίμα που κυλάει άφθονο σε κάθε σκηνή. Δεν συνηθίζω να βλέπω splatter οπότε δεν έχει μεγάλη αξία αυτή η δήλωση, αλλά είναι σίγουρα η πιο βίαια ταινία που έχω δει στη ζωή μου. Ενώ θα μπορούσε όμως να πέσει στην παγίδα να μείνει εκεί (και να γίνει κλασικό torture-porn), χρησιμοποιεί την βία και την ένταση για να μεταφέρει συναισθήματα και να μην σε αφήσει στιγμή να πάρεις ανάσα ή να αμφισβητήσεις τον πόνο που νιώθει ο ήρωας. To πολύ καλό σενάριο ξεφεύγει απ' το καλούπι των ταινιών εκδίκησης του δυτικού κινηματογράφου, δεν διστάζει να βάλει τους χαρακτήρες του να πάρουν ακόμα και χαζές αποφάσεις, για να ζήσουν ακόμα περισσότερες συμφορές και να κάνει ακόμα πιο δυσβάσταχτο και για τους δύο το καταπληκτικό φινάλε. Με εξαιρετική σκηνοθεσία και μουσική, ωμές αλλά δυνατές εικόνες, μπορεί να μην φτάνει το Oldboy ή το The Chaser σε ποιότητα, αλλά τα πλησιάζει επικίνδυνα. Είναι αν μη τι άλλο, καλός εκπρόσωπος του κορεάτικου θρίλερ, που σε κάνει κάθε χρόνο να αναρωτιέσαι γιατί βλέπεις ακόμα αμερικάνικες ταινίες.

Read more...

The King's Speech (2010)

Ελληνικός τίτλος: Ο λόγος του βασιλιά

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Tom Hooper

Σενάριο: David Seidler

Παίζουν: Colin Firth, Geoffrey Rush, Helena Bonham Carter, Michael Gambon, Guy Pearce

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα εποχής

Λίγα χρόνια πριν την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έχει επικρατήσει στην Αγγλία η παράδοση των λόγων του βασιλιά στο ραδιόφωνο. Για να είναι έτοιμοι σε περίπτωση που αναλάβουν το θρόνο, τέτοιους λόγους έβγαζαν και οι δύο γιοι του. Ο νεότερος απ' αυτούς τραυλίζει, και προκειμένου να καταπολεμήσει αυτό το χρόνιο πρόβλημα, αναζητεί γιατρό που θα τον κάνει άξιο να ακολουθήσει τα χνάρια του πατέρα του όταν ανέβει στο θρόνο.

Η ταινία κάνει μπαμ απ' το πρώτο λεπτό ότι είναι φτιαγμένη για βραβεία. Προσεγμένη μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια στα κουστούμια και τα σκηνικά, με εξαιρετική σκηνοθεσία, ωραία ατμόσφαιρα και κατάλληλη “βασιλική” μουσική απ' τον Alexandre Desplat (που έχει ρέντα και φέτος btw, και στο Ghost Writer και στο Harry Potter πολύ καλή μουσική). Το στοίχημα που είχε να κερδίσει ήταν να πάρει και το κοινό και όχι μόνο τις δάφνες των κριτικών και των σωματείων. Προσωπικά μου φάνηκε πολύ καλός ο ρυθμός του, και παρόλο που δεν είχε να επιδείξει συγκλονιστικά πράγματα στην πλοκή, μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον. Σ' αυτό βοήθησε αρκετά και το εξαιρετικό cast. Συγκλονιστικός για άλλη μια φορά ο Colin Firth, ένιωθες στο πετσί σου την απελπισία του χαρακτήρα του για την πάθησή του και την ανασφάλεια όταν αναλαμβάνει την εξουσία. Απολαυστικός και ο Geoffrey Rush, αν και μεταξύ μας ο συγκεκριμένος ρόλος δεν πρέπει να είχε καμιά ιδιαίτερη δυσκολία για ηθοποιό της κλάσης του. Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ας πούμε ο Timothy Spall σαν Winston Churchill, κι ας έπαιζε σε δύο σκηνές μόνο.

Το μοναδικό μου πρόβλημα είναι ότι θα μπορούσε να κόψει 2-3 σκηνές που βγάζουν μάτι ότι μπήκαν για να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα (πχ η audition του Lionel ή το παιχνίδι με τους γιους του), καθώς φαίνονται ολίγον ξεκάρφωτες. Η ισορροπία μεταξύ κωμωδίας και δράματος είναι πολύ πιο δύσκολη σε ταινία εποχής, και νομίζω ότι κάπου το έχασε στον τομέα αυτό. Επίσης, όπως και το περσινό πόνημα του Hooper (The Damned United), δεν νομίζω να μείνει και στην ιστορία, κι ας πάρει όλα τα όσκαρ που φαίνεται πως θα πάρει. Γενικά πάντως, η ταινία είναι οπτικά πανέμορφη και αν μπεις στο πνεύμα απ' την αρχή, θα απολαύσεις δύο ώρες ποιοτικού δράματος, που καταλήγουν σε ένα πολύ ωραίο, συναισθηματικό φινάλε. Φυσικά είναι αρκετά ιδιαίτερο το θέμα της, ώστε να μην φαίνεται το ίδιο ενδιαφέρουσα σε όλους, οπότε προσεγγίστε με προσοχή.

Read more...

The Social Network (2010)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: David Fincher

Σενάριο: Aaron Sorkin (βασισμένο στο βιβλίο του Ben Mezrich)

Παίζουν: Jesse Eisenberg, Andrew Garfield, Justin Timberlake, Rooney Mara, Armie Hammer

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Βιογραφικό κωμικό δράμα

Η ιστορία της δημιουργίας του Facebook από έναν φοιτητή του Harvard, και οι δικαστικές διαμάχες που ακολούθησαν γύρω απ' την ιδιοκτησία του.

*Ας ξεκαθαρίσουμε απ' την αρχή, ότι η ταινία βασίζεται στο βιβλίο “The Accidental Billionaires” του Ben Mezrich, ο οποίος είχε ως σύμβουλο κατά τη συγγραφή του, τον Andrew Saverin, κολλητό του Mark Zuckerberg και συν-ιδρυτή του Facebook. Η αυθεντικότητά του αμφισβητείται, οπότε προσωπικά αδιαφορώ για τον αν η ταινία λέει πραγματική ιστορία ή όχι, και δέχομαι τους χαρακτήρες ως “φανταστικούς”.

Στην εισαγωγική σεκάνς βλέπουμε τον Mark Zuckerberg σε ένα μπαράκι εντός του campus του Harvard, να χωρίζει με την κοπέλα του, δείχνοντας ξεκάθαρα την πορεία της ταινίας από κει και πέρα: γκρίζα ατμόσφαιρα, διάλογοι που πέφτουν σαν σφαίρες και ένας πρωταγωνιστής που, βυθισμένος στην ιδιοφυΐα του, αδυνατεί να αντιληφθεί τους γύρω του σαν ανθρώπινα όντα, παρά μόνο σαν αντικείμενα, είτε χρήσιμα για το σκοπό του, είτε απλά εμπόδια. Ο Aaron Sorkin στο σενάριο κεντάει, και πέρα απ' τους κοφτερούς και ταχύτατους διαλόγους για τους οποίους τον είχαμε αγαπήσει στις εξαιρετικές σειρές που έγραφε στο παρελθόν, παρουσιάζει περίτεχνα όλη την ιστορία σαν flashbacks-καταθέσεις στις δίκες που βρίσκονται σε εξέλιξη εναντίον του Zuckerberg. Μπορεί στο τρίτο μέρος να ρίχνει τους ρυθμούς, αλλά είναι πάντα αστεία, πάντα γεμάτη ίντριγκα και ανατροπές, πάντα εντυπωσιακή η ταινία, και ακόμα κι αν δεν την δεχτείς σαν αριστούργημα, δυσκολεύομαι να φανταστώ γιατί μπορεί να μην σου αρέσει. 

Γιατί τόσος ντόρος; Αφ' ενός η ταινία είναι τεχνικά άψογη σε όλα τα σημεία της. Η σκηνοθεσία του David Fincher είναι καταπληκτική. Ακόμα κι αν απουσιάζουν (πλην της διαβόητης σκηνής του αγώνα κωπηλασίας) οι χαρακτηριστικές φαντεζί γωνίες λήψης, δεν παύει να είναι ένα μικρό οπτικό αριστούργημα, πιάνοντας εξαιρετικά τη γκριζάδα του φθινοπώρου της Βοστώνης και την κολεγιακή ζωή σε ένα απ' τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Εντυπωσιακός και ο Jesse Eisenberg σε μια φοβερά υποτιμημένη και παρεξηγημένη ερμηνεία. Κρύβει καταπληκτικά τις κωμικές του ικανότητες πίσω από ένα ψυχρό πρόσωπο και παίζει εξαιρετικά με τα μάτια, τα επιφωνήματα και τα μικρές συσπάσεις του προσώπου, κατορθώνοντας να κάνει τον χαρακτήρα του ένα κάθαρμα που δεν μπορείς να μην συμπαθήσεις. Υψηλές ερμηνευτικές ικανότητες επιδεικνύουν και ο Andrew Garfield και -άκουσον άκουσον- ο Justin Timberlake. Ειδική μνεία αξίζει το φανταστικό soundtrack των Trent Reznor και Atticus Ross, με κλασική και ηλεκτρονική μουσική να συνδυάζονται ένα εξαίσιο αποτέλεσμα που δεν χορταίνεις να ακούς.

Απ' την άλλη πλευρά, το The Social Network δεν είναι απλά μια “ταινία για το Facebook” ή άλλο ένα “american success story”. Μέσα στο πνεύμα της εποχής, είναι μια ιστορία για την εισβολή της τεχνολογίας στη ζωή των πρωταγωνιστών, και πώς διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά όταν η εφεύρεσή τους προκαλέσει τόσο τεχνολογικό όσο και κοινωνικό πάταγο. Προδοσίες, ψέματα, πισώπλατα μαχαιρώματα, μια ξεκάθαρη ματιά στην σημερινή κοινωνία, και το πόσο εύκολα διαλύονται οι ανθρώπινες σχέσεις στο βωμό της επίτευξης μεγάλων στόχων. Κι αν κατηγορείται η ταινία για μισογυνισμό, προσωπικά διαφωνώ κάθετα. Ο Zuckerberg δεν είναι μισογύνης, είναι μισάνθρωπος. Επίσης πέρα του ότι η ταινία έχει δύο πολύ δυνατούς γυναικείους χαρακτήρες, το φινάλε δείχνει πεντακάθαρα πόσο θετική επίδραση μπορεί να έχει μια γυναίκα, ακόμα και σε έναν τέτοιο άνθρωπο. Μισογυνισμός λοιπόν; Πιο πολύ για έναν subtle ύμνο στη γυναίκα το βλέπω εγώ.

Μπορεί ο χαρακτηρισμός “ο Citizen Kane αυτής της γενιάς” να είναι αρκετά υπερβολικός, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το The Social Network είναι μια ταινία που θα μείνει στην ιστορία, κατορθώνοντας από ένα τέτοιο θέμα, να βγάλει τόσο καλό ψυχογράφημα της κοινωνίας του 21ου αιώνα, όντας ταυτόχρονα απολαυστική σε κάθε της δευτερόλεπτο.

Read more...

127 Hours (2010)

Ελληνικός τίτλος: 127 Ώρες

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Danny Boyle

Σενάριο: Danny Boyle, Simon Beaufoy (βασισμένο στο βιβλίο του Aron Ralston)

Παίζουν: James Franco

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα, Θρίλερ

Ο ποδηλάτης-ορειβάτης-πεζοπόρος Aron Ralston εγκλωβίζεται σε φαράγγι στη Utah, χωρίς να έχει φροντίσει πριν φύγει απ' τον πολιτισμό, να ενημερώσει κανένα προς τα που κατευθυνόταν. Θα περάσει 127 δραματικές ώρες με το δεξί του χέρι σφηνωμένο από έναν βράχο και μια κάμερα τσέπης ανοιχτή μπροστά του.

Έχοντας δει μόλις λίγους μήνες πριν το Buried του Rodrigo Cortes, είναι αναπόφευκτη η σύγκριση. Δυστυχώς το 127 Hours είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, αρκετά κατώτερο. Και λέω “δυστυχώς”, έχοντας στο μυαλό μου τον προ-Slumdog-Millionaire Danny Boyle, και το βάθος που χαρακτηρίζει τις περισσότερες ταινίες του. Εδώ, στηρίζεται σε μια βιντεοκλιπίστικη σκηνοθεσία, δίνοντας αρκετά μεγάλη βάση επίσης σε πλάνα της -πανέμορφης- περιοχής γύρω από τα φαράγγια για να εντυπωσιάσει το θεατή. Και ρε αδερφέ, ταινία για έναν τύπο στριμωγμένο σε μια τρύπα βλέπεις, θα περίμενες μια πιο κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. Αντ' αυτού, αφιερώνεται αρκετός χρόνος σε αναμνήσεις ή παραισθήσεις του ήρωα, βγάζοντάς σε, ελαφρώς “εκτός κλίματος” σε κρίσιμα σημεία. Παρ' όλα αυτά, ο James Franco είναι αρκετός για να σε κρατήσει κολλημένο στη θέση σου, εναλλασσόμενος με μαεστρία μεταξύ χιούμορ και δράματος, βλέπεις σχεδόν στα μάτια του το δράμα ενός ανθρώπου που στην ύστατη ώρα αρχίζει να αμφισβητεί τις επιλογές που έκανε στη ζωή του. Για να μην αφήσω όμως και τον αγαπητό κύριο Boyle εντελώς παραπονεμένο, υπάρχουν 2-3 εξαιρετικά ευρηματικές σκηνές, και το φινάλε είναι τόσο δυνατό - πλην για γερά στομάχια - που σχεδόν αποζημιώνει για τα αρκετά επιφανειακά 60 προηγούμενα λεπτά.

Γενικά, είναι μια καλή ταινία με όμορφες εικόνες και μουσική, και φανταστικό πρωταγωνιστή, που απογοητεύει όμως αν έχεις υψηλές προσδοκίες απ' τα προηγούμενα έργα του σκηνοθέτη ή απλά αν έχεις δει την καλύτερη ταινία του είδους μέσα στην ίδια χρονιά.

Read more...

Catfish (2010) [Spoilers]

Μπορεί να μην το έχεις ακούσει ποτέ στη ζωή σου, αλλά πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που έκανε πάταγο στο festival του Sundance, και προκάλεσε τεράστιες συζητήσεις-διαφωνίες στο internet σχετικά με την αυθεντικότητά του. Το θέμα του είναι εξαιρετικά απλό: οι σκηνοθέτες Ariel Schulman & Henry Joost, κινηματογραφούν τη ζωή του Nev, αδερφού του Ariel και φωτογράφου. Αφορμή η ιδιόμορφη σχέση εξ' αποστάσεως που αναπτύσσεται μεταξύ του τελευταίου και της Abby, ενός κοριτσιού που ζει στην άλλη πλευρά της Αμερικής, και ζωγραφίζει πίνακες με βάση φωτογραφίες που έχει τραβήξει και τις στέλνει ο Nev. Αληθινή ή όχι η ιστορία, βρήκα το Catfish συναρπαστικό, και το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον ψάχνει κάτι το διαφορετικό. Μεγάλο μέρος όμως της απόλαυσης ήταν ότι δεν είχα ιδέα περί τίνος πρόκειται, και προτείνω να μην ψάξεις το παραμικρό γι' αυτό αν αποφασίσεις να το δεις. Μακριά λοιπόν από trailer και περιγραφές, αν ξέρεις καλούτσικα έστω Αγγλικά, ψάξε το και δες το.

Ακολουθούν τεράστια spoilers, οπότε συνέχισε ΜΟΝΟ αν έχεις δει την ταινία.

Διαβάστε περισσότερα »

Read more...

Black Swan (2010)

Ελληνικός τίτλος: Μαύρος Κύκνος

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Darren Aronofsky

Σενάριο: Mark Heyman, Andres Heinz, John McLaughlin

Παίζουν: Natalie Portman, Mila Kunis, Vincent Cassel, Barbara Hershey, Winona Ryder

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα, θρίλερ, mindfuck

28χρονη μπαλαρίνα αγωνίζεται σκληρά για να πάρει τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο σε παράσταση του χορευτικού της συγκροτήματος. Ο σκηνοθέτης αποφασίζει να ανεβάσουν τη “Λίμνη των Κύκνων”, αλλά με μια κοπέλα να ενσαρκώνει και τον Λευκό και τον Μαύρο Κύκνο. Η νεαρή Nina, τρυφερή και εύθραυστη, είναι τέλεια για το ρόλο του Λευκού Κύκνου, αλλά στερείται του αυθορμητισμού που χαρακτηρίζει τον Μαύρο Κύκνο. Όταν κερδίσει όμως το ρόλο, η συμπεριφορά της αρχίζει να αλλάζει, πλησιάζοντας σταδιακά μια πιο σκοτεινή πλευρά της.

Με εξαίρεση το εξαιρετικό προπέρσινο The Wrestler, όλες οι ταινίες του Darren Aronofsky μπορούν εύκολα να ενταχτούν στην κατηγορία 'mindfuck', ταινίες δηλαδή που “παίζουν” με το μυαλό του θεατή και φλερτάρουν πάντα στα σύνορα πραγματικού και φανταστικού. Το Black Swan κατακτά επάξια μια θέση στο είδος, φέρνοντας την ηρωίδα όσο περνάει η ώρα και πιο κοντά σε κατάσταση τρέλας και προσφέροντας αρκετές ευκαιρίες να κραυγάσεις “WTF!?”. Ο Arronofsky φέρνει όμορφα σε σύγκρουση τους δύο κόσμους της Nina, απ' τη μια τον σκηνοθέτη που την προτρέπει να ελευθερωθεί και να ζήσει χωρίς ενοχές, και απ' την άλλη τη μητέρα που την αντιμετωπίζει ακόμα σαν κοριτσάκι, και με το φόβο να μην απογοητευτεί όπως κάποτε εκείνη, τις στερεί στοιχειώδεις ελευθερίες. Η Natalie Portman στον φοβερά δύσκολο ρόλο είναι άψογη, ζει το χαρακτήρα της, και καταφέρνει να πιστεύεις ότι δεν παρακολουθείς ηθοποιό, αλλά πραγματική χορεύτρια που ζει ένα μακάβριο δράμα.

Η πορεία της Nina σαν χαρακτήρας είναι συγκλονιστική, αλλά προσωπικά δεν θεωρώ την ταινία αψεγάδιαστη. Κατ' αρχάς είναι προφανείς πολλές φορές οι επιρροές και τα “δάνεια” από παλαιότερες ταινίες (μια συγκεκριμένη ταινία του Polanski έρχεται εύκολα στο μυαλό), ενώ αν αφαιρώντας τα ψυχογραφικά στοιχεία, δεις το Black Swan σαν τυπική ταινία με μια αθλήτρια/καλλιτέχνη που ξεκινάει χαμηλά και αρχίζει να ανεβαίνει, τα κλισέ βγάζουν μάτι. Μπροστά στα επιτεύγματα της ταινίας όμως, παραμερίζεις αυτά τα ατοπήματα ως μικρά λαθάκια. Είναι γυρισμένη με επιδεξιότητα και τόλμη, είναι ωμή στα όρια του ενοχλητικού αλλά και ταυτόχρονα τρομερά δυνατή. Ένταση και σασπένς σε κάθε παραμικρή σκηνή, έξοχες ερμηνείες απ' το καλοδιαλεγμένο cast, ατμόσφαιρα που σπάει κόκαλα. Ειδική μνεία αξίζει και ο Clint Mansell, που με βάση την “Λίμνη των Κύκνων” του Τσαϊκόφσκι, γράφει για άλλη μια φορά ένα εντυπωσιακό soundtrack που αγαπάς περισσότερο όσο περισσότερο το ακούς.

Το Black Swan δεν είναι μια “ταινία για μπαλέτο/μπαλαρίνες” όπως νομίζουν δυστυχώς αρκετοί. Είναι ένα συναρπαστικό ενήλικο παραμύθι, που θα σε στοιχειώσει με την δύναμη του και το ποιητικό του φινάλε. Αν θεωρείς τον εαυτό σου fan του Darren Aronofsky, δεν έχεις κανένα λόγο να το προσπεράσεις.

Read more...

The Town (2010)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Ben Affleck

Σενάριο: Peter Craig, Ben Affleck, Aaron Stockard (βασισμένο στο βιβλίο 'Prince of Thieves' του Chuck Hogan)

Παίζουν: Ben Affleck, Rebecca Hall, Jon Hamm, Jeremy Renner, Blake Lively

Περισσότερα στο IMDB και στο Rotten Tomatoes.

Είδος

Δράμα, περιπέτεια

Μετά το εξαιρετικό Gone Baby Gone, ο Ben Affleck επιστρέφει στην σκηνοθετική καρέκλα, με άλλη μια ταινία ύμνο στην Βοστώνη. Αυτή τη φορά επικεντρώνει την ιστορία στη γειτονιά του Charlestown, πασίγνωστη ανά τον κόσμο για την καλλιέργεια στους κατοίκους του, του ευγενούς αθλήματος της ληστείας τραπεζών. Πρωταγωνιστές, μια τετράδα ανερχόμενων -πλην γνωστών παρανόμων- ληστών, τους οποίους και παρακολουθούμε στην εισαγωγή να μπουκάρουν σε τράπεζα. Κάτι ψιλοστραβώνει στο τέλος, και καταλήγουν με όμηρο την διευθύντρια. Την αφήνουν μεν ελεύθερη, αλλά όντας μερικώς “επικίνδυνη”, δεν θα μείνει και χωρίς παρακολούθηση. Στο παιχνίδι μπαίνει και το FBI που θα επιχειρήσει να βρει τους ενόχους με κάθε δυνατό μέσο.

Μπορεί το The Town να παρουσιάζει καλοφτιαγμένες σκηνές ληστείας, αλλά δεν το κάνουν αυτές αυτόματα και heist movie. Στην πραγματικότητα ακολουθεί τον “εγκέφαλο” της ομάδας και επιχειρεί να τον ψυχογραφήσει, παρουσιάζοντας τις σχέσεις με τους φίλους του, με τη γειτονιά του, με ενδεχομένως αδιάφορή του θηλυκή ύπαρξη, και φυσικά με το νεοαποκτηθέν love interest του. Παράλληλα έχουμε την ιστορία ενός επίμονου ομοσπονδιακού αστυνομικού που έχει πάρει απόφαση να καθαρίσει τη συμμορία, καθώς και τα -κλασικά για το είδος- οικογενειακά προβλήματα-κατάλοιπα του πρωταγωνιστή. Στάνταρ πράγματα ακούγονται έτσι; Και είναι. Είναι όμως τόσο ωραία γυρισμένη η ταινία, που δεν σε νοιάζει και πολύ που αυτό που παρακολουθείς αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με το Heat του Michael Mann. Λιτή και απέριττη η σκηνοθεσία του Affleck, εκμεταλλεύεται σε βάθος το εξαιρετικό cast (ένα όσκαρ γρήγορα στον Jeremy Renner παρακαλώ, κεντάει για άλλη μια φορά εδώ) για να παρουσιάσει συναρπαστικούς χαρακτήρες και γεμάτες ένταση και σασπένς, σκηνές δράσης. Παραδοσιακός, καθαρός κινηματογράφος, χωρίς φαντεζί πλάνα και γρήγορα κοψίματα. Είτε έρχεσαι για τη δράση, είτε για το δράμα, θα βρεις οπωσδήποτε κάτι να σου αρέσει. Απλά να είσαι προετοιμασμένος ότι υπερισχύει το δεύτερο.

(*) Η extended έκδοση περιλαμβάνει γύρω στα 30 λεπτά επιπλέον μεταβατικές σκηνές, σε σχέση μ' αυτή που προβλήθηκε στους κινηματογράφους. Αν εντυπωσιάστηκες απ' την theatrical, αυτή θα σε στείλει στον έβδομο ουρανό (με μένα τουλάχιστον αυτό συνέβη). Κενό ούτε για δείγμα, κάνει ένα ήδη σφιχτό σενάριο, αψεγάδιαστο.

Read more...